Μελέτες έχουν δείξει ότι η στέβια μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, αν και το πώς ακριβώς επιτυγχάνεται αυτό μέχρι σήμερα δεν είχε προσδιοριστεί με σαφήνεια.
Ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο διαπίστωσαν ότι η στέβια ενεργοποιεί μια πρωτεΐνη που ονομάζεται TRPM5, η οποία συνδέεται με την αντίληψη της γεύσης. Αυτή η πρωτεΐνη παίζει επίσης ρόλο στην απελευθέρωση της ορμόνης ινσουλίνης μετά το φαγητό. Οι επιστήμονες Koenraad Philippaert, από το Τμήμα Κυτταρικής και Μοριακής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν και οι συνεργάτες του λένε ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για νέες θεραπείες κατά του διαβήτη τύπου 2.
Η στέβια θεωρείται γενικά ασφαλής για τα άτομα με διαβήτη. Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι η στέβια μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα.
Οι μηχανισμοί που διέπουν τη θετική επίδραση της στέβιας στα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα, ωστόσο, δεν έχει κατανοηθεί πλήρως. Η νέα μελέτη από Philippaert και οι συνεργάτες του πραγματοποίησαν πειράματα με κυτταρικές καλλιέργειες, και διαπίστωσαν ότι η στέβια ενεργοποιεί την TRPM5, μια πρωτεΐνη σημαντική για την αντίληψη της γλυκιάς, της πικρής γεύσης και της umami.
«Το συστατικό στεβιόλη διεγείρει την TRPM5. Αυτό εξηγεί την εξαιρετικά γλυκιά γεύση της στέβια», σημειώνει ο Philippaert. Επιπλέον, η TRPM5 ενεργοποιεί τα βήτα κύτταρα του παγκρέατος να απελευθερώσουν ινσουλίνη. Αυτό βοηθά στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και προλαμβάνει την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2.
Για να επιβεβαιωθεί ο ρόλος της στέβια στη διέγερση της TRPM5, οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα και σε ποντικούς. Οι ποντικοί ακολούθησαν μια δίαιτα πλούσια σε λιπαρά επί μακρό χρονικό διάστημα, προκειμένου να οδηγήσουν στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 2.
Ωστόσο, όταν η πλούσια σε λιπαρά δίαιτα συμπληρώθηκε με μία ημερήσια δόση στεβιοσίδης –ενεργού συστατικού της στέβια, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα τρωκτικά δεν ανέπτυξαν διαβήτη τύπου 2.
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι τα ευρήματά τους μπορεί να οδηγήσουν σε νέες στρατηγικές για τη θεραπεία ή ακόμα και την πρόληψη του διαβήτη τύπου 2, αν και προειδοποιούν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα πριν αυτό γίνει πραγματικότητα.