Όσο μεγαλώνουμε, τείνουμε να αναπτύσσουμε μια σειρά από χρόνιες παθήσεις.
Για τη διαχείριση αυτών των προβλημάτων υγείας, οι ηλικιωμένοι λαμβάνουν πολλά φάρμακα.
Η λήψη 5 ή περισσότερων φαρμάκων από τους ηλικιωμένους (πολυφαρμακία), αυξάνει τον κίνδυνο για σημαντικές παρενέργειες, όπως η αδυναμία, ίσως επειδή τα διάφορα φάρμακα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και επηρεάζουν τη λειτουργικότητά τους.
Η αδυναμία είναι πρόβλημα της γήρανσης και συνοδεύεται από μικρή αντοχή και μειωμένη λειτουργικότητα, άρα και αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης.
Η αδυναμία αυτή αυξάνει επίσης τον κίνδυνο για πτώσεις, αναπηρία, ακόμη και θάνατο.
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Journal of the American Geriatrics Society, η ομάδα των ερευνητών θέλησε να διαπιστώσει πώς η λήψη περισσότερων από πέντε φαρμάκων επιδρά στην αδυναμία των ηλικιωμένων.
Οι ερευνητές εξέτασαν περισσότερους από 2.000 ηλικιωμένους, οι οποίοι εξετάστηκαν δύο, πέντε, οκτώ και έντεκα χρόνια μετά από την έναρξη της μελέτης.
Όταν ξεκίνησε η μελέτη, οι συμμετέχοντες ήταν ηλικίας από 50 έως 75 ετών.
Στο 8ετές follow-up, οι γιατροί που συμμετείχαν στην έρευνα επισκέφθηκαν τους συμμετέχοντες για μια γηριατρική εκτίμηση. Στη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ζητήθηκε από τους ηλικιωμένους να φέρουν όλα τα φάρμακα που έπαιρναν (συμπεριλαμβανομένων και των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων).
Με βάση αυτό το δεδομένο, οι συμμετέχοντες κατηγοριοποιήθηκαν ως εξής: 1. Σε εκείνους που λάμβαναν 0 - 4 φάρμακα 2. Σε εκείνους που λάμβαναν 5 - 9 φάρμακα (πολυφαρμακία) 3. Σε εκείνους που λάμβαναν 10 φάρμακα ή περισσότερα (υπερ-πολυφαρμακία) Αναλύοντας τα στοιχεία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι αδύναμοι ή εκείνοι που κινδύνευαν περισσότερο από αδυναμία, εμπίπταν στις κατηγορίες της πολυφαρμακίας και της υπερ-πολυφαρμακίας. Πιο συγκεκριμένα, βρήκαν ότι όσοι έπαιρναν από 5 έως 9 φάρμακα είχαν 1,5 φορά περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν αδυναμία, εντός τριών ετών, σε σχέση με όσους λάμβαναν λιγότερα από 5 φάρμακα. Όσοι λάμβαναν περισσότερα από 10 φάρμακα, είχαν διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν αδυναμία, εντός 3ετίας, σε σχέση με εκείνους που λάμβαναν λιγότερα από πέντε.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, μειώνοντας τη συνταγογράφηση στους ηλικιωμένους μπορούμε να μειώσουμε τον κίνδυνο της μυικής αδυναμίας. Τα φάρμακα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και μπορούν να αποβούν ακόμη και βλαπτικά για τον οργανισμό.
Ως αποτέλεσμα, αυξάνει και ο κίνδυνος για πτώσεις, ντελίριο και αδυναμία.
Οι γιατροί της πρωτοβάθμιας φροντίδας θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι για τα φάρμακα (και τα μη συνταγογραφούμενα) που λαμβάνει ένας ηλικιωμένος ασθενής ώστε να μπορεί να κρίνει αν κάποιο ή κάποια από τα φάρμακά του θα πρέπει να αλλαχθούν ή να σταματήσουν.