Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης Dr. Carlos Martinez, του Ινστιτούτου Επιδημιολογίας, Στατιστικής και Πληροφορικής της Φρανκφούρτης, η ανάγκη κάποιων ανδρών άνω των 40 ετών, οι οποίοι διαγιγνώσκονται με υπογοναδισμό (δηλαδή ανεπάρκεια τεστοστερόνης), να αποφύγουν τις ορμονικές επιπτώσεις της γήρανσης, έχει οδηγήσει σε τριπλασιασμό των συστάσεων από τους ειδικούς για υποβολή σε θεραπείες υποκατάστασης με τεστοστερόνη, καθώς η ορμόνη, που φυσιολογικά μειώνεται με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να βελτιώσει τη μυϊκή δύναμη και τη σεξουαλική ορμή.
Η μελέτη αυτή η οποία δημοσιεύθηκε στη επιστημονικό έντυπο «BMJ», επισημαίνει ότι είναι ανεξέλεγκτο το πόσα άτομα λαμβάνουν τεστοστερόνη καθώς, εκτός αυτών που την παίρνουν με ιατρική συνταγή, υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα που λαμβάνει παράνομα την ορμόνη αυτή, χωρίς ιατρική ένδειξη ή συνταγή, στο πλαίσιο αντιμετώπισης προβλημάτων που σχετίζονται με χρήση ναρκωτικών, κατάθλιψη, παχυσαρκία καθώς και ως παράνομο σκεύασμα για την βελτίωση αθλητικών επιδόσεων. Μάλιστα, όπως ανέφερε μια πρόσφατη μελέτη που διεξήχθη στις ΗΠΑ από τους Jasuja και συνεργάτες υπολόγισε ότι το ποσοστό των χρηστών τεστοστερόνης για μη εγκεκριμένη ένδειξη ανέρχεται στο 93,7%.
Από τα δεδομένα πάνω από 2.220.000 ανδρών τα οποία συλλέχθηκαν από μια βάση δεδομένων του Ηνωμένου Βασιλείου (Clinical Practice Research Database) και αφορούσαν το διάστημα Ιανουαρίου 2001 - Μαΐου 2013 η διεθνής ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ότι ο κίνδυνος κατά το πρώτο εξάμηνο θεραπείας με τεστοστερόνη είναι σημαντικός.
Οι ερευνητές επεξεργάστηκαν στοιχεία 19.215 ασθενών με επιβεβαιωμένη φλεβική θρομβοεμβολή -συμπεριλαμβανομένης της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και της πνευμονικής εμβολής- ενώ από αυτούς 909.530 άτομα της ίδιας ηλικίας αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Υπολογίστηκε η αναλογία των ασθενών με ΦΘΕ που είχαν υποβληθεί σε θεραπεία τεστοστερόνης το τελευταίο 6μηνο, σε σύγκριση με εκείνους που δεν υποβλήθηκαν σε θεραπεία. Κατά τους πρώτους 6 μήνες της θεραπείας με τεστοστερόνη, οι ερευνητές παρατήρησαν αύξηση του κινδύνου φλεβικής θρομβοεμβολής της τάξεως του 63%, ο οποίος όμως μειώθηκε αισθητά μετά από τους 6 μήνες αλλά και μετά τη λήξη της θεραπείας.
Όπως αποφάνθηκαν οι επιστήμονες, υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα της προσωρινής αύξησης του κινδύνου εμφάνισης ΦΘΕ κατά την έναρξη λήψης τεστοστερόνης.
Ωστόσο, σύμφωνα με οδηγία του Αμερικανικού Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) οι πιθανοί κίνδυνοι από τη θεραπεία έχουν ήδη εκφραστεί και αποτυπωθεί από τον Ιούνιο του 2014. Ο FDA σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας του Καναδά απαίτησε την έγγραφη προειδοποίηση περί κινδύνου θρόμβωσης ή φλεβικής θρομβοεμβολής (VTE) από τη χρήση φαρμάκων τεστοστερόνης.
Αναλύοντας τη μελέτη αυτή ο αγγειοχειρουργός και υπεύθυνος του Αγγειοχειρουργικού τμήματος του Πολυϊατρείου Ηλιούπολης κ. Κωνσταντίνος Παπουτσής τονίζει , ότι η φλεβική θρομβοεμβολή περιλαμβάνει δύο νοσολογικές οντότητες. Την εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (ΕΒΦΘ), που αφορά στην ύπαρξη θρόμβου σε φλέβα που βρίσκεται βαθιά μέσα στο σώμα και την πνευμονική εμβολή, που προκύπτει όταν ο θρόμβος αυτός απελευθερώνεται από το τοίχωμα της φλέβας. Ο θρόμβος μπορεί να ταξιδέψει μέσω του φλεβικού συστήματος στο δεξιό κόλπο της καρδιάς και εν συνεχεία μέσω της δεξιάς κοιλιάς στην πνευμονική αρτηρία, μπλοκάροντας μερικώς ή ολικώς την παροχή φλεβικού αίματος στους πνεύμονες για να οξυγονωθεί. Η πνευμονική εμβολή μπορεί σε σοβαρές περιπτώσεις να οδηγήσει σε καρδιαγγειακή κατάρριψη ή ακόμα και θάνατο
Όπως αναφέρει ο γιατρός, από φλεβική θρόμβωση διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο 650.000 ευρωπαίοι και 430.000 με πνευμονική εμβολή. Στην Αμερική υπάρχουν περίπου 900.000 περιπτώσεις φλεβικής θρομβοεμβολής ετησίως, ενώ υψηλά είναι και τα ποσοστά των θανάτων, καθώς πεθαίνουν 500.000 ευρωπαίοι κάθε χρόνο.
Στη χώρα μας ο αριθμός αυτός αγγίζει τις 50.000 και όπως λέει, αν και για τη θεραπεία της θρομβοεμβολής είναι διαθέσιμα σήμερα αποτελεσματικά φάρμακα, η πρόληψη πρέπει να αποτελεί τον ύψιστο στόχο.
Ο πιο σημαντικός παράγοντας για την πρόληψη της εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (ΕΒΦΘ), είναι η αναγνώριση των ασθενών σε κίνδυνο. Με βάση την παρουσία προδιαθεσικών παραγόντων για ΕΒΘΦ, οι ασθενείς μπορούν να ταξινομηθούν σε χαμηλού, ενδιάμεσου και υψηλού κινδύνου. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες για την εφαρμογή σε κάθε κατηγορία ασθενούς κάποιας ή κάποιων από τις μεθόδους προφύλαξης της ΕΒΦΘ.