του Μανόλη Λαθουράκη
Αγαπητή ασθένεια, με αφορμή ένα κείμενο που έστειλε μια κοπέλα, ο οποία φρόντιζε τον πατέρα της, είχε διαγνωσθεί και αυτός , σκέφτηκα να σου γράψω και εγώ ένα γράμμα, όχι σαν φροντιστής αλλά σαν πάσχων. Το κάνω αυτό γιατί πολύ νομίζουν ότι όταν βλέπουν κάποιον να τρέμουν τα χέρια του, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι ότι έχει την νόσο του Πάρκινσον. Όμως τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά…
Ήρθες στη ζωή μου σιγά σιγά και πολύ ύπουλα και μου την άλλαξες. Έπρεπε να το είχα φανταστεί μιας και στην οικογένεια μου υπάρχει ιστορικό με άτομα που παρουσίαζαν το γνωστό σύμπτωμα.
Δεν περίμενα όμως ποτέ τα συμπτώματα που είχα ( αστάθεια, γρήγορη κούραση, αναίσθητα κίνηση προς τα πίσω, ατονία) να είναι και αυτά συμπτώματα σου. Έτσι δεν έδωσα πολύ σημασία. Όμως τα πράγματα χειροτέρευαν λόγω της μη παραγωγής επαρκούς Ντομαμίνης από τον οργανισμό μου. Γρηγορότερη κούραση, δεν είχα διάθεση για τίποτα . Πήγες να με ξεγελάσεις νομίζοντας ότι έπαθα κατάθλιψη. Έτσι άνθρωποι που με αγαπούν μου συνέστησαν, μάλλον μου επέβαλαν να πάω σε γιατρό- νευρολόγο .
Έπειτα από αρκετές εξετάσεις, μαγνητικές τομογραφίες, αξονική τομογραφία. Η διάγνωση ήταν κάτι πολύ απροσδόκητο για μένα.
«Κύριε Λαθουράκη, πάσχετε από Νεανικό Παρκινσονισμό.» Ήταν το πόρισμα του γιατρού. «Είναι πολύ σπάνιο για την ηλικία σας (32 ετών) αλλά συμβαίνει και θα σε συνοδεύει σε όλη σου την ζωή ». Το πώς επέστρεψα από το Ηράκλειο στην Ιεράπετρα ούτε το κατάλαβα. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι το μέλλον μου θα είναι πολύ δύσκολο και κυρίως ότι κάποια στιγμή θα με καθήλωνε σε αναπηρική καρέκλα ή σε ένα κρεβάτι.
Εσύ καθόσουν σε μια μεριά και γελούσες.
Ξεκίνησα λοιπόν την φαρμακευτική αγωγή με χαμηλές δόσεις , οι οποίες με τον καιρό αυξάνονταν έπειτα από οδηγίες του γιατρού . Η φαρμακευτική αγωγή ήταν Αγωνιστές Ντομαμίνης , (δεν χρειάζεται να αναφέρω το όνομα του φαρμάκου).
Στην αρχή όλα ήταν καλά, όμως όπως σιγά σιγά και ύπουλα, αγαπητή μου πλέον Νόσος, όπως μπήκες στη ζωή μου, λες και δεν έφτανε αυτό, έφερες και τους φίλους σου, την παθολογική ζήλεια προς τη γυναίκα μου, την κατάθλιψη, τις εμμονές, τα ψέματα και εξαρτήσεις σε πράγματα που δεν πίστευα . Περνούσαν μέρες ολόκληρες που δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τον Η/Υ . Οι καυγάδες στο σπίτι μου ήταν καθημερινό φαινόμενο. Καυγάδιζα με την γυναίκα μου, με τα παιδιά μου, με τους γονείς μου και τις περισσότερες φορές για ασήμαντο λόγο. Όταν δε έφτασα σε σημείο η επήρεια του φαρμάκου να μην μου αρκεί, ανέβαζα τις δόσεις χωρίς την ενημέρωση και την έγκριση του γιατρού μου .
Εσύ καθόσουν σε μια μεριά και γελούσες.
Εκτός όμως από τις αλλαγές στην χαρακτήρα μου και την ψυχολογία μου, άρχισες να μου θυμίζεις καθημερινά ότι είσαι εδώ, πάντα παρούσα. Δυσκαμψία, σε σημείο να μην μπορώ να δέσω τα κορδόνια μου, να μην μπορώ να σκύψω, να περάσω κάτω από ένα εμπόδιο. Η λέξη ευλυγισία για τον οργανισμό μου ήταν πλέον μια μακρινή ανάμνηση. Ο ήρεμος ύπνος είναι κάτι πολύ σπάνιο. Οι εφιάλτες είναι πολύ συχνοί. Και βέβαια όταν κοιμάμαι, γιατί το να κοιμηθείς με τόση τεχνητή ενέργεια μέσα μου είναι ακατόρθωτο.
Εσύ κάθεσαι σε μια μεριά και γελάς.
Αγαπητή μου Νόσος , τώρα άλλαξα φαρμακευτική αγωγή. Παίρνω κανονική ντομαμίνη η οποία δεν έχει πολλές παρενέργειες . Όμως και αυτή δεν είναι η θεραπεία που μπορεί να με απαλλάξει από εσένα. Είναι απλά κάποια βοήθεια προκειμένου να καθυστερήσεις να ταλαιπωρείς τον οργανισμό μου. Όπως αργότερα όταν πια ο οργανισμός μου θα κορεστεί από την θεραπεία και θα ζητάει όλο και περισσότερη, μια άλλη βοήθεια θα είναι ο «εν τω βαθεί ηλεκτρικός ερεθισμός» του εγκεφάλου ( Deep Brain Stimulation) .
Ελπίζω κάποια μέρα οι ερευνητές που σε ερευνούν, μέσα σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες, να βρουν επιτέλους την σωτηρία θεραπεία και να απαλλαγώ από εσένα και
ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΕΓΩ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΩ
Με φιλικούς χαιρετισμούς