Σε αυτή τη μετα-ανάλυση, οι ερευνητές πήραν τα δεδομένα μεμονωμένων συμμετεχόντων σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές μεγάλης κλίμακας, και αξιολόγησαν τις επιδράσεις του πιο εντατικού γλυκαιμικού ελέγχου έναντι του λιγότερου εντατικού γλυκαιμικού ελέγχου σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2.
Οι προκαθορισμένες και τυποποιημένες κύριες εκβάσεις των μελετών αυτών ήταν τα νεφρικά συμβάματα (ένας συνδυασμός νεφρικής νόσου τελικού σταδίου, νεφρικού θανάτου), τα οφθαλμικά συμβάματα (ένας συνδυασμός της απαίτησης για θεραπεία με αμφιβληστροειδική φωτοπηξία ή υαλοειδεκτομή, ανάπτυξη της παραγωγικής αμφιβληστροειδοπάθειας ή εξέλιξη της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας) και τα νευρικά συμβάματα (ένας συνδυασμός νέας απώλειας της αίσθησης δονήσεων, αντανακλαστικών αστραγάλου ή ελαφριού αγγίγματος).
Συμπεριέλαβαν δηλαδή για τη μετα-ανάλυση 4 κλινικές δοκιμές (ACCORD, ADVANCE, UKPDS και VADT) με 27.049 συμμετέχοντες. Από αυτές κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης καταγράφηκαν 1.626 νεφρικά συμβάματα, 795 οφθαλμικά συμβάματα και 7.598 νευρικά συμβάματα.
Σύμφωνα με τα ευρήματα αυτής της μετα-ανάλυσης, ο πιο εντατικός γλυκαιμικός έλεγχος στους ενήλικες με διαβήτη τύπου 2, σε ένα διάστημα 5 ετών μείωσε σημαντικά τα νεφρικά και τα οφθαλμικά συμβάματα. Ενώ παρατηρήθηκε ότι ο εντατικός έλεγχος για τη μείωση του σακχάρου ήταν εξίσου σημαντικός και αποτελεσματικός για την πρόληψη των μακροχρόνιων μικροαγγειακών επιπλοκών.
Με απλά λόγια, όπως αποφάνθηκαν οι ερευνητές, το να ελέγχεται εντατικά ο γλυκαιμικός δείκτης στους διαβητικούς τύπου 2 είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη συνολική τους υγεία καθώς, με τον τρόπο αυτό μπορούν να αποφύγουν περαιτέρω επιπλοκές ειδικά σε νεφρά, μάτια και αγγεία.