SPORTS
Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη αποκαλύπτεται στο Cretalive
Από το Ρέθυμνο... στην κορυφή του πλανήτη!
Στο έπος της Πορτογαλίας το 2004 το λεωφορείο της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου (δια)κοσμούσε ένα ευφάνταστο και προφητικό μήνυμα, γραμμένο στα αγγλικά και στα ελληνικά: η αρχαία Ελλάδα είχε 12 Θεούς... η σύγχρονη 11.
Αν η ίδια πρωτότυπη ιδέα είχε επικαιροποιηθεί 21 χρόνια αργότερα, σαν ένα είδος αντίστιξης κι αντιστοίχισης στα πούλμαν των Εθνικών Ομάδων Πόλο Γυναικών και Ανδρών, θα προσαρμοζόταν κάπως έτσι: η Ελλάδα του 2025 περιλαμβάνει “γοργόνες”, “μάγκες” κι ένα “δελφίνι”!
Η τελευταία παρομοίωση πηγαίνει για την φουνταριστή Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη, που ανά πάσα ώρα και στιγμή, ακόμα κι αν… απομονωθεί (όπως τώρα καλή λόγου χάρη), βρίσκει χώρους, ξεκλειδώνει τις αντίπαλες άμυνες και σκοράρει! To κάνει και σήμερα απαντώντας στις ερωτήσεις του Cretalive, για την τεράστια επιτυχία της Σιγκαπούρης, με την πρωτιά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα– κι όχι μόνο. Όπως φανταζόμαστε, ο χαρακτηρισμός που της αποδώσαμε και παραπέμπει στο έμβλημα της γενέτειράς της, του Ρεθύμνου, μάλλον θα την κολάκευε και θα την συγκινούσε, ούσα εκ φύσεως άτομο χαμογελαστό, ευγενικό κι ιδιαιτέρως ευαίσθητο!
Φάνηκε κι απ’ τα δάκρυα που έβγαλε, αμέσως μετά την επίτευξη του νικητήριου τέρματος εναντίον της Αυστραλίας στα Προημιτελικά: κοίταξε και έδειξε ψηλά, εκεί όπου την ωθεί η μοίρα της να πάει, αφιερώνοντάς το στους δικούς της φύλακες- αγγέλους! Ήταν το σημαντικότερό της γκολ… μέχρι το επόμενο, όπως θα υπερθεμάτιζε και ο -πρώτος διδάξας του εν λόγω τσιτάτου - Νίκος Γκάλης, που έστω κι από άλλο (αθλητικό) μετερίζι, το μπασκετικό, με το παράδειγμά του λάνσαρε μια υγιή νοοτροπία στην πατρίδα μας: σκληρή κι ασταμάτητη δουλειά για την κατάκτηση της νίκης και της κορυφής! Διότι τίποτα (δεν πρέπει να) μας χαρίζεται…
Γεννημένη για τις μεγάλες... θάλασσες!
Ξεκινώντας από τον Ναυτικό Όμιλο Ρεθύμνου (ΝΟΡ) και τις (ταλαιπωρημένες πια απ’ την αλμύρα) εγκαταστάσεις στον Κουμπέ, δίπλα απ’ το εκκλησάκι του προστάτη των ναυτικών και των θαλασσινών Άη Νικόλα, η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη άκουσε την προτροπή της προπονήτριάς της στην κολύμβηση και μεταπήδησε... στο πόλο. “Έκανα κολύμβηση στις ακαδημίες και η τότε αρχηγός της ομάδας μού έκανε προπόνηση. Είδε ότι είχαν μια προοπτική και μου πρότεινε να το δοκιμάσω! Πήγα σε μια προπόνηση και από τότε δεν ξαναέφυγα – κόλλησα!”.
Χωρίς καλά – καλά να το πάρει... είδηση, στα 16 της άφησε για λίγο την πισίνα και πέρασε στη θάλασσα, πιάνοντας… λιμάνι, όχι όποιο – κι όποιο, το μεγαλύτερο της χώρας, αυτό του Πειραιά.
“Για έναν αθλητή (πολλώ δε μάλλον νεαρό) είναι όνειρο να παίξει στον Ολυμπιακό” εξομολογείται.
Οι “ερυθρόλευκοι” άνοιξαν τις πόρτες και τις αγκάλες τους “και απλά… πήγα”, θυμάται. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πρώτα αποδέχεσαι την πρόταση κι έπειτα τη … σκέφτεσαι, όσο απίθανο κι αν φαντάζει!
Κατευθείαν στα βαθιά, αναμενόμενη η πίεση. “Σίγουρα υπήρχε άγχος και μάλιστα τρομερό! Όταν πήγα συνάντησα τεράστιες αθλήτριες και έπρεπε να ανταποκριθώ στις υψηλές απαιτήσεις”. Ο χρόνος έδειξε ότι τα καταφέρνει περίφημα!
Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα και όχι τους τίτλους!
Μόλις στα 24 της απαριθμεί 17 τίτλους – η τροπαιοθήκη της έχει φουλάρει και μάλλον θέλει επέκταση!
“Για να σας πω την αμαρτία μου, δεν τους έχω μετρήσει (γελάει). Μπορεί να είναι και λίγο παραπάνω, λίγο λιγότεροι – δεν ξέρω. Σίγουρα είναι αρκετοί, διότι σε συλλογικό επίπεδο με τον Ολυμπιακό έχουμε κατακτήσει Τσάμπιονς Λιγκ, Σούπερ Καπ Ευρώπης, Σούπερ Καπ Ελλάδας, πρωταθλήματα, κύπελλα…”.
Σαν τα ψάρια, αμέτρητα δηλαδή, είναι οι διακρίσεις της και οι φιλοδοξίες της. Η δίψα δεν σταματάει… “Ποτέ!” μας διακόπτει. “Πάντα θες να κερδίζεις, κάτι ακόμα, κάτι που σου λείπει. Αυτό είναι που γεμίζει έναν αθλητή” – και δη πρωταθλητή!
Ένα παιδί, λοιπόν, που δεν μετράει τους τίτλους, αλλά τ’ άστρα κι ακολουθεί το άστρο λαμπρό που την καθοδηγεί, απολαμβάνοντας τη χαρά του παιχνιδιού, όπως την πρώτη φορά!
Διασχίζοντας, καταρχάς, με το νου την απόσταση που χωρίζει το Κρητικό Πέλαγος με τον Σαρωνικό κόλπο και αγκυροβολώντας στην πύλη του ιστορικού επινείου, ίσως στο μυαλό της έπλασε μια ιδέα, ένα όραμα, παρόμοιο μ’ εκείνο που’ χε ξεστομίσει ο Νίκος Γκάλης, όταν πρωτοέφτασε στη Θεσσαλονίκη: βγαίνοντας στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου όπου διέμενε ο “γκάνγκστερ”, βλέποντας τη θέα, έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του, πείθοντάς τον, πως “μια μέρα θα κατακτήσω αυτήν την πόλη και τη χώρα με αυτά που θα τους δείξω”.
Πρώτες Κυρίες… ή απλώς Πλανητάρχισσες!
Σιγά -σιγά, τώρα που’ χουν πέσει οι παλμοί απ’ την ένταση των αγώνων και των πανηγυρισμών των προηγούμενων ημερών, η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη, όπως κι οι συμπαίκτριές της στην Εθνική Πόλο Γυναικών, που ανέβασαν την Ελλάδα για δεύτερη φορά μέσα ελάχιστους μήνες στα ουράνια, αγναντεύοντας από εκεί ολάκερο τον πλανήτη, αρχίζουν και συνειδητοποιούν τα κατορθώματά τους: Παγκόσμιο Κύπελλο ανήμερα το Πάσχα, στις 20 του περασμένου Απρίλη, με νίκη 13-9 επί της Ουγγαρίας στην Κίνα, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και πάλι με “θύματα” τις Μαγυάρες και σκορ 12-9 υπέρ μας, ξανά επί ασιατικού εδάφους, στη Σιγκαπούρη τούτη τη φορά, στις 23 Ιουλίου. Νταμπλ!
Το χάλκινο των ανδρών στην ίδια διοργάνωση ήρθε για να αποδείξει πως η ελίτ του αθλήματος είναι γεμάτη γαλανόλευκη… χρυσόσκονη!
“Τώρα που έχουμε ηρεμήσει λίγο, αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε τί έχει συμβεί. Νιώθουμε απίστευτη χαρά και υπερηφάνεια. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε!”
Το χρυσό δεν ήταν … αυτονόητο, αν και η γαλανόλευκη αποστολή έφτασε στη Σιγκαπούρη πλησίστια απ’ τον θρίαμβο της Κίνας.
“Στο Παγκόσμιο Κύπελλο αρκετές ομάδες δεν ήρθαν πλήρεις -η Αμερική δεν ήταν καν στο final. Οπότε (αυτό που έγινε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) δεν ήταν αναμενόμενο, δεν ήταν φυσικό επόμενο. Το σκεφτόμασταν, το ονειρευόμασταν, θέλαμε να συμβεί, αλλά δεν στοχεύαμε αποκλειστικά στο ότι θα κατακτήσουμε το τρόπαιο”.
Η άνωση και η άλωση!
Τί παραπάνω είχαμε εμείς απ’ τις αντίπαλές μας; “Πάθος, αυτοθυσία, αυτοπεποίθηση και το πλάνο του προπονητή μας (Χάρη Παυλίδη) που έπαιξε καθοριστικό ρόλο”.
Το buzzer beater με την Αυστραλία θεωρεί πως είναι το σπουδαιότερο τέρμα της καριέρας της, αναφορικά με το διακύβευμα κιόλας: την πρόκριση στα ημιτελικά!
Η μπάλα ζύγιζε το ίδιο μόλις την πήρε στα χέρια της η “χρυσή” Κρητικοπούλα σκόρερ της Εθνικής μας. Στο νερό, άλλωστε, κυριαρχεί ο νόμος της άνωσης και της άλωσης... των φόβων σου, αναλόγως της δύναμης και της πίστης που τους ασκείς!
“Το σημαντικότερο παιχνίδι του Παγκοσμίου ήταν με την Αυστραλία. Εκεί είναι που το πιστέψαμε!
Ο προημιτελικός έχει άλλη βαρύτητα γιατί ακολουθούν τα χιαστί ματς: αν έχανες θα μπορούσες να βγεις όγδοος, τώρα βγήκες πρώτος! Οι διαφορές είναι σε αυτό το παιχνίδι.
Είχαμε αυτοπεποίθηση, είχαμε ενέργεια, είχαμε πάθος, δεν νομίζω ότι μάς πέρασε από το μυαλό ότι είναι βαριά η μπάλα. Δεν νομίζω ότι σκεφτόμασταν τί θα συμβεί: ακολουθούσαμε το πλάνο του προπονητή μας, ξέραμε τις δυνατότητές μας κι όλα τα άλλα ήρθαν!”.
Το ξέσπασμά της μετά το νικητήριο γκολ, θα μπορούσε να γίνει γιγαντοαφίσα για να γαλουχήσει και να οιστρηλατήσει τις επόμενες γενιές αθλητών και αθλητριών. Ένα στιγμιότυπο έμπλεο σκέψεων, μια εξόρυξη συναισθημάτων από τα έγκατα του θυμικού! Φάνηκε σαν να ξεθυμαίνει η ένταση, όμως “ήταν πολλά πίσω από όλο αυτό” μας λέει η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη...
Αρκετοί άνθρωποι την στήριξαν και την βοήθησαν, σε όλα αυτά τα μίλια που έχει διανύσει: είτε συμπαίκτριες, είτε προπονητές -δεν θέλει να τους ονοματίσει. “Δεν είχα κάποιο πρότυπο, ώστε να πω ότι “100% θα ακολουθήσω αυτή την πορεία” διευκρινίζει η Ρεθεμνιώτισσα αθλήτρια.
Οι επίσημες αγαπημένες... αδικημένες και το ισχυρότερο κίνητρο!
Η υδατοσφαίριση μολονότι είναι το πιο πετυχημένο άθλημα, αποδεδειγμένα, παραμένει και το πιο… αδικημένο στα μάτια του κόσμου. “Σαφώς και ισχύει αυτό το πράγμα” καταφάσκει η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη. “Αλλά αυτό είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Θεωρώ ότι ο λόγος, που δεν είναι τόσο δημοφιλές το πόλο, είναι ότι το άθλημά μας δεν προβάλλεται αρκετά – όσο θα έπρεπε κι όσο του αξίζει”.
Ο Χάρης Παυλίδης δεν “μάσησε” τα λόγια του, κατά την άφιξη της Εθνικής από τη Σιγκαπούρη, εκφράζοντας το παράπονό του και τον προβληματισμό του για την προβολή και τη στήριξη που απολαμβάνει το water polo: “Αυτά είναι τα 15 λεπτά της δημοσιότητάς μας, την άλλη βδομάδα δε θα μας θυμάται κανένας” δήλωσε ο Ομοσπονδιακός τεχνικός, με κυνισμό και περίσσεια ειλικρίνεια, απευθυνόμενος στους εκπροσώπους των ΜΜΕ.
Μήπως εν τέλει το να μην ανάβουν συχνά τα φώτα της δημοσιότητας λειτουργεί κάπως προστατευτικά, συνολικά, για όλο τον οργανισμό της υδατοσφαίρισης; Η υπερέκθεση πολλές φορές… καίει (πολλώ λογιώ) και εντείνει την τοξικότητα.
Η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη θα διαφωνήσει, ως προς την ακροτελεύτια, διαπίστωσή μας:
“Εντάξει, σε ένα βαθμό ενδεχομένως να συμβαίνει αυτό που λέτε. Αλλά και στο πόλο υπάρχει τοξικότητα. Δεν είδατε την ανθρωποφαγία που υπήρξε με τους άνδρες; Ήταν απίστευτη και απαράδεκτη!” τονίζει.
Είναι να μην πεισμώσει και να μην αδικηθεί ο Έλληνας: τότε είναι που ξυπνάει ο καλύτερός του εαυτός και περνά στην αντεπίθεση. Ελάχιστες ώρες κατόπιν της αποδόμησης από μέρος του Τύπου και των φιλάθλων, οι παίκτες του Θοδωρή Βλάχου έκλεισαν στόματα: κατατρόπωσαν τους Σέρβους, στο μικρό τελικό, με 16-7, παίρνοντας εκδίκηση απ’ τους ομόδοξους γείτονες και αδελφούς για τον χαμένο προημιτελικό στην Ολυμπιάδα του Παρισιού.
Η Εθνική Πόλο Ανδρών ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου, κι όντως κατά τον ειδικό –απόλυτα μυημένο στην υδατοσφαίριση- Βασίλη Σκουντή είναι η κορυφαία ομάδα του πλανήτη που δεν έχει κατακτήσει το χρυσό! Οι κακοδαιμονίες υπάρχουν για να μας γεμίζουν κίνητρα έως ότου τις συντρίψουμε!
Το κορμί στο νερό, τα πόδια στη γη και η καρδιά... στο ολυμπιακό μετάλλιο!
Το κορμί τις περισσότερες ώρες της ημέρας βρίσκεται πάνω στο νερό, λόγω των απαιτητικών προπονήσεων, τα πόδια ωστόσο της Μαρίας Μυριοκεφαλιτάκη πατούν γερά στη γη.
Το μετάλλιο στην Ολυμπιάδα, το κορυφαίο (αθλητικό) γεγονός της οικουμένης, είναι ένα όνειρο, για κάθε αθλητή και αθλήτρια. “Αλλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ακόμα… μακριά” μας προσγειώνει η ίδια, που συνειδητά δεν προτρέχει, μένοντας προσηλωμένη στα επόμενα και … άμεσα: “Μόλις άνοιξε ο επόμενος ολυμπιακός κύκλος. Οπότε, μένουμε συγκεντρωμένοι στους πιο κοντινούς στόχους, ως Εθνική, και εκεί θέλουμε κατ’ αρχήν να εστιάσουμε”.
Η νέα σεζόν θα τη βρει στο… λιμάνι της: “Όταν παίζεις στον Ολυμπιακό οι στόχοι είναι πάντα μεγάλοι. Παλεύεις να κατακτάς τίτλους και να έχεις επιτυχίες”. Οτιδήποτε άλλο, απλά δεν είναι αρκετό!
Το πόλο, όσο κι αν το υποτιμούμε και το απαξιώνουμε, μας ταιριάζει διότι “είμαστε ένας λαός με πάθος και ψυχή! Όλα αυτά συνθέτουν ένα κράμα πλεονεκτημάτων για εμάς, παρότι είναι πολύ σκληρό ως άθλημα”.
Πιάνουν τόπο οι κόποι και οι θυσίες...
Για μια παγκόσμια πρωταθλήτρια – νταμπλούχο για την ακρίβεια – η παύση, η χαλάρωση και η ξεγνοιασιά απουσιάζουν απ’ την καθημερινότητά της.
“Τώρα που μιλάμε, με πετυχαίνετε σε διακοπές – μόλις τις ξεκίνησα. Συνήθως δεν έχω χρόνο. Το φετινό καλοκαίρι, όμως, θα έχω περίπου ένα μήνα διάλειμμα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις καιρό για ξεκούραση. Στο τέλος της ημέρας, ωστόσο, λες χαλάλι: έπιασαν τόπο οι κόποι μου”.
Έπιασαν και με το παραπάνω, Μαρία!
