ΚΡΗΤΗ
Συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί: «Να θυμηθώ να … μην πάω στον αγιασμό!»
Η 11η Σεπτεμβρίου παραμένει για εκείνους μία ιδιαίτερη μέρα. Οι Νίκος Μεντζίνης και Γιάννης Αστρινάκης μιλούν στο Cretalive για τα χρόνια που πέρασαν στην έδρα!
«Μη βάλεις ξυπνητήρι, δεν έχεις σχολείο!»
Αισθάνομαι πως αυτή η φράση ηχεί σε κάθε σπίτι ενός συνταξιούχου εκπαιδευτικού, λίγες ώρες πριν τον αγιασμό. Όταν το κουδούνι χτυπήσει, εκείνοι δε θα είναι εκεί για να υποδεχτούν τους νέους μαθητές, να συνομιλήσουν με συναδέλφους και να κάνουν σχέδια για τη χρονιά που μόλις ξεκινάει.
Ως συνταξιούχοι, πλέον, ο Σεπτέμβριος δεν είναι ένας μήνας διαφορετικός, για εκείνους δεν ισχύει η φράση «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!»
Τους «πλημμυρίζει» μία γλυκιά νοσταλγία αλλά και μία αγωνία για το σήμερα και το αύριο της εκπαίδευσης, εξάλλου έχουν στο βιογραφικό τους πολλές διεκδικήσεις και αγώνες!
Ο κ. Νίκος Μεντζίνης είναι συνταξιούχος εδώ και 2,5 χρόνια και πλέον μάχεται από τη θέση του προέδρου των πολιτικών συνταξιούχων στο Ηράκλειο.
Υπηρέτησε 38,5 χρόνια την εκπαίδευση, αρχικά ως δάσκαλος τάξης και στη συνέχεια ως διευθυντής σχολικών μονάδων ενώ παράλληλα ασκούσε και συνδικαλιστική δράση.
«Κάθε Σεπτέμβρη που ξεκινάει το νέο σχολικό έτος, η ψυχή μας είναι στα σχολεία με τους συναδέλφους, τα παιδιά και κυρίως τα πρωτάκια που μπαίνουν για πρώτη φορά στην εκπαιδευτική διαδικασία», αναφέρει ο ίδιος.
Όπως περιγράφει, αισθάνεται νοσταλγία και μία μελαγχολία που δε θα είναι παρών σε κάποιον αγιασμό. Βέβαια, το κλίμα του σχολείου συνεχίζει να επικρατεί στην οικογένεια αφού η κόρη του βαδίζει στα δικά του χνάρια και είναι εκπαιδευτικός και η ίδια.
Ο κ. Μεντζίνης κατανοεί την αγωνία των νέων συναδέλφων του, ειδικά των αναπληρωτών που περιμένουν να τοποθετηθούν στις εσχατιές της χώρας, λίγα 24ωρα πριν τον αγιασμό ενώ συμμερίζεται τον προβληματισμό της εκπαιδευτικής κοινότητας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Όπως λέει, η γενιά του έδωσε μάχες για τη βελτίωση των συνθηκών στην εκπαίδευση, όμως έχουμε πολλά πισωγυρίσματα: επικρατεί κλίμα ελέγχου και βλέπουμε φαινόμενα αυταρχισμού με πολλούς εκπαιδευτικούς να καλούνται σε απολογία για τη στάση τους.
Από την πορεία του, ξεχωρίζει πάντα τις αρχές ενός σχολικού έτους, όταν έβλεπε την αγωνία των μικρών μαθητών αλλά και τη χαρά τους γιατί ανήκουν πια σε ένα μεγαλύτερο σχολείο.
Τα μάτια των παιδιών, ένα χτύπημα στην πλάτη από πλευράς ενός γονιού που αναγνωρίζει τη δουλειά του, το φιλικό βλέμμα που ανταλλάζει ακόμα και σήμερα όταν συναντάει έναν παλιό συνάδελφο… είναι όλα όσα κρατάει ο κ. Μεντζίνης από τα χρόνια της υπηρεσίας του.
Για 4η χρονιά βρίσκεται μακριά από την έδρα του ο κ. Γιάννης Αστρινάκης, συνταξιούχος καθηγητής Φυσικής. Όπως λέει, βλέπει πως παραμένουν τα προβλήματα που ταλανίζουν την εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της και οι όποιες κυβερνητικές πολιτικές αποφάσεις είναι μόνο διαχειριστικές χωρίς να δίνουν λύσεις αφού δεν προηγείται διάλογος και δεν προκύπτει η απαραίτητη συναίνεση.
Επί 35 χρόνια έμπαινε στις σχολικές αίθουσες και νοσταλγεί την επαφή που είχε με τα παιδιά, ένα από τα πιο δημιουργικά κομμάτια της κοινωνίας. Σε σχετική ερώτηση, απαντά πως ποτέ δε μετάνιωσε για το επάγγελμα που επέλεγε και αν του δινόταν ξανά η ευκαιρία, θα διάλεξε και πάλι να γίνει καθηγητής.
Αισθάνεται περίεργα όταν ανοίγουν και πάλι τα σχολεία, ωστόσο θεωρεί πως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να αποχωρήσει.
Δύο ημερομηνίες ήταν για εκείνον ορόσημο: η 1η και η 11η Σεπτεμβρίου και κάθε φορά που το ημερολόγιο φτάνει σε αυτές αισθάνεται μια νοσταλγία.
Πλέον, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα ως συνταξιούχος και ελπίζει πως στο μέλλον θα βελτιωθούν οι συνθήκες της εκπαίδευσης στη χώρα μας.
