Ρέθυμνο: Διανομή αλληλογραφίας με… γαϊδουράκι!

Καβάλα σ' ένα γαϊδουράκι, που το’ χει νοικιασμένο, μοίραζε τα γράμματα στα χωριά του κάτω Μυλοποτάμου ο Γιώργος Δουλγεράκης, τα πρώτα του χρόνια ως ταχυδρόμος, στα μισά της δεκαετίας του ‘60.

Η ανιστόρησή του στο Cretalive, για εκείνη την αγνή και πιο αθώα εποχή, προσιδιάζει με σκηνές ελληνικής ταινίας: ασπρόμαυρης, που ζωντανεύει και χρωματίζεται από τον νοσταλγικό τόνο της φωνής του.

“Ήμουνα ταχυδρόμος για 30 χρόνια: από το 1965 μέχρι το 1995” θυμάται σήμερα από το σπίτι του στο Μυξόρρουμα του Δήμου Αγίου Βασιλείου, έχοντας πάντα δίπλα του, ως στήριγμά του, τη σύζυγό του, Νίκη Κουνδουράκη.

“Ε-δώσαμε εξετάσεις και μπήκα. Ήμασταν επτά και ήρθα τρίτος. Οι οργανικές θέσεις ήταν δύο. Στο Πέραμα έκατσα σχεδόν πέντε χρόνια. Μετά αποστρατεύτηκε στο Σπήλι ο ταχυδρόμος και πήρα μετάθεση, εδώ δίπλα στο χωριό μου. 

Διορίστηκα με μισθό 1.470 δραχμές: στο Πέραμα νοίκιαζα το σπίτι 200 κατοστάρικα κι άλλα τόσα τον γάιδαρο. Σιγά – σιγά τα βγάζαμε πέρα”.

Image

 Ο γαϊδαράκος άντεχε στα χιόνια!

Η δουλειά του προϋπέθετε χαμόγελο και υπομονή, όμοια μ’ αυτή για την οποία φημίζεται η τετράποδη παρέα που’ χε στο ξεκίνημά του.

“Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν μέσα. Ε-νοίκιασα, λοιπόν, ένα γαϊδουράκι γιατί ήμουν και σε ξένο χωριό και έκανα τις διαδρομές. Μετά αγόρασα μηχανάκι και πήγαινα με τη μηχανή.

Στο Σπήλι όταν ήρθα είχα πάρει αυτοκίνητο.

Δεν θυμούμαι το όνομα τ’ ανθρώπου που μου’ χε δώσει το ζώο. Μια γυναίκα ήταν της οποίας ο άντρας ήταν στη Γερμανία”.

Ο γαϊδαράκος ήταν παντός… καιρού: “Εκείνα τα χρόνια, τον χειμώνα, έκανε πολύ χιόνι κι ήταν δύσκολο να μεταβούμε στα χωριά. Το ζώο ε-πήγαινε. Η μηχανή όμως δεν πήγαινε, την άφηνα σε ένα σημείο και μετά συνέχιζα με τα πόδια την πορεία μου, διότι έπρεπε να βγει το δρομολόγιο”.

Η αφετηρία του κ. Γιώργου ήταν το Πέραμα κι έφτανε ως τους Έρφους, τη Μαγνησία, την Ελεύθερνα και τα Σκουλούφια.

“Από όλα μου τα χρόνια, καλύτερα ε-πέρασα στον Μυλοπόταμο: εκεί οι άνθρωποι ήταν πολύ ζεστοί και αγαπητοί. Έκανα πολλούς φίλους”.

Και στο Σπήλι αργότερα ήταν ωραία. “Θαρρώ πως η ζωή ήταν καλύτερη τότε. Οι άνθρωποι ήταν καλοί, εξυπηρετικοί - με αγαπούσαν και τους αγαπούσα πολύ. Ήμασταν όλοι πιο δεμένοι απ’ ό,τι σήμερα. Η λέξη “φίλος” είχε μεγάλη σημασία.

Αφού έφυγα, πάντα ρωτούσαν για εμένα, με έψαχναν”.

Κοινωνικό λειτούργημα
 

Οι ταχυδρόμοι, ώσπου να εξελιχθούν και να εξαπλωθούν οι μεταφορές, επιτελούσαν σπουδαίο κοινωνικό έργο.

“Εξυπηρετούσαμε τους ανθρώπους, πηγαίναμε σε όλα τα χωριά. Κάτι να μας ε-λέγανε, το μεταβιβάζαμε. Τα παιδιά πήγαιναν σχολείο και οι γονείς τους μας ε-δίνανε τα τσαντάκια και τα κρατούσαμε στα παιδιά. Αυτή ήταν μεγάλη εξυπηρέτηση, γιατί για να’ χεις παιδιά, να πηγαίνουν στο Γυμνάσιο και να τους στέλνεις ζεστό φαγητό, ήταν μεγάλη αβάντα”.

Την τέχνη του κανένα από τα δύο του παιδιά δεν την ακολούθησε, άλλωστε με το πέρασμα των ετών το επάγγελμα άρχισε να φθίνει, όπως και πολλές ακόμα αξίες που “κρατούσαν” τις κοινωνίες...
 

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ρέθυμνο