ΚΡΗΤΗ
Ο 16χρονος Στέργιος Παναούσης από το Ηράκλειο εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grappling
Όσα δήλωσε στο Cretalive για τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα
Υπάρχουν στιγμές που δεν μετριούνται με μετάλλια, μετριούνται με περηφάνια, με συγκίνηση, με εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά όταν βλέπεις ένα παιδί να πραγματοποιεί το όνειρό του. Μια τέτοια στιγμή έζησε ο 16χρονος Στέργιος Βασίλης Παναούσης, από το Ηράκλειο, που φόρεσε για πρώτη φορά το εθνόσημο και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grappling, το οποίο πραγματοποιήθηκε φέτος για πρώτη φορά στη χώρα μας, στο Λουτράκι (30/10-4/11).
Ο Στέργιος, που ασχολείται με το άθλημα από τα πέντε του χρόνια, έμαθε μόλις δύο εβδομάδες πριν πως θα συμμετάσχει στη μεγάλη διοργάνωση. Είχε βγει 2ος στο Πανελλαδικό Πρωτάθλημα, και έτσι κλήθηκε να φορέσει τα γαλανόλευκα και να μπει στο τατάμι για να τιμήσει την πατρίδα του.
Αντίπαλός του, ένας αθλητής από το Καζακστάν, δύο χρόνια μεγαλύτερος. Ο αγώνας ήταν δύσκολος, σε φάση knock out, όμως το πάθος του Στέργιου δεν έσβησε στιγμή, καταφέρνοντας να "κρατήσει" και τα 5' λεπτά του αγώνα.
«Νιώθω μεγάλη περηφάνια...»
Με μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη, ο Στέργιος δήλωσε στο Cretalive μετά της επιστροφή του πως «νιώθω μεγάλη περηφάνια που μου δόθηκε η ευκαιρία να εκπροσωπήσω για πρώτη φορά την πατρίδα μου σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grappling στην κατηγορία U17. Παρόλο που το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό, ήταν ένα ξεκίνημα και μια ξεχωριστή εμπειρία για τα επόμενα. Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου, τον προπονητή μου Τζανή Γιώργο και όλους τους συναθλητές μου από το Submission Wrestling.
Επίσης, πολλά ευχαριστώ στον Γιώργο Πασχαλίδη, στον Michael Ntakos για τη φιλοξενία και τη βοήθεια, καθώς και σε όλα τα παιδιά από την ομάδα Odd Lutalivre.»
Η αγωνία και η περηφάνια μιας μητέρας
Η μητέρα του, Ελένη Δρετάκη, μιλά με τη φωνή κάθε γονιού που βλέπει το παιδί του να παλεύει για το όνειρό του:
«Για εμένα, ως μαμά, ήταν αγχωτικό. Όμως σημασία έχει ότι προσπάθησε και κατάφερε να βγάλει εις πέρας όλο τον αγώνα. Είναι πολύ χαρούμενος, ήταν το όνειρό του. Ο ίδιος δεν είχε άγχος, μόνο χαρά και ενθουσιασμό. Το μοναδικό αίσθημα που μου έχει μείνει είναι υπερηφάνεια. Πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να αγαπούν τον αθλητισμό και να πιστεύουν στα όνειρά τους».
Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε
Ο Στέργιος Παναούσης ίσως να μην γύρισε με μετάλλιο στο στήθος, αλλά γύρισε με κάτι πολύ πιο πολύτιμο, μια εμπειρία ζωής και το πρώτο βήμα σε μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις, επιμονή και πίστη.
