Ανακοίνωση από τη Λαϊκή Συσπείρωση Φαιστού :
Αντιπροσωπεία της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Δήμου Φαιστού παραβρέθηκε και τοποθετήθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Φαιστού, την Τρίτη 20 Μάρτη, όπου συζητήθηκε ο προϋπολογισμός του Δήμου για το 2018, καταρτισμένος σε συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους της κυβέρνησης, και ψηφίστηκε ομόφωνα, με… συνοπτικές διαδικασίες, από όλες τις παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
Η «Λαϊκή Συσπείρωση» κατήγγειλε την αντιλαϊκή πολιτική της διοίκησης του Δήμου, που επιβεβαιώνεται μέσα από μια σειρά παραδείγματα, και καταδεικνύει το ρόλο του Δήμου στην αποτελεσματικότερη υλοποίηση των κρατικών πολιτικών.
Το γενικό συμπέρασμα είναι πως τα λαϊκά στρώματα του Δήμου Φαιστού καλούνται και φέτος να αρκεστούν σε συντηρήσεις, επιδιορθώσεις, και... επαναπρογραμματισμούς έργων και μελετών –χαρακτηριστικό παράδειγμα η μελέτη σκοπιμότητας αντισεισμικής αποκατάστασης του Δημοτικού Σχολείου Γαλιάς, που μεταφέρεται από προϋπολογισμό σε προϋπολογισμό– ενώ δεν περιλαμβάνονται έργα αναγκαία για την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους, όπως έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, αναγκαίες υποδομές εκπαίδευσης, διενέργεια προσεισμικού ελέγχου σχολικών κτιρίων, έργα πρασίνου και αναψυχής, κλπ.
Επιβεβαιώθηκε η τεράστια «επιτυχία» της Δημοτικής Αρχής στην εφαρμογή της ανταποδοτικότητας (πάνω από 100% η εισπραξιμότητα σε τέλη και φόρους για το 2017), αφού η Δημοτική Αρχή, με τη στήριξη όλων των δημοτικών παρατάξεων, αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις της στην αναζήτηση διασταύρωσης στοιχείων των δημοτών με διάφορους μηχανισμούς, όπως το Ε9, ρίχνοντας όλο το βάρος του προϋπολογισμού στο «χαράτσωμα» των πολιτών, στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής, ούτε σα σκέψη δεν τους περνά να μειώσουν δραστικά τα δημοτικά τέλη, να απαλλάξουν από αυτά ανέργους, μονογονεϊκές οικογένειες, ΑμεΑ, να καταργήσουν την καταβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς, κλπ αντιμετωπίζοντας ζητήματα συνδημοτών μας που έχουν οδηγηθεί σε εξαθλίωση, τσακισμένοι από την καπιταλιστική κρίση, ζητήματα των ανθρώπων που οι ταξικές πολιτικές τους κατέστρεψαν.
Επιχαίρουν για την καλύτερη διαχείριση και το «νοικοκύρεμα», στα πλαίσια της αντιλαϊκής πολιτικής, που ηχεί σαν ειρωνεία, όταν για το 2017 ο προϋπολογισμός του Δήμου είχε 5,94% εκτέλεση έργων.
Πανηγυρίζουν για τη μεταφορά της άρδευσης στους ΤΟΕΒ, με την πρόφαση ότι θα απαλλάξει το Δήμο από δαπάνες, αποκρύβοντας τον πραγματικό ένοχο, την πολιτική ουσία του προβλήματος, την αιτία για την οποία, δεκαετίες τώρα, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της αναβάθμισης της αξιοποίησης των υδατικών πόρων, αλλά επιδιώκεται η αντιμετώπισή του σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, στο πλαίσιο της πολιτικής της ΕΕ. Στον αντίποδα αυτής της λογικής, αναδείξαμε ότι στο σημερινό πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και των δεσμεύσεων της ΕΕ, τα όποια έργα εγγειοβελτιωτικά –αποταμίευσης ή εκτροπής– δεν πρόκειται να διασφαλίζουν φιλολαϊκή διαχείριση του νερού, ούτε την ουσιαστική ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Όσο προχωρά η πολιτική της ιδιωτικοποίησης του νερού, όσο προχωρά η εφαρμογή της ΚΑΠ, όσο εντείνεται η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα, κανένα μεγάλο τεχνικό έργο δεν πρόκειται να αντιστρέψει την επιδείνωση της κατάστασης του λαού. Ακόμα και αν υλοποιηθεί, θα το χρυσοπληρώσει ο λαός και θα ωφεληθούν ελάχιστα από το αποτέλεσμά του οι μικρομεσαίοι αγρότες.
Αποσιωπούν και αποδέχονται την οικονομική ασφυξία στην οποία βρίσκονται οι Δήμοι τα τελευταία χρόνια, και κρίνουν ότι είναι επαρκείς οι πόροι από το κεντρικό κράτος, αλλά η γραφειοκρατία, πχ, διαδικασία ανάθεσης μελετών, δεν επιτρέπει την απορρόφησή τους.
Σ’ ένα χώρο, όπως ο ΟΤΑ, που χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο για τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών εργασίας από αυτό το σάπιο σύστημα, που έχει στο DNA του την «ευελιξία» στην εργασία, την ανακύκλωση της ανεργίας που τσακίζει τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και σε περιόδους κρίσης και σε περιόδους ανάπτυξης, δεν αναγνωρίζονται στους ελαστικά εργαζόμενους, στους αναλώσιμους ούτε τα στοιχειώδη. Έτσι, παρά την απόφαση που έχει πάρει το Δημοτικό Συμβούλιο να καταβληθούν σε χρήμα αναδρομικά τα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) και το γάλα που δεν έχουν πάρει οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι του Δήμου από το 2012 μέχρι και το 2016, και που δικαιούνται με βάση το ν. 4483/2017, σύμφωνα με τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο, προϋπόθεση για την καταβολή τους είναι «η αύξηση της εισπραξιμότητας των ανταποδοτικών τελών». Σύμφωνα με τον ίδιο, και παρά τις σχετικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου για το ίδιο θέμα που αφορά και τις συμβασιούχες καθαρίστριες των σχολείων, «ο Δήμος Φαιστού δε θα αποτελέσει πρωτοπορία να αποδώσει τα ΜΑΠ».
Για τις εργαζόμενες στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», που παραμένουν για μήνες απλήρωτες στις δομές του Τυμπακίου και του Ζαρού, και για το ζήτημα της μεταφοράς τους από την Κοινωφελή Επιχείρηση στο Δήμο, ως «Λαϊκή Συσπείρωση» αναφερθήκαμε στη για χρόνια καθυστέρηση τροποποίησης του ΟΕΥ του Δήμου, γεγονός που έχει επιπτώσεις στη στελέχωση και άλλων δομών, πχ, βρεφονηπιακοί σταθμοί. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν αρκεί η χρηματοδότηση της Κοινωφελούς με 50.000 ευρώ για τις αμοιβές τους, όταν το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» συνεχίζει με εφήμερο χαρακτήρα και είναι κάθε χρονιά στον αέρα, αφού η χρηματοδότησή του και λειψή είναι και πατά σε ανεπαρκείς και θνησιγενείς πηγές χρηματοδότησης. Και το κυριότερο, αν δε διασφαλιστούν οι εργαζόμενες, που είναι χρόνια σε ομηρία, με τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου.
Επιβεβαιώθηκε περίτρανα ότι οι δημοτικές παρατάξεις στο Δημοτικό Συμβούλιο Φαιστού βρίσκονται σε μόνιμη αντιλαϊκή σύμπλευση-ταύτιση, και μόνο για λόγους ψηφοθηρίας στήνουν κοκορομαχίες για ζητήματα επουσιώδη. Χαρακτηριστικό είναι πως η «συζήτηση» μαζί με την εισήγηση του αρμόδιου Αντιδημάρχου δεν κράτησε ούτε μισάωρο, και ο προϋπολογισμός ψηφίστηκε ομόφωνα!
Καλούμε την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τους αυταπασχολούμενους, τους μικρομεσαίους αγρότες αλλά και τη νεολαία, να λάβουν τα μέτρα τους. Να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, να συγκροτήσουν τη δική τους Κοινωνική Συμμαχία, κόντρα στο μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-κυβέρνησης-τοπικής διοίκησης, και να διεκδικήσουν την αναπλήρωση των απωλειών των χρόνων της κρίσης και τον πλούτο που παράγουν.