Ηράκλειο: Μία συγκινητική… κληρονομιά και οι μαθητές που διακρίνονται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο

Οι διακρίσεις πολλές και τα δημοσιεύματα, επίσης.
Πόσοι από εμάς, όμως, γνωρίζουν, για τη συγκινητική… διαθήκη που άφησε πίσω του ο Αντώνης Αλυγιζάκης;
Αλλά, ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η διάκριση
Ο υπεύθυνος στο 1ο ΕΚΦΕ Ηρακλείου, κ. Αστρινός Τσουτσουδάκης, μιλά για τη νέα διάκριση μαθητών από την Κρήτη.

Πρόκειται για την ομάδα Curie-osity που συνεχίζει μια παράδοση χρόνων, αυτή τη φορά με τη συνεργασία των μαθητών που φοιτούν στα απογευματινά τμήματα ρομποτικής του 1ου ΕΚΦΕ Ηρακλείου και αυτών του STEM centre του Κολλεγίου Ανατόλια της Θεσσαλονίκης. Για πρώτη φορά στην 20χρονη ιστορία του μη κερδοσκοπικού οργανισμού καθηγητών STEAM (Science, Technology, Engineering, Art and Mathematics) στον οποίο συμμετέχουν 35 χώρες από όλο τον κόσμο αλλά κυρίως από Ευρώπη, επιλέχτηκαν ομόφωνα και μάλιστα με πολύ ενθουσιασμό και τα δύο πρωτότυπα πρότζεκτς που υπέβαλλε η ομάδα και θα  είναι τα μοναδικά που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας στον τελικό του Πανευρωπαϊκού διαγωνισμού AI Challenge που αφορά εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου 2025 στο Βερολίνο της Γερμανίας.

Το πρώτο με τον τίτλο Emotionale Botanik: whispers in the garden, gossip that doesn't hurt συνδυάζει την γεωπονία ακριβείας με την επικοινωνία με τα φυτά σε επίπεδο σχεδόν ανθρώπινων σχέσεων ενώ το δεύτερο FeelosophAI: when silence says more than words ever could αποσκοπεί στο να συνδυάσει θερμικές εικόνες από ζώα όπως τα κατσίκια και τα πρόβατα προκειμένου να ανιχνεύσει πόνο και στρες σε μη λεκτικά αυτιστικά παιδιά και να ενημερώσει σχετικά το άτομο που έχει αναλάβει την φροντίδα τους.

Οι αιτήσεις ήταν πολυάριθμες αφού ομάδες από 17 χώρες είχαν υποβάλλει τον ηλεκτρονικό φάκελλο με την γραπτή επιστημονική εργασία, την αφίσα και το σχετικό βίντεο ενώ στον τελικό θα συμμετέχουν τελικά μόλις 8 χώρες από αυτές με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα 10 συνολικά πρότζεκτς του τελικού για την διεκδίκηση ενός από τα τρία (3) βραβεία να αναμένεται λόγω της ποιότητας όλων των εργασιών να είναι πολύ σκληρός μέχρι και την τελευταία στιγμή. Η κ. Ηρώ Κολιάκου και η κ. Ευθυμία Καραγκούνη από το κολλέγιο Ανατόλια με τους μαθητές και μαθήτριες τους Στέφανο Ιάσονα Ζαντέ, Αριστείδη Παπαδόπουλο, Ανδρέα Μπρατίτση, Ευαγγελία Καρακινάρη, Μάγδα Μάργαρη και Δανάη Κανελλοπούλου καθώς και η κ. Αναστασία Παπακωνσταντίνου με τον κ. Αστρινό Τσουτσουδάκη από το 1ο ΕΚΦΕ Ηρακλείου μαζί με τους Μιχάλη Αγγελέτο, Δημήτρη Μαυρογιάννη, Δημήτρη Καρβουναράκη, Πανταζή Λουκά Βουζαξάκη, Γιώργο Ορφανίδη, Αθανασία Αγγελέτου, Δάφνη Σιδεράκη και Ίριδα Άρχου θα δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό πρώτα από όλα για να τιμήσουν την εδώ και πολλά χρόνια καταπληκτική συνεργασία ανάμεσα στις δύο εκπαιδευτικές οντότητες που έχουν την αμέριστη υποστήριξη των σχετικών τμημάτων 4 Πανεπιστημίων (Κρήτης, Μεσογειακού, Δυτικής Μακεδονίας και Ανατόλια). Τα βλέμματα λοιπόν τώρα στραμμένα προς την Κεντρική Ευρώπη.

Η κληρονομιά
Ο ίδιος αναφέρει τα εξής «άλλος ένας Πανευρωπαϊκός τελικός, ο τρίτος κατά σειρά ,που είναι αφιερωμένος σε ένα πρόωρα χαμένο συμπολίτη μας, τον Αντώνη, που έγινε με ένα ιδιαίτερο «μεταφυσικό» τρόπο συνεργάτης της ομάδας μας και θα προσπαθήσω να το εξηγήσω παρακάτω όσο μπορώ καλύτερα. Και για να το θέσω στη σωστή του βάση εκ των προτέρων, η επιστήμη της Φυσικής που σπούδασα καθώς και οι προσωπικές μου αναζητήσεις με έχουν κάνει να μην πιστεύω σε πνεύματα και άλλες δυνάμεις και να αμφισβητώ τα πάντα ακόμα κι όταν οι συμπτώσεις κοντεύουν να γίνουν τόσες πολλές που παύουν να είναι συμπτώσεις. Τυχαίνει επίσης να έχω στη διάθεση μου διάφορες συσκευές μέτρησης Η/Μ πεδίων χαμηλών συχνοτήτων σαν αυτές που χρησιμοποιούν οι κυνηγοί ... φαντασμάτων αλλά ποτέ δεν είδα να ενεργοποιείται τυχαία κάποια από αυτές. Πάντως αφήνω πάντα ένα παραθυράκι να υπάρχουν και πολλά πράγματα ακόμα κι αν εγώ δεν μπορώ να τα αναγνωρίσω.

Λένε πως όποιος φεύγει από αυτό τον κόσμο συνεχίζει να ζει μέσα στη σκέψη και τις αναμνήσεις αυτών που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτός όχι μόνο έχει εγκατασταθεί στη σκέψη κάποιου που δεν τον συνάντησε ποτέ του αλλά και αρνείται πεισματικά να φύγει ;

Ήταν τέλος του Γενάρη του 2020 όταν ο προϊστάμενος μου με ενημέρωσε για την πρόθεση της Σόνιας, της συζύγου εκλιπόντος συμπολίτη μας και αγαπημένου του γείτονα να δωρίσει τον εξοπλισμό σε υλικά και εργαλεία που είχε αφήσει πίσω του. Δέχτηκα με ανάμεικτα συναισθήματα να πάω από το σπίτι τους και να τα δω. Προσπαθώντας ακόμα να ισορροπήσω ανάμεσα στο σοκ της για μένα εισβολής στον προσωπικό χώρο ενός ανθρώπου και της περιέργειας για όλα τα καινούρια που θα αντίκριζα, κοίταξα τριγύρω στο γραφείο που δούλευε, τα πακέτα που περίμεναν να τα ανοίξει, τα πρότζεκτ που είχε βάλει στην μέση και εκεί κάπου είδα ... εμένα. Μέχρι και στα κιλά παρόμοιοι είμαστε.

Εκπληρώνοντας αν όχι την επιθυμία του ίδιου, σίγουρα τη δική της προκειμένου να πιάσουν τόπο στα χέρια μη προνομιούχων μαθητών, η Σόνια μου τα πρόσφερε απλόχερα χωρίς να νοιαστεί καθόλου ούτε για την αξία τους ούτε για την πιθανότητα να τα πουλήσει κάπου. Απλά για να πιάσουν τόπο κάπου που να τα έχουν ανάγκη, σε κάποια σχολεία. Δύο ολόκληρες μέρες που χρειάστηκε να τα μαζέψω σκεφτόμουν συνεχώς  πόσο σημαντικό θα ήταν να τον είχα γνωρίσει, να είχα κάποιον να τον παίρνω τηλέφωνο κι εκείνος να με συμβουλεύει. Για τρισδιάστατες εκτυπώσεις, για ηλεκτρονικές κατασκευές, για μικροελεγκτές κι ένα σωρό άλλα πράγματα.

Και εν μέσω καραντίνας ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά με δύο μαθήτριες όλες κι όλες που η αφοσίωση τους ανάγκαζε τους γονείς τους να τις μεταφέρουν κρυφά κάθε μέρα κρυμμένες στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου τους για τον πρώτο διαγωνισμό από τότε που πήγα στο ΕΚΦΕ, το Code League με ένα συναγερμό σεισμού και ένα σύστημα μέτρησης πυκνότητας ομογενών υγρών. Κι εκεί παραμονές του διαγωνισμού κάπου χρειάστηκα ένα μικρό εξάρτημα που δεν είχα πλέον χρόνο να παραγγείλω. Τα πράγματά του Αντώνη ήταν σκορπισμένα βιαστικά και πρόχειρα σε καμία δεκαπενταριά κούτες σφραγισμένες χωρίς ένδειξη περιεχομένου και διάσπαρτες παντού στο εργαστήριο.

Αντώνη, υπάρχει περίπτωση να έχεις κάτι τέτοιο ; Και απαντούσα στον εαυτό μου, μα ναι σίγουρα θα έχεις αλλά που να είναι ; Κόντευε μεσάνυχτα και σηκώθηκα να ξεπιαστώ. Ήξερα ότι νωρίς την επόμενη ημέρα θα έπρεπε να ανοίξω ξανά όλες τις κούτες μία μία, να τις αδειάσω και να ψάξω. Ήταν ήδη πολύ κουραστικό να τις γεμίζω κάμποσο καιρό πριν. Διάλεξα να ξεκινήσω από μία από όλες, τυχαία ούτε καν την πιο προσιτή, την άνοιξα και ανατρίχιασα αφού το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το εξάρτημα που έψαχνα. Μόνο του, εκτός συσκευασίας, πάνω σε μια παρέα ετερόκλητων εξαρτημάτων που μετά βίας αναγνώριζα εκείνη την εποχή αλλά που καθένα τελικά εύρισκε τον δρόμο του σε μια ακόμα κατασκευή με τα παιδιά.

Ο απολογισμός : 3ο βραβείο με τον συναγερμό σεισμού τότε, 1ο βραβείο στη συνέχεια με το μικρό μας υποβρύχιο και τώρα ποιος ξέρει τι θα γίνει στις 6 του Ιούνη για την οποία θα μιλήσω αργότερα. Δεν διαμοίρασα ασυλλόγιστα ποτέ τα πράγματα που είχαν οι κούτες αλλά με ένα μαγικό τρόπο κάτι πολύ μικρό που είχαν μέσα βρισκόταν να κάνει τη διαφορά, να λύσει απορίες, να δείξει ένα διαφορετικό δρόμο.

Κάποια στιγμή η Σόνια μου έφερε ένα ηχειάκι που κάποιος γνωστός της είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να επισκευάσει και είχε καταλήξει μια απροσδιόριστη μάζα από καλώδια να κρέμονται από διάφορα εξαρτήματα. Το έβαλα σκοπό να το φτιάξω και όταν είδα πως ίσως δεν τα κατάφερνα ζήτησα τη βοήθεια από ένα καλό φίλο και συνεργάτη του ΕΚΦΕ που είχε καλύτερες γνώσεις από εμένα στα ηλεκτρονικά. Η πρώτη κουβέντα κι αυτουνού ήταν ότι δεν φτιάχνει αφού δεν είχε ιδέα τι πήγαινε που. Ξήλωσα τις μπαταρίες για να ξεκινήσω από κάπου. Τρεις φορές τις παράγγειλα, την πρώτη δεν ήρθαν, τη δεύτερη ήρθε μόνο η μία από τις δύο και την τρίτη που μάλλον ήταν η πλέον ελπιδοφόρα είχαν διαφορετικό μέγεθος και δεν έμπαιναν μέσα. Η πρόταση του φίλου μου ήταν απλή και εύστοχη. Ας πάρουμε ένα ολοκαινούριο και να το προσφέρουμε στη Σόνια αφού θα δούλευε σίγουρα. Μέσα στο κουτί όμως με τα κομμάτια του ηχείου υπήρχαν σημειώματα, αυτοκόλλητα με αφιερώσεις και το συγκεκριμένο είχε γράψει ιστορία αφού έβγαζε τα μικρά πάρτι της παρέας τους. Όχι, του είπα, ο Αντώνης δεν θέλει καινούριο αυτό θέλει! Ποιος είναι ο Αντώνης, με ρώτησε; Άσε, είναι μεγάλη ιστορία. Έκατσε από πάνω του πολλές ώρες με υπομονή αλλά πάντα απελπισμένος ότι τζάμπα παιδεύεται και δεν θα φτιάξει. Ούτε σχέδιο δεν είχαμε εξάλλου και λίγο πριν το κλείσουμε και γίνει ένα όμορφο αλλά μη λειτουργικό διακοσμητικό είπαμε να το βάλουμε στην πρίζα. Το σήμα στο Bluetooth του κινητού λίγο μετά, ρώτησε αν επιθυμούμε σύνδεση με την άγνωστη συσκευή και πατήσαμε ναι για να πεταχτούμε ξαφνιασμένοι όταν άρχισε να παίζει μουσική σε φουλ ένταση όπως κάποτε.

Και αυτή η ιδιόμορφη επικοινωνία που ξεκινούσε και τελείωνε καθημερινά μέσα στο μυαλό μου συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τόσο που όταν μονολογούσα πως τα πρότζεκτ ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου και θα τα παρατούσα, την πρώτη φορά τρεμόπαιξαν οι λάμπες επάνω από τον πάγκο που δούλευα και τη δεύτερη έσβησαν και δεν ξανάναψαν μέχρι σήμερα. Και δεν έχω ούτε ένα ούτε δύο σκαφάκια φωτισμού στο εργαστήριο, 24 έχω. Ας πάω όμως στο σπουδαίο νέο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.»

Image

Ποιος ήταν ο Αντώνης Αλυγιζάκης

Ο Αντώνης Αλυγιζάκης γεννήθηκε στα Χανιά, το 1970.
Εκτός από ένας ιδιαίτερα ευφυής άνθρωπος και μια πολύ ευγενική και δοτική ψυχή, ήταν ένα ανήσυχοπνεύμα από πολύ μικρός και η τεχνολογία ήταν η μεγάλη αγάπη του. Παρότι σπούδασε λογιστικά, δεν ασχολήθηκε ποτέ με αυτό. Έψαχνε, διάβαζε, μάθαινε για τους υπολογιστές, τα δίκτυα, την τεχνολογία γενικότερα. Του άρεσε να μαθαίνει καθετί καινούριο, να παρακολουθεί από κοντά τις τεχνολογικές εξελίξεις και να είναι πρωτοπόρος. Μαθητής ακόμη, έγινε από τους πρώτους ραδιοερασιτέχνες στα Χανιά και στην Κρήτη. 
Αν και αυτοδίδακτος, κατάφερε και ξεχώρισε στον τομέα της τεχνολογίας στα Χανιά κι έκανε το χόμπι του επάγγελμα. Εργάστηκε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στον πρώτο πάροχοinternetτης εποχής. Το 2004 μετακόμισε στο Ηράκλειο, ως «ερωτικός μετανάστης», όπως έλεγε. Προσλήφθηκε από τις Μινωικές Γραμμές ως υπεύθυνος δικτύων στεριάς και θάλασσας. 
Τον ελεύθερο χρόνο του τον περνούσε στο εργαστήριό του στο σπίτι, στο δικό του προσωπικό βασίλειο, όπου ασχολούταν με κάθε είδους ηλεκτρονικές και τεχνολογικές κατασκευές.
Πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου 2018, αφού πάλεψε με δύναμη και θάρρος με τον καρκίνο για δυο χρόνια.Ακόμη και στο δύσκολο διάστημά της ασθένειάς του, το εργαστήριό του και οι κατασκευές του ήταν το καταφύγιό του και, μαζί με τους αγαπημένους του ανθρώπους, του έδιναν δύναμη για να συνεχίσει.
Τίποτα δεν θα του έδινε μεγαλύτερη χαρά από το να ξέρει ότι ο εξοπλισμός του εργαστηρίου του, ο θησαυρός του, προσφέρθηκε σε ανθρώπους -και ιδιαιτέρως παιδιά- που τον εκτιμούν, τον χρησιμοποιούν και τους δίνει την ευκαιρία να δημιουργήσουν, να μάθουν και να εξελιχθούν.
 

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο