Ο υπότυπος χαρακτηρίζεται από απώλεια του γονιδίου CDK12. Και όπως παρατήρησαν οι ερευνητές, η απώλεια αυτή είναι πιο συχνή στον μεταστατικό καρκίνο του προστάτη σε σύγκριση με τους πρώιμους όγκους που δεν είχαν εξαπλωθεί. Και σύμφωνα με τους ειδικούς, το 7% είναι ένας σημαντικός αριθμός επειδή ο καρκίνος του προστάτη είναι πολύ συνηθισμένος.
«Το γεγονός ότι οι ανοσοποιητικοί αναστολείς των σημείων ελέγχου μπορεί να είναι αποτελεσματικοί εναντίον αυτού του υποτύπου καρκίνου του προστάτη τον καθιστούν ακόμα πιο σημαντικό. Αυτή είναι μια συναρπαστική προοπτική για τους ασθενείς που έχουν μεταβολές του CDK12 και μπορεί να ωφεληθούν από την ανοσοθεραπεία», λέει ο συγγραφέας της μελέτης Arul Chinnaiyan, MD, Ph.D., διευθυντής του Κέντρου Μεταγραφικής Παθολογίας του Michigan.
Οι ερευνητές του Κέντρου Καρκίνου Rogel θα ξεκινήσουν μια πολυάριθμη κλινική δοκιμή για την αξιολόγηση των αναστολέων σημείων ελέγχου ως θεραπεία για μεταστατικό καρκίνο του προστάτη με απώλεια του CDK12.
Σε αυτή τη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο «Cell», οι ερευνητές εξέτασαν τα δεδομένα αλληλουχίας DNA και RNA από 360 δείγματα όγκων από ασθενείς με μεταστατικό , ανθεκτικό στον ευνουχισμό καρκίνο του προστάτη. Πρόκειται για μια επιθετική, προχωρημένη μορφή της νόσου στην οποία ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε όλο το σώμα και δεν ανταποκρίνεται πλέον στις παραδοσιακές θεραπείες που βασίζονται σε ορμόνες. Τα δείγματα όγκων ήταν από το πρόγραμμα Mi-ONCOSEQ της U-M και από τα δείγματα που συλλέχθηκαν μέσω της οργάνωσης «Cancer-Prostate Cancer Foundation Dream Team».
Οι ερευνητές βρήκαν την απώλεια του CDK12 σε μόλις 1% των πρώιμων δειγμάτων καρκίνου του προστάτη. Το ποσοστό αυτό όμως, εκτινάχθηκε στο 7% για τον μεταστατικό καρκίνο, γεγονός που δείχνει μια πιο επιθετική μορφή της ασθένειας.
«Αυτό δείχνει ότι οι ασθενείς που έχουν απώλεια CDK12 είναι οι πρώτοι που θα αναπτύξουν μεταστατική νόσο, κάτι που θα μπορούσε να είναι ένας προάγγελος στον πρώιμο καρκίνο», λέει ο Chinnaiyan.
Ακολουθώντας τον μηχανισμό του τρόπου με τον οποίο η απώλεια του CDK12 επηρεάζει το κύτταρο, οι ερευνητές βρήκαν μια διαδικασία στην οποία τα κύτταρα δημιουργούν νεοαντιγόνα που είναι ξένα στο ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό ενισχύει τα ανοσιακά Τ-κύτταρα, τα οποία μπορεί να εξηγήσουν γιατί αυτοί οι ασθενείς επωφελούνται από τον αποκλεισμό του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου
Αυτό υποδηλώνει ότι μια προσέγγιση ακριβείας στον καρκίνο του προστάτη θα μπορούσε να βοηθήσει καλύτερα στην κατευθυνόμενη ανοσοθεραπεία. Θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει γιατί ορισμένοι ασθενείς με καρκίνο του προστάτη είχαν εξαιρετικές αντιδράσεις στην ανοσοθεραπεία, ενώ η θεραπεία είχε λιγότερα αποτελέσματα συνολικά στον καρκίνο του προστάτη.
Η ερευνητική ομάδα σε μια αξιολόγηση για το γονιδιωματικό τοπίο των προχωρημένων καρκίνων του προστάτη είχε αναγνωρίσει από το 2015 έναν πιθανό ρόλο για το CDK12. Ενώ, πρέπει να σημειωθεί ότι το CDK12 έχει επίσης συνδεθεί με τον καρκίνο των ωοθηκών
Ωστόσο, δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το CDK12 σε μοριακή βάση, αλλά οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι το CDK12 ρυθμίζει αρκετές κρίσιμες κυτταρικές διεργασίες και είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη. Η εξάλειψή του είναι πιθανόν θανατηφόρα για τους περισσότερους τύπους κυττάρων. Γι αυτό οι ερευνητές επιμένουν ότι απαιτείται περισσότερη μελέτη για την αποκρυπτογράφηση του CDK12.
Παρόλα αυτά, αυτή η μελέτη είναι πολύ ελπιδοφόρα όπως λέει ο Howard Soule, Ph.D., εκτελεστικός αντιπρόεδρος και επικεφαλής επιστήμονας του Ιδρύματος για τον Καρκίνο του Προστάτη, γιατί δείχνει ότι η απώλεια του CDK12 μπορεί να είναι βιοδείκτης για την ταυτοποίηση ασθενών με καρκίνο του προστάτη που μπορεί να ανταποκριθούν στην ανοσοθεραπεία του σημείου ελέγχου.
Σύμφωνα με τον κ. Soule, το Ίδρυμα για τον Καρκίνο του Προστάτη είναι περήφανο που χρηματοδοτεί αυτή την ομάδα, η οποία συνεχίζει να κάνει σημαντικά βήματα στον εντοπισμό γενετικών μεταλλάξεων στον καρκίνο του προστάτη. Όπως είπε, όλες αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση της ζωής των ανδρών με καρκίνο του προστάτη.