Η μελέτη χρηματοδοτείται με 2 εκατομμύρια λίρες στερλίνες από το Συμβούλιο Ιατρικών Ερευνών και από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας για την έρευνα και θα προσλαμβάνει ασθενείς από κέντρα το Κέιμπριτζ, το Εδιμβούργο, το Λίβερπουλ, το Νότιγχαμ, την Οξφόρδη και το Σέφιλντ. Η δοκιμή συντονίζεται από το Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου και το Barts Health NHS trust trust μέσω της Μονάδας Κλινικών Δοκιμών στο Πανεπιστήμιο του Sheffield.
Συγκεκριμένα, οι ασθενείς που θα λάβουν μέρος στην κλινική δοκιμή προέρχονται από τα νοσοκομεία: Cambridge University Hospitals NHS Foundation Trust, Guy's & St Thomas' NHS Foundation Trust, NHS Lothian, Nottingham University Hospitals NHS Trust, Oxford University Hospitals NHS Foundation Trust, Royal Liverpool and Broadgreen University Hospital NHS Trust and Sheffield Teaching Hospitals NHS Foundation Trust.
Ενώ, οι επιστήμονες που θα συνεργαστούν είναι από τα (University of Manchester, University of Nottingham, University of Sheffield, Nottingham Trent University, University of Edinburgh, University of Oxford, King's College London, Queen Mary University of London).
Η νόσος του Crohn είναι μια μακροχρόνια κατάσταση που προκαλεί φλεγμονή στο πεπτικό σύστημα και έχει ως αποτέλεσμα τη διάρροια, τον κοιλιακό πόνο, την υπερβολική κόπωση και άλλα συμπτώματα που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής. Η νόσος πλήττει τουλάχιστον 115.000 ανθρώπους μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι τρέχουσες θεραπείες στοχεύουν στη μείωση της φλεγμονής, αλλά δεν έχουν πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα και σε πολλές περιπτώσεις οι ασθενείς υποβάλλονται σε επεμβάσεις.
Η χρήση μεταμοσχεύσεων βλαστικών κυττάρων για την εξάλειψη της νόσου και την αντικατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος των ασθενών έχει πρόσφατα βρεθεί ότι είναι επιτυχής στη θεραπεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Με αυτή τη νέα κλινική δοκιμή οι επιστήμονες θα διερευνήσουν αν μια παρόμοια θεραπεία θα μπορούσε να μειώσει τη φλεγμονή του εντέρου και να προσφέρει ελπίδα σε άτομα με νόσο του Crohn.
Στη δοκιμή, οι ασθενείς θα υποβληθούν σε χημειοθεραπεία και ορμονική θεραπεία για να κινητοποιηθούν τα βλαστικά κύτταρα τους, τα οποία στη συνέχεια συλλέγονται από το αίμα τους. Στη συνέχεια χρησιμοποιείται περαιτέρω χημειοθεραπεία για να εξαληφθεί το ελαττωματικό ανοσοποιητικό τους σύστημα. Όταν τα βλαστοκύτταρα επανεισαχθούν ξανά στο σώμα, αναπτύσσονται νέα ανοσιακά κύτταρα που δίνουν στον ασθενή ένα νέο ανοσοποιητικό σύστημα. Θεωρητικά, το νέο ανοσοποιητικό σύστημα δεν θα αντιδράσει αρνητικά στο έντερο του ασθενούς για να προκαλέσει φλεγμονή και επίσης δεν θα αποβάλει τη φαρμακευτική αγωγή από το έντερο πριν αυτή αποδεσμευθεί και ενεργήσει κατά της νόσου.
Η τρέχουσα κλινική δοκιμή, που ονομάζεται «ASTIClite», αποτελεί συνέχεια της δοκιμής της ομάδας 2015 «ASTIC», η οποία διερεύνησε μια παρόμοια θεραπεία με βλαστοκύτταρα. Παρόλο που η αρχική δοκιμή δεν θεραπεύει την ασθένεια, η ομάδα διαπίστωσε ότι πολλοί ασθενείς θεωρούν ότι ωφελούνται από τη θεραπεία, και αυτό δίνει το έναυσμα στους ερευνητές για μια περαιτέρω κλινική δοκιμή. Ωστόσο, επειδή υπήρξαν κάποιες σοβαρές παρενέργειες από τις δόσεις φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν, αυτή η δοκιμή παρακολούθησης θα χρησιμοποιεί μια χαμηλότερη δόση της θεραπείας για την ελαχιστοποίηση των κινδύνων που οφείλονται στην τοξικότητα.
Όπως αναφέρει στο news-medical.net ο καθηγητής James Lindsay από το Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου και ειδικός σύμβουλος στο Barts Health NHS Trust, παρά την εισαγωγή νέων φαρμάκων, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται σε αυτά ή σταδιακά χάνουν την ανταπόκριση σε όλες τις διαθέσιμες θεραπείες. Και παρόλο που η χειρουργική επέμβαση με το σχηματισμό της στομίας μπορεί να είναι μια επιλογή που επιτρέπει στους ασθενείς να επιστρέψουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες, δεν είναι κατάλληλη για μερικούς ενώ, άλλοι δεν θέλουν ούτε να εξετάσουν αυτή την προσέγγιση. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να γίνουν προσπάθειες να βρεθούν άλλοι τρόποι αντιμετώπισης της νόσου.
Η πλήρης επανατοποθέτηση του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς μέσω της μεταμόσχευσης βλαστικών κυττάρων, ενδέχεται όπως είπε, να είναι η ριζική αλλαγή στην αντιμετώπιση της νόσου. Επίσης, πιθανότατα να βοηθήσει πολλούς ασθενείς να ανταποκριθούν στις θεραπείες τους, κάτι που δεν συνέβαινε μέχρι αυτή τη στιγμή.