Καθώς μεγαλώνουμε, μπορούμε να αναπτύξουμε ορισμένες «αναπηρίες» ή δυσκινησίες που δυσκολεύουν το περπάτημα μας, το να ανέβουμε σκάλες ή να σκαρφαλώσουμε κάπου, να κρατήσουμε μια καλή ισορροπία και γενικότερα να διατηρήσουμε αυτές τις λεπτές κινητικές δεξιότητές μας που στις νεαρές ηλικίες μας φαίνονταν απόλυτα φυσιολογικές. Δυστυχώς, οι αλλαγές αυτές στο σώμα μας και στην ενέργεια που αυτό εκπέμπει, αλλά και στις πληροφορίες που δίνει ο εγκέφαλος μας για να γίνουν τέτοιες «άνετες» κινήσεις, μπορούν να επηρεάσουν την ικανότητά μας να εκτελούμε τα καθημερινά μας καθήκοντα, και ενδεχομένως μπορούν να οδηγήσουν σε απώλεια της ανεξαρτησίας μας και μείωση της ποιότητας ζωής μας. Ποιος θέλει άλλωστε, να εξαρτάται από τα μέλη της οικογένειας του, ή τους φίλους τους μόνο και μόνο για να κάνει μερικές καθημερινές δουλειές, όπως το να καθαρίσει το σπίτι του, ή να ανέβει στο πατάρι να κατεβάσει τα χαλιά, ή να φέρει τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ ή ακόμα και να στολίσει το Χριστουγεννιάτικο δέντρο κ.λπ..
Οι επιστήμονες επισημαίνουν μάλιστα, ότι συχνά αυτές οι δυσκολίες στην κίνηση είναι δυνατόν, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, να οδηγήσουν σε μόνιμη αναπηρία το άτομο.
Για παράδειγμα, όπως λένε, η καλή μυϊκή δύναμη μας βοηθά να διατηρήσουμε την ικανότητα να λειτουργούμε καλά. Και ο μέχρι σήμερα έρευνες, έχουν δείξει ότι απαιτείται ελάχιστο επίπεδο αντοχής για μια καλή φυσική λειτουργία. Όσο πιο δυνατοί λοιπόν, είναι οι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, τόσο καλύτερα μπορούν να λειτουργούν στην καθημερινότητά τους και να αποτρέψουν κάποια μελλοντική αναπηρία.
Μια ομάδα ερευνητών εξέτασε διεξοδικά τις πληροφορίες από μια μελέτη που ονομάζεται SHARE και της οποία τα ευρήματα δημοσίευσε η Εφημερίδα της Αμερικανικής Εταιρείας Γηριατρικής, προκειμένου να διαπιστώσει το πώς μπορεί να αποφευχθεί κάποια αναπηρία στα άτομα μεγάλης ηλικίας. Η έρευνα περιελάμβανε 30.434 άτομα ηλικίας από 50 ετών και άνω, από τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ισραήλ και συγκέντρωσε πληροφορίες σχετικά με την υγεία τους, την οικονομική τους επιφάνεια καθώς και, την κοινωνική και οικογενειακή τους κατάσταση.
Οι ερευνητές ανέλυσαν τις απαντήσεις των συμμετεχόντων στην έρευνα, από τις δέκα ερωτήσεις που τους δόθηκαν σχετικά με την ικανότητά τους. Στις ερωτήσεις ζήτησαν να μάθουν αν περπατούν καθημερινά και πόσο, αν κάθονται και πόσες ώρες, αν μπορούν να ανέβουν σκάλες χωρίς να κάνουν διαλείμματα, αν μπορούν να μετακινήσουν μεγάλα αντικείμενα, αν μπορούν να σηκώσουν βάρη κ.λπ.
Στη συνέχεια εξέτασαν την ικανότητα τους να θυμούνται, να σκέφτονται και να λαμβάνουν αποφάσεις και πώς αυτά τους επηρεάζουν με την πάροδο του χρόνου
Από τη διεξοδική αυτή ανάλυση, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η διατήρηση της δύναμης και η προστασία της ψυχικής ικανότητας μπορεί να αποτρέψουν ή να καθυστερήσουν την αναπηρία σε ένα άτομο.
Για το λόγο αυτό προτείνουν οι ενήλικες που ασχολούνται με πράγματα που κρατούν σε εγρήγορση την πνευματική τους και τη σωματική τους κατάσταση να τα συνεχίσουν καθώς τόσο η σωματική όσο και η διανοητική «εκπαίδευση» βοηθούν στο να επιβραδυνθεί η φυσική παρακμή του γήρατος και έτσι ενδεχομένως να αποτρέψουν μελλοντικά προβλήματα όπως την απώλεια της ανεξαρτησίας τους από μια αναπηρία, τη μειωμένη ποιότητα ζωής, τη πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης και άνοιας ή ακόμη και το θάνατο.
Πηγές:
http://www.healthinaging.org/b...
https://www.news-medical.net/n...
Kate Anderton B.Sc., Biomedical Sciences, Cell Biology