Ακόμα και δεκαετίες μετά τη θεραπεία, οι επιβιώσαντες καρκίνου κουράζονται ευκολότερα από τα άτομα χωρίς ανάλογο ιατρικό ιστορικό, σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Cancer.
Η έρευνα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Τζέννιφερ Σρακ, αναδεικνύει ένα πρότυπο «επιταχυνόμενης γήρανσης» των ατόμων με ιστορικό καρκίνου.
«Κύριος στόχος των αντικαρκινικών θεραπειών είναι η επιβίωση των ασθενών. Αλλά μελέτες όπως η δική μας έχουν αναδείξει την ανάγκη να εξετάζουμε και τα μακροπρόθεσμα οφέλη για την υγεία και την ποιότητα ζωής», εξηγεί η Δρ Σρακ.
Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από μια μακροχρόνια μελέτη για τη φυσιολογική γήρανση. Πάνω από 300 άτομα είχαν επιβιώσει καρκίνου, και ήταν κατά μέσο όρο 74 ετών. Περίπου 1.330 εξ αυτών που εξετάστηκαν, κατά μέσο όρο 69 ετών, δεν είχαν νοσήσει από καρκίνο.
Οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν περιοδικά σε τεστ κόπωσης σε διάδρομο καθώς και σε δοκιμασία βάδισης 400 μέτρων, ώστε να καταγραφεί η σωματική τους αντοχή. Ο έλεγχος είχε ξεκινήσει το 2007 και επίσης οι γιατροί ρωτούσαν ανά τακτά διαστήματα τους ογκολογικούς ασθενείς να αξιολογήσουν το επίπεδο της κόπωσης που βίωναν.
Κατά μέσο όρο, το ιστορικό καρκίνου συνεπαγόταν ευκολότερη κόπωση στο τεστ του διαδρόμου και συνεπαγόταν περισσότερο χρόνο για την ολοκλήρωση της δοκιμασίας βάδισης.
Η αντικαρκινική θεραπεία σχετίστηκε με 1,6 φορές υψηλότερο κίνδυνο μείωσης της αντοχής. Επίσης, τα άτομα που ήταν άνω των 65 ετών είχαν 5,7 φορές υψηλότερο κίνδυνο μείωσης της αντοχής τους.
Οι επιβιώσαντες καρκίνου βάδιζαν κατά μέσο όρο 14 δευτερόλεπτα αργότερα και κουράζονταν γρηγορότερα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παλαιότερες μελέτες είχαν δείξει ότι η αντικαρκινική θεραπεία φαίνεται να επιταχύνει τη γήρανση, προκαλώντας κόπωση, εξασθένηση της εγκεφαλικής λειτουργίας, καρδιακή νόσο και υποτροπή του καρκίνου.
Τα νέα ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία ότι το ιστορικό καρκίνου σχετίζεται με μεγαλύτερη κόπωση και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από την ηλικία του ασθενή.
«Μακροπρόθεσμος στόχος των γιατρών και των ασθενών είναι να μπορέσουν να λάβουν υπόψη τους αυτές τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των αντικαρκινικών αγωγών, όταν αποφασίζουν το θεραπευτικό πρωτόκολλο για κάθε μορφή καρκίνου», σημειώνει η Δρ Σρακ