Της Χρυσούλας Αντωνοπούλου
Και ω του θαύματος, εισακούσθην! Και το πεζοδρόμιο, της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης Δημοτικής Αρχής Καθαριότητος, εκκαθαρίσθη πλήρως ή μερικώς...
Φευ, Χριστιανοί! Ευτυχώς που πρωί πρωί – ξημερώματα, που λέει και το λαϊκό άσμα – μπήκα στο Αστόρια με τη σαγιονάρα και ρώτησα τα ευγενικά παιδιά της ρεσεψιόν πότε έγινε το θαύμα.
Και ακούστε – ή μάλλον διαβάστε:
Η καμαριέρα Α', παρουσία του Διευθυντή του Αστόρια, καθάρισε τον κόπρο του Αυγείου!
Θαυμάστε: πού ήταν η κατάσταση – σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης μας βλέπαμε όλοι το έργο να εξελίσσεται καθημερινά, με όλο και περισσότερα κουτάκια, αποτσίγαρα, καφέδες φραπέ και άλλα τινά του νεοέλληνα γκουρμεδιάρη...
Αλλά – λέω αλλά – αν δεν τοποθετηθούν καλάθια απορριμμάτων, προβλέπω να σκίζουν το πλαστικό φιλέ και να τα πετούν μέσα, και οσονούπω να επανέλθει το προηγούμενο χάλι.
Μήπως πρέπει να ερωτηθεί η Αρχαιολογία για το τι καλαθάκια ή δέντρα πρέπει να φυτευτούν, ώστε να συνάδουν με το περιβάλλον;
Διακρίνετε ειρωνεία στα λόγια μου; Όχι; Με το χιούμορ ίσως γλιτώσω την αποπληξία, αλλά αποφάσισα – όσο μου κόβει ακόμα λίγο – να πω:
Τέρμα στην ανοχή.
Καλή σας μέρα.
