Προς τους συγγενείς ατόμων με Αλτσχάιμερ και άνοια

Ο μήνας Σεπτέμβρης είναι ο μήνας του Αλτσχάιμερ  και της άνοιας. Στις 13 Σεπτέμβρη 2012 διαγνώστηκε ο αγαπημένος μου σύζυγος στα 64 έτη του με άνοια. 
Άνδρας ακμαίος, δυνατός, όλο ζωή, χαρακτήρας εξωστρεφής, γελαστός, καλαμπουρτζής, αγαπητός στην υπηρεσία του, στους φίλους του και σε όλους που τον γνώριζαν. Τέλειος σύζυγος και πατέρας. Περάσαμε μία όμορφη ζωή, γεμάτη αγάπη και αμοιβαία εκτίμηση μέχρι που μας χτύπησε την πόρτα η αρρώστια της άνοιας. Αγωνιστήκαμε για 13 χρόνια να περάσει όσο καλύτερα και ανώδυνα γινόταν την αρρώστια του, μέχρι τις 28 Αυγούστου που ταξίδεψε κοντά στο Θεό.
Για την ψυχή του θα ήθελα να μοιραστώ τις εμπειρίες – αγωνίες μου με τους συγγενείς των αρρώστων αυτών, να τους παρακαλέσω να δεχτούν το πρόβλημα τους, να δεχτούν την αλλαγή του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς των αγαπημένων τους που αλλάζει καθημερινά προς το χειρότερο και πολλές φορές με έντονη επιθετικότητα. Να δείχνουν κατανόηση, υπομονή, ηρεμία, όχι εκνευρισμό, γιατί οι άρρωστοι δεν έχουν επίγνωση και κάνουν πράγματα χωρίς να τα αντιλαμβάνονται.      

Το μεγαλύτερο δώρο για αυτούς είναι ένα χάδι, μια ζεστή αγκαλιά, μία ήρεμη σιγανή φωνή γεμάτη αγάπη και στοργή, γιατί μπορεί να μην ξέρουν να μιλήσουν αλλά καταλαβαίνουν και πολλές φορές σε κοιτάζουν κατάματα και ένα δάκρυ κυλά από τα ανέκφραστα μάτια τους. Αυτό το δάκρυ είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με τους γύρω τους, μια ένδειξη ότι νιώθουν την αγάπη που τους χαρίζεις.
    Οι μέρες και οι νύχτες είναι ατελείωτης προσφοράς, τα στάδια της αρρώστιας πολλά και δύσκολα. Έλλειψη επικοινωνίας, παύση της αναγνώρισης των αγαπημένων, δυσκολία προσανατολισμού με αποτέλεσμα να χάνονται, αδυναμία στην ούρηση, αδυναμία στον έλεγχο του πρωκτού, αδυναμία στην κίνηση, αστασία, άγνοια στην λήψη τροφής, κατάκλιση στο κρεβάτι, λοιμώξεις, αδυναμία κατάποσης τροφής και νερού, σε κάποιους γαστροστομία και τέλος ο θάνατος.
Αρρώστια που η εξέλιξη της είναι μονόδρομος χωρίς επιστροφή. Γι αυτό η θυσία που κάνουμε είναι να μπορέσουμε να δεχτούμε την κατάσταση αυτή και να προσφέρουμε ένα κομμάτι απ’ τη ζωή μας στον άρρωστο μας, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς αναγνώριση, χωρίς θυμό, με πολλή ηρεμία και γαλήνη και πολλή αυτοσυγκέντρωση και ισχυρή θέληση, πίστη στο Θεό και σ’ αυτό που προσφέρουμε. Και όταν φτάσουμε στο τέλος αισθανόμαστε μεγάλη ικανοποίηση, πληρότητα ειρήνη και ευλογία στην ψυχή μας .
Αρετές και συναισθήματα που ζυμώθηκαν μέσα μας με αγάπη και πολύ πόνο και ατελείωτη φροντίδα για τον αγαπημένο μας.

Η  σύζυγος Ιωάννου Μπρίμη
Μαρία Μπρίμη