Η περιπέτεια της μητέρας μας με τον καρκίνο ξεκίνησε σχεδόν ενάμιση χρόνο πριν, με επέμβαση, χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες, ανοσοθεραπείες, εξετάσεις, εξειδικευμένες εξετάσεις για να αντιμετωπιστεί το θεριό, αυτή η άγνωστη ακόμα τότε απειλή που για πρώτη φορά έμπαινε στην οικογένεια μας. Περάσαμε από όλα τα δημόσια και ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα αυτής της πόλης, γνωρίσαμε ιατρούς, νοσηλευτές, βοηθούς, και σίγουρα μπορούμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο από όλα όσα βλέπει κανείς όταν μπαίνει σε τέτοιους χώρους. Θα σταθούμε όμως στην τελευταία της στάση στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο ΜΗΤΕΡΑ, εκεί που έμελλε να κλείσει και ο κύκλος της ζωής της.
Από τη γέννηση μας μέχρι και σήμερα δεν τη φωνάξαμε ποτέ μαμά, μάνα ή οτιδήποτε άλλο, τη λέγαμε μητέρα όσο κι αν ξένιζε ειδικά στις μικρές μας ηλικίες φίλους και συμμαθητές. Με τη μητέρα μας λοιπόν πήγαμε στο ΜΗΤΕΡΑ και εκεί γνωρίσαμε μια άλλη οικογένεια, τις καλές μας νοσηλεύτριες την Πόπη, την Τάνια, την Αγγελική, την άλλη Αγγελική, τη Γαλάτεια, τη Ραφαέλα, τη Γεωργία, την Κατερίνα και την άλλη Κατερίνα, τη Γωγώ, που τη φρόντιζαν σαν δεύτερη τους μάνα και ικανοποιούσαν με αγάπη, τρυφερότητα, υπομονή, επαγγελματισμό την κάθε της επιθυμία και επίσης τις ευγενικές μαγείρισσες και τις διακριτικές καθαρίστριες, που μπαινοβγαίναν στο δωμάτια και φρόντιζαν για την καθαριότητα που τόσο αγαπούσε. Ποτέ δε βαρυγκώμησε μαζί τους και πάντα φρόντιζε και εκείνη να τους κάνει τα χατίρια μέσα από ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας.
Μέσα εκεί λοιπόν στους διαδρόμους του νοσοκομείου κυκλοφορούσε και μια καλή νεράιδα, με άσπρη στολή, ξανθά μαλλιά και όμορφα καταγάλανα μάτια, η γιατρός της η Βασιλική η Θεοδωρακοπούλου που για όσο ζούμε θα της τρέφουμε ο πατέρας μας και εμείς απεριόριστη αγάπη και ευγνωμοσύνη. Ήταν δίπλα μας από την πρώτη στιγμή, έτοιμη να μας εξηγήσει τα πάντα, να μας δώσει λύσεις στα αδιέξοδα που συνεχώς προέκυπταν, κάθε ώρα κάθε λεπτό της μέρας. Χωρίς να την ξέρουμε και να μας ξέρει στάθηκε δίπλα μας, λέγοντας μας πικρές αλήθειες αλλά με ένα βλέμμα τρυφερό και παρηγορητικό. Πονάς κυρία Μαρίνα; τη ρωτούσε κάθε φορά που έμπαινε στο δωμάτιο, γιατί αυτό ήταν πια η έγνοια και η ανησυχία της, να της προσφέρει ένα τέλος χωρίς πόνο και ένα αξιοπρεπή θάνατο. Της έπιανε τα χέρια, πλησίαζε κοντά της και έβλεπες μέσα από τα λαμπερά της μάτια το αγνό της ενδιαφέρον. Τον θάνατο δεν τον απέτρεψε φυσικά, γιατί έρχεται σε όλους τους ανθρώπους, αλλά κατάφερε κάτι πολύ σπουδαίο για τη δική μας οικογένεια, να δώσουμε στη μητέρα μας ένα τέλος που της άξιζε και να φύγει ήρεμη και γαλήνια προσφέροντας μας ως δώρο ψυχής την τελευταία της ισχνή αναπνοή…
Σε ευχαριστούμε λοιπόν Βασιλική μας για όλα, τιμάς το λειτούργημα του γιατρού με τις γνώσεις και την ανθρωπιά σου και σίγουρα τα τρία σου παιδιά θα νιώθουν μεγάλη υπερηφάνεια για τη μητέρα τους.
Χρύσα και Αριάδνη Σπανάκη
Αύγουστος 2025
Φωτογραφία αρχείου
