Η εγκατάλειψη ως πρόλογος μιας τραγωδίας!

Αγαπητό Cretalive,

Ζούμε σε μια χώρα με πλούσια ιστορία, μεγάλες υποσχέσεις και υπέροχους ανθρώπους. Μια χώρα όπου, όταν θέλουμε, μπορούμε να πετύχουμε το καλύτερο. Όμως, ζούμε επίσης σε μια χώρα γεμάτη από αυθαίρετα παγιωμένες πεποιθήσεις, όπου το «θα δούμε» έχει αντικαταστήσει το «θα κάνουμε», κι όπου η αμέλεια καμουφλάρεται πίσω από τον μανδύα της αδιαφορίας.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να κατηγορήσω, αλλά για να αφυπνίσω. Δεν με παρακίνησε η οργή, αλλά ο φόβος· ο φόβος πως, αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, αύριο μπορεί να θρηνήσουμε θύματα. Και τότε οι ευθύνες, από ηθικές, θα γίνουν ποινικές.

Σας παραθέτω δύο φωτογραφίες από την καθημερινότητα της πόλης μας. Δύο εικόνες που θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν, όχι στο παρόν. Δύο σιωπηλές κραυγές για βοήθεια, που ζητούν το αυτονόητο: τη μέριμνα του Κράτους.

Image

Η πρώτη εικόνα αφορά μια μεταλλική δοκό στήριξης φωτεινού σηματοδότη στην περιοχή της Νέας Αλικαρνασσού. Πρόκειται για μια εγκατάσταση που, θεωρητικά, έχει ως σκοπό την προστασία της ανθρώπινης ζωής και τη ρύθμιση της κυκλοφορίας.

Όμως η εικόνα της, σήμερα, προκαλεί τρόμο.

Η δοκός αυτή:

∙ Είναι διάτρητη από τη σκουριά,

∙ Φέρει διαμπερείς τρύπες σε καίρια σημεία,

∙ Παρουσιάζει προχωρημένη αποσύνθεση του μετάλλου,

∙ Δεν δείχνει να έχει υποστεί καμία μορφή συντήρησης εδώ και χρόνια.

Και το χειρότερο: η δομή της υπονομεύεται όχι μόνο από την οξείδωση, αλλά και από το βάρος που φέρει. Σε κάθε ριπή δυνατού ανέμου, σε κάθε δόνηση, σε κάθε πέρασμα βαρέος οχήματος, η στατική της ισορροπία δοκιμάζεται επικίνδυνα.

Αν καταρρεύσει, δεν θα είναι ατύχημα. Θα είναι προαναγγελθέν έγκλημα.

Ζητώ λοιπόν από τους υπεύθυνους φορείς του Δήμου, της Περιφέρειας ή όποιου άλλου αρμοδίου να αναλάβει άμεσα:

∙ Τον έλεγχο στατικότητας όλων των δοκών φωτεινών σηματοδοτών της περιοχής,

∙ Την κατεπείγουσα αντικατάσταση της συγκεκριμένης,

∙ Τη θεσμική υποχρέωση να δημοσιοποιήσει πρόγραμμα συντήρησης τέτοιων κατασκευών.

Δεν πρόκειται για πολυτέλεια. Πρόκειται για ζήτημα ζωής.

Η φθαρμένη γέφυρα — και από πάνω η Εθνική Οδός!

Image

Η δεύτερη εικόνα είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Δείχνει το υπερυψωμένο σώμα μιας γέφυρας, κάτω από την οποία διέρχεται δρόμος και πάνω από την οποία περνά η Εθνική Οδός — με καθημερινή διέλευση δεκάδων χιλιάδων οχημάτων.

Η κατάσταση της κατασκευής είναι τραγική:

∙ Το μπετόν έχει ρηγματωθεί,

∙ Τα σίδερα της οπλισμένης σκυροδέτησης είναι εκτεθειμένα, σε πολλά σημεία σα να ξεπηδούν προς τα έξω,

∙ Η διάβρωση είναι έντονη, κυρίως στα πλευρικά στηρίγματα,

∙ Η επιφάνεια φέρει πληγές από τον χρόνο, αλλά και τη συστηματική έλλειψη συντήρησης.

Η φθορά δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι στατική.

Η υποβάθμιση της δομικής ακεραιότητας μιας τέτοιας κατασκευής δεν συγχωρεί καθυστερήσεις. Αν υποχωρήσει το σκυρόδεμα, αν αστοχήσουν τα σίδερα, αν υπάρξει σεισμική δραστηριότητα ή και υπερβολική φόρτιση, τότε είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάτι τραγικό.

Δεν χρειάζεται να είσαι μηχανικός για να καταλάβεις ότι αυτή η γέφυρα δεν είναι ασφαλής.

Η ευθύνη είναι συλλογική, αλλά η αρμοδιότητα είναι θεσμική.

Αγαπητοί κύριοι και κυρίες των αρμόδιων υπηρεσιών,

Δεν απευθύνομαι με πικρία, ούτε με μένος απέναντι στον οποιονδήποτε. Απευθύνομαι με ελπίδα. Ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στις θέσεις ευθύνης που νοιάζονται. Που αντιλαμβάνονται ότι η προστασία του πολίτη δεν είναι προεκλογική δέσμευση, αλλά καθημερινή υποχρέωση.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό πετραδάκι στον ωκεανό των πολλών προβληματικών σημείων που καθημερινά αντικρίζει κανείς μέσα στην πόλη μας. Σταχυολογώντας, επέλεξα αυτά τα δύο. Οι ελλείψεις λάμπουν δια της απουσίας τους και πολλές φορές τείνουν να γίνουν απειλητικές ακόμη και για την ανθρώπινη ζωή.

Δεν ζητώ προνόμιο. Δεν ζητώ χάρη. Ζητώ να γίνει το αυτονόητο:

Να ελεγχθούν, να επισκευαστούν ή να αντικατασταθούν άμεσα οι κατασκευές που απειλούν τη ζωή μας.

Και το ζητώ όχι μόνο για μένα, αλλά για τον καθένα που περνά από κάτω. Για τον πατέρα που πηγαίνει το παιδί του στο σχολείο. Για τη μητέρα που δουλεύει νυχτερινή βάρδια και επιστρέφει μόνη. Για τον ηλικιωμένο που περπατά, ανυποψίαστος και κυρίως, για τα παιδιά μας που καθημερινά βγαίνουν έξω και περνούν κάτω από μια παγίδα χωρίς προειδοποίηση.

Η τοπική κοινωνία σάς παρακολουθεί – και προσδοκά.

Στην εποχή που ζούμε, τίποτα δεν μένει κρυφό. Οι πολίτες φωτογραφίζουν, καταγράφουν, κοινοποιούν. Κι αυτό δεν το κάνουν από κακία, αλλά από απελπισία.

Θέλουμε να μπορούμε να εμπιστευτούμε τους θεσμούς. Θέλουμε να νιώθουμε ότι, ακόμα και αν όλα γύρω μας αλλάζουν, υπάρχει τουλάχιστον ένα κράτος που φροντίζει για την ασφάλεια των δρόμων του.

Η ανάρτηση αυτή συνοδεύεται από εικόνες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Είναι η πραγματικότητα όπως είναι — όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Και γι’ αυτό, σάς καλώ να ενεργήσετε άμεσα.

Γιατί, αν γίνει το κακό, δεν θα φταίει «η κακιά στιγμή».

Θα φταίει η μεγάλη σιωπή.

Με τιμή και σεβασμό,

Ένας πολίτης που ακόμη ελπίζει.

Κωνσταντίνος Φεργαδάκης

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο