«Εκπαίδευση σε κρίση: Όταν οι υποσχέσεις δεν χτίζουν σχολεία»

«Δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Δεν είναι «ένα ακόμα πρόβλημα».

Είναι εικόνα εγκατάλειψης. Είναι αδιαφορία για την Παιδεία.

Και έχουμε φτάσει στην εποχή που ο χρόνος αρχίζει να μετράει αντίστροφα για την σχολική χρονιά με την αγωνία εκπαιδευτικών και γονέων τι θα γίνει με αυτή τη δραματική κατάσταση με την στέγαση των μαθητών σε ανύπαρκτα σχολεία που εικονικά και με λόγια υποτίθεται έχουμε, αλλά δεν έχουμε. 

Τρία σχολεία του Ηρακλείου, το 17ο και το 42ο Νηπιαγωγείο και το 39ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου, εκδιώχθηκαν από τους χώρους στέγασής τους – χώροι που αποδίδονται πλέον για  ιδιωτική χρήση. Επί τόσα χρόνια τα σχολεία είναι σαν εγκαταλελειμμένα κτίρια που δεν ενδιαφέρουν τον Δήμαρχο και όλο το επιτελείο του, ή ακόμη και το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας! Υποτίθεται ότι στηριζόμαστε στην παιδεία, ότι θέλουμε να δώσουμε παιδεία στα παιδιά από αυτή την τρυφερή ηλικία, να τους δώσουμε παραδείγματα με όμορφα μηνύματα για να προχωρήσουν στην ζωή τους, να μάθουν να αγαπούν, να σέβονται, όμως πώς θα γίνει αυτό ; Οι ίδιοι που είναι στα έδρανα της Βουλής και του Δημαρχείου δείχνουν απαξίωση στην εκπαίδευση κλείνοντας την πόρτα στους εκπαιδευτικούς, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν κονδύλια! 

Όμως όλοι αγαπητοί συμπολίτες, γονείς και απευθύνομαι και στην υπόλοιπη κοινωνία του Ηρακλείου, ξέρουν μόνο, όταν είναι προεκλογικός αγώνας να υποσχόνται για το θεαθήναι, να βγάζουν φωτογραφίες με παιδιά φορώντας τη μάσκα της υπόσχεσης, χωρίς τελικά να τηρούνται οι υποσχέσεις! Και έρχομαι στο ερώτημα: πού είναι η ανθρωπιά, η αγάπη για την παιδεία, όταν εκείνοι που υπόσχονται δεν κάνουν τίποτα απολύτως;

Τώρα είναι η στιγμή αυτές οι λέξεις να γίνουν χρονοδιάγραμμα, πόροι και έργα. Η πρόκληση δεν είναι θεωρητική — είναι πολιτική και ηθική.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούριο. Ο Μασταμπάς — μία από τις πυκνότερα κατοικημένες περιοχές του Ηρακλείου — εδώ και δεκαετίες στεγάζει τα σχολεία του σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, μαγαζιά  και υπόγεια, με πρόχειρες λύσεις που διορθώνουν προσωρινά το χθες, αλλά ποτέ δεν χτίζουν το αύριο.

Η κρίση κορυφώθηκε όταν το δικαστήριο απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα που είχε καταθέσει ο Δήμος Ηρακλείου για τρία σχολεία, μεταξύ αυτών και το 42ο Νηπιαγωγείο.

Η απόφαση ήταν σαφής: τα κτίρια πρέπει να εκκενωθούν πριν το τέλος του καλοκαιριού.

Όμως Plan B δεν υπήρξε ποτέ.

Οι γονείς ενημερωθήκαμε μέσα στο καλοκαίρι ότι η μεταστέγαση είναι πλέον αναγκαία — αλλά όχι πού, ούτε πώς, ούτε για πόσο. Η παιδαγωγική ομάδα διαλύθηκε, οι εκπαιδευτικοί διασκορπίζονται σε διαφορετικά σημεία της πόλης, τα τμήματα διαχωρίζονται. Τα παιδιά καλούνται να πάνε κάπου που ούτε οι γονείς, ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν αν θα είναι το «τελικό τους σχολείο» ή άλλη μία προσωρινή στάση.

Πού να πάμε το παιδί μας να γνωρίσει τη νέα του τάξη, όταν κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι δεν θα αλλάξει ξανά αύριο;

Ξέρετε ένα παιδί σε αυτήν την ηλικία αλλά και σε όποια ηλικία και να είναι, επηρεάζεται ψυχολογικά με το να  διασκορπιστούν παιδιά σε νέες τάξεις, σε ένα άγνωστο περιβάλλον και ίσως με νέους εκπαιδευτικούς και όχι με αυτούς που γνώριζε. Πως θα διαχειριστεί όλο αυτό το κομμάτι και το παιδί και ο γονέας; Τα παιδιά μας δεν είναι ούτε πιόνια, ούτε αντικείμενα, είναι οι νέοι του μέλλοντος που και αυτοί σε λίγα χρόνια θα έχουν το δικαίωμα της ψήφου. Ποια είναι λοιπόν τα πρότυπα της Πολιτείας; 

Σίγουρα η Παιδεία είναι πάνω από όλα, δεν είναι ούτε ο τουρισμός ούτε οι δρόμοι! 

Το 42ο Νηπιαγωγείο είχε λάβει διαβεβαιώσεις ότι τα παιδιά δεν θα μετακινηθούν αν δεν εξασφαλιστεί κατάλληλος χώρος. Αυτές οι υποσχέσεις —προφορικές και έγγραφες— κατέρρευσαν σιωπηλά όταν ήρθε η στιγμή της υλοποίησης.

Σήμερα, οι μικροί μαθητές θα στεγάζονται:

∙ Σε μια ισόγεια αίθουσα 25 τετραγωνικών, χωρίς φυσικό φωτισμό και αυλή. 

∙ Σε ακόμη μία μικρή αίθουσα του 46ου Νηπιαγωγείου.

∙ Με παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να στοιβάζονται σε ακατάλληλες συνθήκες.

Η παιδαγωγική ομάδα έχει διασπαστεί. Τα παιδιά χάνουν τον σταθερό εκπαιδευτικό και συναισθηματικό τους πυρήνα, ενώ οι γονείς καλούνται να υποστηρίξουν ένα μεταβατικό στάδιο… χωρίς να ξέρουν αν είναι μεταβατικό ή μόνιμο.

Δημόσια κτίρια υπάρχουν — αλλά όχι κονδύλια μας λένε

Ο Δήμος Ηρακλείου διαθέτει ακίνητη περιουσία που παραμένει ανενεργή. Κτίρια ακατοίκητα, χώροι εγκαταλελειμμένοι, οικόπεδα που εδώ και χρόνια θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί για την Παιδεία με σύγχρονες προκατασκευασμένες αίθουσες. Δεν υπάρχουν χρήματα για 400 τετραγωνικά, αλλά μόνο για 25. Δεν είναι κοροϊδία λοιπόν; θα μπορούσαν να δημιουργηθούν προκάτ αίθουσες, που είναι και αντισεισμικές, αλλά ο Δήμος κλείνει και αυτιά και μάτια ! 

Η απάντηση;

«Δεν υπάρχουν χρήματα.»

Κι όμως:

Για έργα βιτρίνας, δρόμους που ξεκινούν και δεν τελειώνουν, αναπλάσεις και προεκλογικά φυλλάδια, υπάρχουν τα πάντα.

Για τα σχολεία των νηπίων — εκεί που μπαίνουν τα πρώτα θεμέλια της κοινωνίας — δεν περισσεύει ούτε τα αυτονόητα. Έχουν μπει σε λίστα αναμονής στην τελευταία γραμμή!

Παιδεία: από τις υποσχέσεις… στη λήθη

Ο νέος δήμαρχος Ηρακλείου, κ. Αλέξης Καλοκαιρινός, είχε υποσχεθεί μια νέα εποχή για την εκπαιδευτική κοινότητα. Είχε μιλήσει για ένα Ηράκλειο που θα δώσει στα παιδιά του το σχολικό περιβάλλον που αξίζουν.

Σήμερα, η πραγματικότητα είναι αυτή:

∙ Νήπια στοιβάζονται σε ακατάλληλους χώρους.

∙ Εκπαιδευτικοί μοιράζονται μεταξύ κτιρίων.

∙ Οι γονείς δεν ξέρουν σε ποια αίθουσα —και για πόσο— θα φιλοξενηθεί το παιδί τους.

∙ Οι ευθύνες… μεταβιβάζονται από τον έναν στον άλλον. 

Τι ζητάμε – ως γονείς, ως πολίτες, ως άνθρωποι που πιστεύουν στην Παιδεία

Η διαμαρτυρία μας δεν είναι καταγγελία – είναι έκκληση.

Για ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο το 42ο Νηπιαγωγείο, αλλά όλη την πόλη.

Ζητούμε:

✅ Άμεση μεταστέγαση των δύο νηπιαγωγείων  και του δημοτικού σχολείου, σε επαρκείς, παιδαγωγικά κατάλληλους χώρους με ασφάλεια και πρόσβαση.

✅ Αξιοποίηση δημοτικών κτιρίων και οικοπέδων, με λύσεις ταχείας υλοποίησης (όπως προκατασκευασμένες αίθουσες).

✅ Μόνιμη λύση με σαφές χρονοδιάγραμμα, που θα ανακοινωθεί δημόσια και με λογοδοσία προς την τοπική κοινωνία.

✅ Σεβασμό στις παιδαγωγικές ομάδες, που ζητούν να μείνουν ενωμένες και να συνεχίσουν το έργο τους χωρίς συνεχείς διασπάσεις.

 Η Παιδεία δεν είναι υπόσχεση. Είναι ευθύνη.

Τα παιδιά μας δεν είναι αριθμοί.

Δεν είναι τετραγωνικά.

Δεν είναι «πρόβλημα» που πρέπει να διεκπεραιωθεί.

Είναι το μέλλον μας. Και το μέλλον δεν χωράει σε αίθουσες των 25 τ.μ.

Αλλά και εμείς κύριε Δήμαρχε, και απευθύνομαι σε όλους τους υπεύθυνους, ως αγανακτισμένοι γονείς που είμαστε δεν θα το αφήσουμε έτσι! Είμαστε ένας λαός που αγαπάει το μέλλον που είναι τα παιδιά μας! Είμαστε εμείς που θα σπάσουμε την αλυσίδα της αγανάκτησης για να φέρουμε ελπίδα, σεβασμό και περισσότερη αγάπη και κατανόηση και όχι υποσχέσεις!»

Αύγουστος 2025, Ιωάννα Σωπασή