LIFESTYLE
Γιώργος Σαμπάνης: «Δεν υπάρχει ενοχή στη μουσική, μόνο απόλαυση»
Λίγες ώρες πριν τη μεγάλη συναυλία στο "Τεχνόπολις" στο Ηράκλειο, ο αγαπημένος καλλιτέχνης μιλάει για τη μουσική, τις ρίζες του αλλά και τις στιγμές που ... σημαδεύουν!
Οι στίχοι του "σημαδεύουν" τις στιγμές μας, οι μελωδίες του έχουν "ντύσει" τις πιο προσωπικές μας στιγμές. Τραγουδάει με μια φωνή που κουβαλάει συναίσθημα. Ο Γιώργος Σαμπάνης δεν είναι μόνο ένας επιτυχημένος τραγουδοποιός· είναι ένας καλλιτέχνης που δημιουργεί με ψυχή και με έναν ... μαγικό (; ) τρόπο καταφέρνει να ακουμπάει ευαίσθητες "χορδές".
Λίγες ώρες πριν ανέβει στο stage του "Τεχνόπολις" για την πολυαναμενόμενη συναυλία μιλά στο Cretalive για τις στιγμές που τον σημάδεψαν, τα τραγούδια που θα ήθελε να είχε γράψει, τις συναυλίες που ... δεν πήγαν όπως περίμενε, αλλά και για εκείνη τη μαγική στιγμή που το κοινό τραγούδησε ακαπέλα τους στίχους του, όταν όλα είχαν σιγήσει. Πίσω από τα φώτα και τις επιτυχίες, ο Γιώργος Σαμπάνης είναι ένας άνθρωπος που δεν κρύβεται, με συναίσθημα αλλά και μνήμες από την οικογενειακή φάρμα στην Κρήτη!
· Ποια ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι η μουσική θα γίνει και το επάγγελμά σου;
Χμ.. κάπου γύρω στο 2009 όταν με πήραν να τραγουδήσω στο μαγαζί Άνοδος οι Onirama.
· Ποιο τραγούδι σου είναι το πιο προσωπικό και γιατί;
Το "Ότι και να είμαι" είναι το τραγούδι που θα έκανα τατουάζ - αν μου άρεσαν τα tattoo - οπότε θα πω αυτό.
· Ποιο τραγούδι άλλου καλλιτέχνη θα ήθελες να είχες γράψει εσύ;
Μόνο ένα; Οκ.. να πω τρία ; τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, το Γελά πουλί μου γέλα του Xάρη και Πάνου Κατσιμίχα και το φεύγω του Ορφέα Περίδη
· Ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που σε έχει εμπνεύσει μουσικά;
Το βλέμμα μιας ηλικιωμένης γιαγιάς στο δρόμο κάποτε… μου έβγαλε τόση μοναξιά που με οδήγησε στο να γράψω ένα τραγούδι.
· Πώς θα περιέγραφες τον ήχο σου σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει ποτέ;
Ισως adult pop rock ή έντεχνο ποπ - ξέρω κι εγώ; Νομίζω ότι είναι μίξη πολλών πραγμάτων. Ίσως εμπορική ελληνική μουσική με πολύ προσεγμένο στίχο να είναι το καλύτερο που μπορώ να πω.
· Έχεις κάποιο «τελετουργικό» πριν βγεις στη σκηνή;
Όχι στα αλήθεια εκτός από το κάνω το σταυρό μου.
· Πώς νιώθεις όταν βλέπεις το κοινό να τραγουδάει τους στίχους σου;
Νιώθω πάντα μια βαθιά συγκίνηση αλλά και μια έκπληξη... ακόμα δεν το έχω συνηθίσει πως οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου αφορούν κι άλλους ανθρώπους.
· Αν μπορούσες να κάνεις μία συναυλία οπουδήποτε στον κόσμο, πού θα ήταν;
Θα ήταν στα Βουρλά της Μικράς Ασίας, τόπο καταγωγής των παππούδων μου.
· Υπήρξε ποτέ κάποια συναυλία που πήγε τελείως στραβά;
Είχε τύχει να πάρει φωτιά ένας πυλώνας της ΔΕΗ και να κοπεί το ρεύμα, όποτε η συναυλία ξεκίνησε 1 ώρα αργότερα, αφού κινήσαμε όλη τη γη να βρούμε γεννήτρια και μάλιστα συνέβη φέτος στο θέατρο Γης.
· Ποιο είναι το αγαπημένο σου guilty pleasure τραγούδι;
Χμ, δεν έχω κανένα guilty pleasure όσον αφορά τη μουσική αφού για μένα δεν υπάρχει ενοχή που να σχετίζεται με τη μουσική παρά μόνο απόλαυση. Ωστόσο θα πω απλά, επειδή ανήκει σε είδος που δεν ακούω τόσο, το "voodoo" που έκανε ο Light πριν χρόνια, ότι μου άρεσε πολύ.
· Ποιο είναι το πιο περίεργο fan moment που έχεις ζήσει;
Τι να απαντήσω τώρα σ’ αυτό... χμ, σε ένα φεστιβάλ πριν μερικά χρόνια όταν μας σταμάτησαν λόγω ήχου τη συναυλία και ο κόσμος ξεκίνησε να τραγουδάει στίχους από τραγούδι μου ακαπέλα... μέχρι να ξαναέρθει ο ήχος ήταν μαγική στιγμή.
· Τι δεν ξέρει ο περισσότερος κόσμος για σένα;
Πολλά... να πω εδώ κάτι που σχετίζεται με την Κρήτη, που είναι τόπος καταγωγής της μαμάς μου και ότι για χρόνια μεγάλωσα σε μια φάρμα με άλογα στην Αμμουδάρα στο Ηράκλειο, δίπλα στο θείο μου τον Αντώνη.
Η μουσική για τον Γιώργο Σαμπάνη δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα ή τρόπος έκφρασης — είναι μνήμη, ρίζες, συναίσθημα και επικοινωνία. Από μια φάρμα με άλογα στην Κρήτη, μέχρι τα φώτα της σκηνής και το βλέμμα μιας γιαγιάς που έγινε τραγούδι, κάθε του λέξη κουβαλάει αλήθεια.
Όσο κι αν προσπαθήσεις να τον "χωρέσεις" σε ένα είδος ή έναν τίτλο, πάντα κάτι θα περισσεύει – μια σκέψη, ένα βλέμμα, μια μνήμη. Έτσι προσεγγίζει άλλωστε κι ο ίδιοςκαι τη μουσική: σαν κάτι που τον ολοκληρώνει μόνο όταν φτάνει στην καρδιά των άλλων. Και αυτό, τελικά, είναι που μένει. Η αυθεντικότητα.
