Αριάνα Γκράντε: «Κάνω μικρά βήματα προς την επούλωση της σχέσης μου με τη μουσική και τις περιοδείες»

H Αριάνα Γκράντε σε μια συζήτηση - συνέντευξη με την Νικόλ Κίντμαν για το Interview Magazine, αποκάλυψε πτυχές του εαυτού της, μίλησε για την καθημερινότητά της αλλά και για την μεγάλη της αγάπη, το θέατρο.

«Αγαπώ πολύ το θέατρο και μάλιστα έκανα μια παράσταση στο Μπρόντγουεϊ όταν ήμουν 13 ετών. Ήμουν χορωδός. Είχα μερικές μικρές ατάκες, και ήταν η πιο απίστευτη προπόνηση για εμένα. Και το να τραγουδάς τραγούδια που έγραψε ο Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν, είναι τόσο όμορφο και τόσο απαιτητικό. Νιώθω ότι εκεί ανέπτυξα αντοχή. Αλλά θα ήθελα πολύ να ξαναβγώ στη σκηνή» παραδέχθηκε.

Και συμπλήρωσε: «Νομίζω ότι η ευγνωμοσύνη και το άγχος είναι και τα δύο πολύ έντονα συναισθήματα, και ως καλλιτέχνες πρέπει να τα εξισορροπούμε. Είναι και τα δύο εξαιρετικό καύσιμο και υπέροχη ενέργεια για να μας κάνουν να συνεχίζουμε».

Η καθημερινή της ρουτίν είναι κάπως έτσι: «Προσπαθώ, μόλις ξυπνήσω να κάνω λίγο περπάτημα. Αν δεν νιώθω ότι έχω την ενέργεια, δεν θα το κάνω. Και μετά στο αυτοκίνητο, θα ακούσω μουσική στα ακουστικά μου για να χαλαρώσω λίγο, είτε για να κάνω διαλογισμό, ή και τα δύο, ανάλογα με το πόσο διαρκεί η διαδρομή. Θα ήθελα να μπορώ να κοιμηθώ λίγο το μεσημέρι, αλλά αν το κάνω αυτό θα πω ''καληνύχτα''. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που μπορούν να κοιμηθούν λίγο για να πάρουν δυνάμεις. Αλλά αυτό που κάνω είναι να πίνω περισσότερο καφέ. Και όταν πια επιστρέφω σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω συνήθως, είναι FaceTime με τους καλύτερούς μου φίλους. Άλλες φορές πάλι, απλώς βυθίζομαι στην μπανιέρα και μένω σιωπηλή».

Σε άλλο σημείο της συζήτησης εξήγησε: «Αφιέρωσα πολύ χρόνο αναδιαμορφώνοντας το σύστημά μου όσον αφορά τη δημιουργία μουσικής. Με το Eternal Sunshine, ένιωσα μια πολύ διαφορετική εμπειρία για μένα. Νομίζω ότι ο χρόνος μακριά από αυτό με βοήθησε να ανακτήσω ορισμένα κομμάτια του εαυτού μου και να βάλω ορισμένα συναισθήματα που ίσως ανήκαν στη σχέση μου με τη φήμη ή στα πράγματα που συνοδεύουν το να είσαι καλλιτέχνης, σε ένα κουτί κάπου αλλού, και να πω: «Εντάξει. Δεν χρειάζεται να αφήσω αυτό το πράγμα που αγαπώ. Μπορώ απλώς να βάλω αυτά τα πράγματα εδώ και να μην χάσω από τα μάτια μου τα ταλέντα μου». Έτσι, κάνω απλώς μικρά βήματα προς την επούλωση της σχέσης μου με τη μουσική και τις περιοδείες. Και δεν μπορώ να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι. Νομίζω ότι απλώς κάποια τραύματα για μένα του παρελθόντος διαλύθηκαν και νιώθω ότι αυτό είναι κάτι τόσο εξαιρετικά όμορφο.

Υπήρξε μια δύσκολη περίοδος προσαρμογής στην αρχή, όταν η ποπ καριέρα μου απογειώθηκε με τον τρόπο που απογειώθηκε. Και ελπίζω να μην ακούγεται αχαριστία αυτό, αλλά είναι απλώς μια μεγάλη προσαρμογή όταν η ζωή σου αλλάζει με αυτόν τον πολύ δραστικό τρόπο. Είμαι τόσο ευγνώμων που μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ».