Σε ανακοίνωσή της η παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηρακλείου αναφέρει:
"Πολύς καπνός έχει σηκωθεί τελευταία γύρω από την ανάπλαση του πάρκου Γεωργιάδη από τη σημερινή δημοτική αρχή και όχι μόνο. Τόσος που κινδυνεύει να κρύψει την όποια φωτιά υπάρχει πράγματι, σχετικά με την εκτέλεση έργων στο δήμο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε αρκετές περιοχές του Δήμου Ηρακλείου είναι απαραίτητο να προχωρήσουν έργα που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των δημοτών.
Η φωτιά δεν είναι οι τεχνικές λεπτομέρειες του κάθε έργου. Είναι τα κριτήρια με τα οποία ιεραρχείται η αναγκαιότητα των εκάστοτε έργων, η σειρά εκτέλεσης τους, η πηγή χρηματοδότησης, οι κοινωνικές ομάδες των οποίων οι ανάγκες εξυπηρετούνται.
Για το πάρκο Γεωργιάδη το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι το τι φυτά θα φυτευτούν, ούτε το είδος του κουρέματος των δένδρων. Είναι το αν θα παραμείνει ο χαρακτήρας του ως αστικό δάσος και το αν θα αλλάξουν οι όροι και οι κανόνες χρήσης του ως ανοιχτός χώρος ανάπαυσης, πολιτισμού και αναψυχής για το λαό και τα παιδιά του.
Το θέμα βέβαια με το πάρκο, είναι μικρό μόνο μέρος του γενικότερου προβλήματος που αφορά το ελάχιστο πράσινο που αντιστοιχεί ανά κάτοικο στο Δήμο Ηρακλείου. Την αιτία όμως γι’ αυτό, καμία δημοτική αρχή ως τώρα, ούτε δημοτική παράταξη πλην της Λαϊκής Συσπείρωσης, την αγγίζουν αφού αφορά τα ιερά και τα όσια του συστήματος που στηρίζουν. Δεν είναι άλλη από την εμπορευματοποίηση των πάντων στον καπιταλισμό άρα και της γης. Είναι δυνατόν να περάσει από το μυαλό τους ότι ένα εμπόρευμα πρέπει να διατίθεται δωρεάν ως πρώτης ανάγκης; Γι αυτό καλλιεργούν την αντίληψη ότι ο εργαζόμενος πρέπει να πληρώνει πανάκριβα για να έχει νερό, δένδρο ή φως στο δρόμο, χώρο για να αθληθεί ο ίδιος ή το παιδί του, πάρκο ή ελεύθερο χώρο για αναψυχή και γενικά για ότι κάνει από τότε που θα γεννηθεί μέχρι που να πεθάνει.
Είναι λοιπόν αναγκαίο να βλέπει κανείς το δένδρο (πάρκο Γεωργιάδη), αλλά να μη χάνει το δάσος (έλλειψη σχεδίου πόλης, ελαχιστότατο προσωπικό στην υπηρεσία πρασίνου του δήμου, ανυπαρξία κονδυλίων για απόκτηση ελεύθερων χώρων, αποχαρακτηρισμοί δασικών εκτάσεων και σημαντικός περιορισμός της κρατικής χρηματοδότησης που επισύρει τις παραπάνω συνέπειες κ.α.) για να μπορεί να τα βάλει με τον πραγματικό ένοχο που είναι όλοι όσοι μετρούν τα πάντα με την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Απέναντι τους μπορεί και πρέπει να βρεθεί το καλά οργανωμένο λαϊκό κίνημα, που θα διεκδικεί αποφασιστικά να μην προχωρήσει καμία αλλαγή της χρήσης του πάρκου Γεωργιάδη, καμία εμπορευματοποίηση, να μην επιτραπεί καμία επιχειρηματική δραστηριότητα εντός των χώρων του, να είναι στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών, των φορέων του μαζικού λαϊκού κινήματος, των πολιτιστικών συλλόγων κλπ. Μόνο σε αυτήν την κατεύθυνση θα συμβάλλουν τα όποια έργα βελτίωσης και αναβάθμισης του χαρακτήρα του. Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η πρόσληψη του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού στην υπηρεσία πρασίνου και κατ’ επέκταση η γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης προς το Δήμο.
Αυτός ο προσανατολισμός μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τη βελτίωση της ποιότητας σε κάθε πτυχή της ζωής των εργαζομένων".