«Ένα μαντήλι στα μάτια για δέκα λεπτά»

Ήταν μία ακόμη συνεδρίαση της Επιτροπή Προσβασιμότητας του Δήμου Ηρακλείου, την περασμένη Τετάρτη. Από εκείνες που συχνά βυθίζονται σε τεχνικές λεπτομέρειες και γενικές, γνωστές διαπιστώσεις, αλλά με το αληθινό αποτύπωμα να παραμένει ζητούμενο. 
Σε αυτήν τη συνεδρίαση συμμετείχε, μεταξύ άλλων, ο γνωστός συγγραφέας Στέλιος Βισκαδουράκης ο οποίος προχώρησε σε μία πράξη συμβολική, δυνατή, εύγλωττη, θέλοντας να δώσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Έχοντας καλυμμένα τα μάτια του με ένα μαντήλι, ζήτησε, στις αποφάσεις της Δημοτικής Αρχής να έχει προτεραιότητα η προσβασιμότητα των τυφλών συμπολιτών μας.
 

Image

 Δήλωσε, με τρόπο απλό και βαθιά ανθρώπινο, ότι θεωρεί την τυφλότητα ως τη βαρύτερη μορφή αναπηρίας. Και πως το να μη βλέπεις τον κόσμο, τις πληροφορίες, τις πινακίδες, τις διαβάσεις, είναι ένα σκοτάδι που δεν φωτίζεται χωρίς ράμπες και με παρκαρισμένα μηχανάκια και αυτοκίνητα.

Το παράδειγμα του κ. Βισκαδουράκη, ο οποίος πρότεινε οι παριστάμενοι να καλύψουν κι αυτοί τα μάτια τους για δέκα λεπτά, ώστε να νιώσουν τη σημασία της απουσίας φωτός, απέδειξε ότι η αναπηρία δεν αφαιρεί τη δύναμη· μπορεί, αντίθετα, να την ενισχύσει. 

Image

Η πράξη του, που καταχειροκροτήθηκε, ήταν ένα είδος «ζωντανής διαμαρτυρίας»: Ένας άνθρωπος με σοβαρό κινητικό πρόβλημα, επιλέγει να στερηθεί προσωρινά και την όρασή του, για να θυμίσει σε όλους μας τί σημαίνει «αόρατος» πολίτης. Το μαντήλι γύρω από τα μάτια του, δεν κάλυπτε την αναπηρία· φώτιζε τη δική μας τυφλότητα ως κοινωνία. Την τυφλότητα της αδράνειας, της μετάθεσης ευθύνης, της απουσίας φαντασίας και ενσυναίσθησης. Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, ούτε θέμα μόνο τεχνικών παρεμβάσεων. Είναι πολιτική βούληση, αντίληψη και σεβασμός. Δεν είναι μία υπερβολή για λίγους. Είναι δικαίωμα για όλους. Και όσο δεν απαντάμε με γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις, θα έχουμε, όχι μόνο λακκούβες στους δρόμους, αλλά και στα δικαιώματα.