Του Στέλιου Βισκαδουράκη
Αν έπρεπε να μου δώσω έναν τίτλο στα εξήντα μου, θα διάλεγα αυτόν του «μαχητή κατά του γκρίζου». Γιατί το γκρίζο - εκείνο το καθημερινό, άψυχο, αδιάφορο γκρίζο - είναι ο μεγάλος εχθρός της ψυχής.
Ένα τέτοιο γκριζωπό στένεμα ένιωθα να μου βαραίνει την καρδιά, κάθε φορά που ανέβαινα για να βγω στην Εθνική Οδό. Ένας δρόμος χωρίς φως, χωρίς ανάσα, με μοναδικό ήχο τις κραυγές των εξατμίσεων, σαν να ’χε χαθεί κάτι από το βλέμμα του κόσμου.
Κι όμως, ένα πρωί πριν κάμποσο καιρό, όλα είχαν αλλάξει.
Εκεί που άλλοτε υπήρχε σιωπή και μουντάδα, είχε ξεχυθεί μια θάλασσα, κι ανάμεσά της, δελφίνια. Ζωντανά, παιγνιδιάρικα, οδηγούσαν το βλέμμα μου προς τη “θάλασσα” της Εθνικής. Κι εγώ, ξαφνικά, ένιωσα να με πλημμυρίζει χρώμα, αέρας, ελευθερία και ένας ήχος τραγουδιού. Ήταν τα δελφίνια που τραγουδούσαν με ΄κείνη τη γνωστή φωνή και με μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνεις με το αυτί, αλλά με την ψυχή σου. Αυτός ο ήχος, όσο απομακρυνόσουν, σε ακολουθούσε και σε συντρόφευε στον τελικό σκοπό του ταξιδιού σου. Με μια φωνή που αντηχούσε, όχι μόνο τη ζωγραφισμένη θάλασσα των δελφινιών που κολυμπούσαν, αλλά και μια μινωική αιωνιότητα όπως αυτή που σου δίνουν οι τοιχογραφίες του Ανακτόρου της Κνωσού.
Ο κόσμος μου χρωματίστηκε ξανά…
Αναρωτήθηκα ποιος το έκανε. Ποιος στάθηκε τόσο γενναιόδωρος, τόσο ανιδιοτελής, ώστε να χαρίσει στους περαστικούς μια ανάσα ομορφιάς. Έψαξα, ρώτησα, δεν έβρισκα απάντηση.
Μέχρι που, σε μια παλιά κουβέντα με τον αγαπημένο μου φίλο Νίκο Ματζαπετάκη, εκείνος με ρώτησε χαμογελώντας:
–Σου αρέσουν τα δελφίνια στην έξοδο της Εθνικής, προς ανατολικά, στη Λεωφόρο Κνωσού;
–Φυσικά! του απάντησα, είναι μια ευφυής ιδέα. Κάθε φορά που τα βλέπω, νιώθω να μου δροσίζουν την ψυχή με θαλασσινό αέρα.
Και τότε εκείνος μου είπε:
–Ο αδερφός μου, ο Στέλιος, τα πλήρωσε και τα έφτιαξαν.
Σώπασα... Γιατί σε έναν κόσμο που συνεχώς τρέχει, που προσπερνά, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κοντοστέκονται, που νοιάζονται. Που πιστεύουν ότι μια πινελιά χρώματος, ένα κύμα, ένα χαμόγελο στον τοίχο, μπορούν να αλλάξουν την εικόνα ενός ολόκληρου δρόμου, αλλά και την προσωπική μας διάθεση.
Ο Στέλιος Ματζαπετάκης, με μια πράξη απλή και γεμάτη ψυχή, μας χάρισε ομορφιά χωρίς να ζητήσει τίποτα. Ομόρφυνε τη στιγμή του φευγιού μας από την πόλη — μια φευγαλέα στιγμή του καθενός μας.
Μακάρι, κάποτε, να υπάρξει κι ένας μαχητής του γκρίζου για την απέναντι είσοδο προς την πόλη. Γιατί η ομορφιά, όπως και η ζωή, αξίζει να μας συναντά παντού.
Ευχαριστούμε, κ. Στέλιο, που θυμίσατε ότι τα δελφίνια μπορούν να κολυμπούν και να τραγουδούν ακόμη και μέσα στο τσιμέντο, δείχνοντας ότι η ομορφιά του αιώνιου, δεν έχει εμπόδια.
Σημείωμα του κ. Στέλιου Ματζαπετάκη με αφορμή τα παραπάνω:
Αγαπητέ μου Στέλιο,
Γνωρίζω την αγάπη σου και σ ευχαριστώ
Αυτή η αγάπη σε έκανε να μου πιστώσεις ότι έφερα εις πέρας ένα δύσκολο έργο που πράγματι εμπνεύστηκα, παρακολούθησα και συντόνισα, δεν το χρηματοδότησα όμως.
Και με την ευκαιρία θέλω για μια ακόμα φορά να εκφράσω την βαθειά εκτίμηση προς όσους μοιράστηκαν το όραμα μου αυτό και συνέβαλλαν καθοριστικά στην ολοκλήρωση.
Την εταιρεία Praktiker που όχι μόνον αποδέχθηκαν να προσφέρουν τα χρώματα αλλά και να συμμετέχουν εργαζόμενοι εθελοντικά στις εργασίες.
Την Περιφέρεια που κάλυψε στο μεγαλύτερο μέρος την αποζημίωση του καλλιτέχνη
Τους πολλούς οργανωμένους και μη εθελοντές που με ενθουσιασμό έκαναν όλες τις εργασίες ( την αντιδημαρχία εθελοντισμού και τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Αγίου Ιωάννη...)
Φίλε Στέλιο
Και πάλι σ ευχαριστώ, αλλά με την ευκαιρία αυτή, θέλω να ευχαριστήσω ξανά και όλους τους προαναφερθέντες που τόνωσαν την αισιοδοξία μου ότι αγαπούν την πόλη μας , την θέλουν ευπρεπισμένη και καθαρή
