Τέμπη: Τα συλλαλητήρια της Παρασκευής και τα πραγματικά διλήμματα του κόσμου!

Του Δημήτρη Καρυωτάκη

Να πας ή να μην πας στο συλλαλητήριο της Παρασκευής; Είναι δίλημμα ή μήπως είναι ψευτοδίλημμα; Κι αν από τη μια υπάρχει η διάθεση του κόσμου να βγει και να διαδηλώσει, ποιοι πραγματικά δεν επιθυμούν να κατέβει ο κόσμος στις διαδηλώσεις; Εκείνοι που καλούν τον κόσμο στο αυτονόητο, να τιμήσουν τη μνήμη και να απαιτήσουν τα αυτονόητα ή μήπως η τακτική όσων  το κάνουν για να εργαλιοποιήσουν οι ίδιοι, καταγγέλλοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους ότι αυτοί το επιχειρούν, το σαφές πολιτικό μήνυμα που θα παράξει η κινητοποίηση;

Αν είσαι πολίτης αυτής της χώρας κι έχεις μυαλό, συναίσθηση, άποψη και εικόνα του τι συμβαίνει στην Ελλάδα για την υπόθεση των Τεμπών εδώ και δύο χρόνια, την Παρασκευή παίρνεις το δισάκι σου στον ώμο και ντουγρού για την πλατεία! Είτε είσαι νεοδημοκράτης, πασοκζής ή συριζαίος, είτε ψηφίζεις Νίκη, Ζωή ή είσαι κομμουνιστής, συστημικός ή αντισυστημικός, δεν οφείλεις να έχεις διλήμματα, αμφιβολίες και υπαρξιακά ερωτήματα. Ξέρεις καλά πως από τύχη δεν ήταν και το δικό σου παιδί στη μοιραία αμαξοστοιχία και στο λέει κάποιος που το δικό του παιδί ταξίδευε εκείνο το βράδυ την ίδια ώρα με τ’ άλλα παιδιά, από Αθήνα για Θεσσαλονίκη με το φθηνότερο μέσο, το λεωφορείο της γραμμής.

Δεν πέφτουν οι κυβερνήσεις από τη δυναμική ενός συλλαλητηρίου. Δεν έπεσε η κυβέρνηση Σημίτη όταν ο Χριστόδουλος κατέβαζε τα εκατομμύρια στους δρόμους για τις ταυτότητες, δεν έπεσε κι ο Τσίπρας όταν ο Μητσοτάκης κατέβαζε τον κόσμο για τις Πρέσπες, δεν θα γίνει ούτε και τώρα όσοι κι αν κατεβούν στις περίπου 300 πόλεις που έχουν ανακοινώσει πως στις πλατείες τους θα συγκεντρωθεί κόσμος. 
Τι μπορεί να συμβεί; Μα να γίνει μια μεγάλη - πολύ μεγάλη - ειρηνική διαδήλωση όπου ο βουβός πόνος και η σιωπηλή οργή θα σκεπάσουν τα πάντα. Να κατέβουν οι πάντες και να διαδηλώσουν άπαντες για το αυτονόητο: πλήρη διαφάνεια παντού - όχι στη συγκάλυψη - Δικαιοσύνη! Ποιος άραγε μπορεί να πει όχι σε αυτά; Νομίζω πως αυτό θέλουμε όλοι μας κι αυτό απαιτεί όλη η κοινωνία. 

Τι άλλο μπορεί να συμβεί; Να κατέβει πολύς κόσμος, όχι τόσοι όσοι αρκετοί πίστευαν πριν λίγες μέρες καθώς με την πόλωση, τα εκβιαστικά διλήμματα που έβαλαν (όσοι πάνε θέλουν να ρίξουν το Μητσοτάκη ή είναι ψηφοφόροι της Ζωής), φρόντισαν να διαχωρίσουν τους αμνούς από τα ερίφια, να σπείρουν το ζιζάνιο της δεύτερης σκέψης κυρίως σε εκείνους που κινούνται σε πιο συντηρητική τροχιά. Και βέβαια μέσα σ’ όλα αυτά ο φόβος για τους μπαχαλάκηδες. 
Που σαν τα φαντάσματα τους ξαναβγάζουν από τις ντουλάπες, ξαναφέρνοντας μνήμες από την Αθήνα του 2008 ή τις πλατείες με τους αγανακτισμένους. 

Ποιος ευνοείται εν τέλει από όλη αυτήν την κουβέντα; Αυτός που θέλει να εντάξει και το φόβο στη συζήτηση, μπας και κρατήσει τον πολίτη στον καναπέ του. Κι αν σηκωθεί και κινηθεί λίγο, γρήγορα φοβισμένος να επιστρέψει πίσω στη βολή του. 
Όλοι λοιπόν που θα βρεθούμε στις πλατείες, ας διασφαλίσουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα, τη συμμετοχή του κόσμου χωρίς πολιτικές νοθείες - που κάποιοι σίγουρα θα επιδιώξουν - κι από την άλλη η πολιτεία (και η αστυνομία εν προκειμένω), αν θέλει να παίξει καθαρά, ας εξασφαλίσει πως δεν θα αφήσουν όσους θέλουν να στήσουν σκηνικό πολέμου να το κάνουν.
Το θέλουν; Το μπορούν; Ας το δείξουν!