Του Αντώνη Παντινάκη
Η Εθνική ομάδα στο πιο κρίσιμο παιχνίδι του Eurobasket 2025, το δυσκολότερο βάσει ποιότητας αντιπάλου, εμφανίστηκε κατώτερη των περιστάσεων και ηττήθηκε εύκολα από την Τουρκία με 94-68.
Η Ελλάδα υστέρησε σε όλο τον αγώνα: σαν να μην εμφανίστηκε ποτέ στο παρκέ ή να μπήκε καθυστερημένα. Το πρόβλημα πρωτίστως ήταν πνευματικό. Οι παίκτες του Σπανούλη “κυνηγούσαν” τον καλό τους εαυτό και μετά τους γείτονες που πατώντας από νωρίς γκάζι, είχαν εξαφανιστεί για να βρουν τους Γερμανούς στο ραντεβού της Κυριακής.
Η όλη ελληνική εικόνα -σχεδόν και η διαφορά - θύμισε τον τελικό του Μουντομπάσκετ με την Ισπανία, το 2006 στη Σαϊτάμα, που έληξε 70-47 υπέρ των Ιβήρων. Οι Έλληνες τότε ξέμειναν από δυνάμεις, έπειτα από την υπερπροσπάθεια και τον άθλο του ημιτελικού με τους Αμερικανούς (101-95): άδειασαν στο σώμα, στην ψυχή και στις ιδέες, όπως έγινε και το βράδυ της Παρασκευής, και έχασαν · διότι στο συγκεκριμένο άθλημα 9 στις 10 φορές επικρατεί ο καλύτερος. Ειδικά, όταν κάποιος υπερέχει και ατομικά και ως σύνολο.
Ο Εργκίν Αταμάν ήταν άριστα διαβασμένος. Ο Τούρκος προπονητής ακτινογράφησε τα τρωτά σημεία και τις αδυναμίες της “γαλανόλευκης”, ήξερε μέχρι και πότε ανασαίνουν... οι παίκτες του στον Παναθηναϊκό και οι συμπαίκτες τους, τούς οποίους αντιμετωπίζει είτε στο ελληνικό πρωτάθλημα, είτε στη Euroleague. Το κυριότερο, όμως, ως μετρ των mind games – αρκετά προβλέψιμος πολλές φορές - “έπαιξε” με το μυαλό μας τις προηγούμενες ημέρες, “χαλώντας” το και εξουδετερώνοντας αγωνιστικά το μεγάλο μας ατού, που ακούει στο όνομα Γιάννης Αντετοκούνμπο. Κι ως γνωστόν, Εθνική μπάσκετ χωρίς Γιάννη... προκοπή δεν κάνει, με την έννοια ότι η απόδοση του μεγάλου αστεριού συμπαρασύρει ενίοτε προς τα πάνω, άλλες φορές προς τα κάτω το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.
Ο Βασίλης Σπανούλης, που εντυπωσιάζει στα πρώτα του προπονητικά βήματα, φάνηκε -στις κινήσεις και στις επιλογές του – αγχωμένος, παρά το μόνιμο ανέκφραστο και ψυχρό ύφος του, με το οποίο συνηθίζει να (μην) κρύβει τα συναισθήματά του. Δεν έφταιξαν τόσο τα επικοινωνιακά κόλπα του Αταμάν, όσο το διακύβευμα της συμμετοχής σε έναν μεγάλο τελικό, με τη συμπλήρωση 20 ετών από τον θρίαμβο του Βελιγραδίου, τον οποίο ο "Kill Bill" έζησε από τη μεριά των πρωταγωνιστών.
Σε όλη την Ελλάδα οι δρόμοι άδειασαν, σπίτια, καφετέριες και πλατείες γέμισαν από κόσμο, σχετικό και μη με το αντικείμενο: όλοι με την ίδια προσμονή και ευχή και τη διάθεση στο ταβάνι, υπερβάλλουσα όπως συνηθίζουμε ως λαός, έπειτα από την πρόκριση επί των Λιθουανών.
Υπήρξαν και εθνικο-πατριωτικές κορώνες μερικών γραφικών που πίστευαν ότι νικώντας τους Τούρκους αυτομάτως θα επεκτείναμε την ΑΟΖ μας στα 12 μίλια και η FIBA θα μας έκανε δώρο την Πόλη. Ο αποκλεισμός, που όντως ήταν πικρός και οδυνηρός, για διαφόρους ισοδυναμούσε με κάτι σαν... τον αιματηρό διωγμό από τη Μικρά Ασία. Για άλλους, “τυφλωμένους” από την μόνιμη χρήση οπαδικών γυαλιών, ήταν μια... δικαίωση της χαιρεκακίας τους, που πάντοτε ισούται με αυτοκαταστροφή! Η ηλιθιότητα, ο ραγιαδισμός και ο νενεκισμός είναι “αξίες” ανίκητες κι αναλλοίωτες στο χρόνο. Στους μικρόψυχους δεν αξίζει ούτε ο μικρός τελικός.
Πιο πολύ από μία αποτυχία – που δεν είναι, γιατί μετά από 16 έτη επανήλθαμε στις 4 κορυφαίες εθνικές ομάδες της Ευρώπης - χωνεύονται δύσκολα οι ακραίες συμπεριφορές: η υπέρμετρη αποθέωση πριν το ματς, κι ακολούθως η ισοπέδωση επειδή όλα στράβωσαν. Την Τρίτη και μέχρι πριν το τζάμπολ είσαι στρατηλάτης, την Παρασκευή χαμένος και εθνικός μειοδότης. Γελοία πράγματα, που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Μπορεί και απαξίωσης.
Σαν να πήγαν στο βρόντο οι δηλώσεις του αρχηγού Κώστα Παπανικολάου τις προάλλες.
Στο παρκέ αναβίωσε το Σύνδρομο της... Σαϊτάμα, κοινωνιολογικά εκείνο της Στοκχόλμης: ο εθισμός στη βρώση της σάρκας μας, σε απλά ελληνικά: η ανθρωποφαγία.
Υπάρχει, ωστόσο, κι ένα ακόμη Σύνδρομο... αυτό της Πολωνίας, που ο Βασίλης Σπανούλης και η ελληνική αποστολή θέλουν να το ξαναζήσουμε ως Ελλάδα, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο, όπως το 2009.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός ανήγαγε σε “μεγάλη υπόθεση” για τη χώρα μας τη συνάντηση με τους Φινλανδούς και εξήγησε, δίνοντας το σύνθημα: “Οφείλουμε να κερδίσουμε για τις επόμενες γενιές”. Ο τελευταίος – εθνικός – χορός των Σλούκα και Παπανικολάου πρέπει να είναι νικηφόρος.
Ανέβουμε -δεν ανέβουμε στο τρίτο σκαλί του βάθρου η προσπάθεια και το ταξίδι μετράνε. Η Εθνική ήταν και θα παραμείνει η “επίσημη αγαπημένη”. Αν μάθει κι απ’ τα λάθη της, θα ξαναγίνει διεθνώς καταξιωμένη κι αναγνωρισμένη, ως σχολή. Αρκεί να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας...
