Όταν η λέξη «εφηβεία» κάνει έφοδο στο σπίτι σου αλλά εσύ είσαι... ο γονιός!

Η πόρτα πίσω σου έκλεισε με πάταγο. Έτσι κάνεις έξοδο τώρα τελευταία: ηρωική και φασαριόζικη. Έχεις κολλήσει και αυτό το εκνευριστικό αυτοκόλλητο «Μην ενοχλείτε» στην πόρτα, βρήκες τα κλειδιά και απαγόρευσες σε όλους- ακόμα και την αδελφή σου- να μπαίνουν στο δωμάτιό ΣΟΥ. Εδώ είναι ο χώρος σου και ισχύει το άβατο και άσυλο μαζί!

Οι γονείς σου; Στην κοσμάρα τους… Η αδελφή σου; Ας μην το ανοίξουμε καν αυτό το κεφάλαιο καλύτερα…
Μόνο η κολλητή σου σε καταλαβαίνει! Σε εκείνη εξομολογείσαι τους έρωτές σου, τα όνειρά σου, ό,τι σε προβληματίζει και οτιδήποτε σε ενθουσιάζει! Σε λίγο θα δοκιμάσεις και την πρώτη σου μπίρα, ίσως κάνεις και μία τζούρα από τη Σοφία που μπήκε από νωρίς στα βάσανα και κάπου τη ζηλεύεις και λίγο. 

Τζιν στενό, τόσο πολύ που κάθε φορά που πλένεται και «μπαίνει» κάνεις μισή ώρα να κουμπώσεις το πάνω- πάνω κουμπί. Μπλούζα fruit of the loom σε όλα τα χρώματα με διπλωμένα τα μανίκια και παπούτσι all star πράσινο γιατί είσαι και Παναθηναϊκός. Άλλωστε, το μαρτυρά και η αφίσα του Αλβέρτη δίπλα από το κρεβάτι σου.
Μουσική; Λίγο- πολύ ό,τι ακούς και σήμερα: Παπακωνσταντίνου, Πυξ Λαξ (αχ, Μπάμπη…) και, φυσικά, Μητροπάνο γιατί τι να κάνουμε, το ζεϊμπέκικο δεν έχει ηλικία…!
Τότε, γκούχου γκούχου (κάτι μου έκατσε) χρόνια πριν, η εφηβεία ήταν μια λέξη που αγαπούσες να προφέρεις. Η δικαιολογία σου για όλα τα στραβά. Την κακή σου διάθεση, τα νεύρα, τις ερωτικές απογοητεύσεις, ακόμα και το σώμα σου, λίγο πριν γίνεις γυναίκα.
Τώρα, γκούχου γκούχου (ακόμα να συνέλθω, λίγο νερό, παρακαλώ) χρόνια μετά η εφηβεία σου χτυπάει ξανά την πόρτα. Όμως, μάντεψε… είσαι πλέον μαμά! Όσο και αν θέλεις, η έφηβη δεν είσαι εσύ αλλά η κόρη σου, η πρωτότοκη, το καμάρι σου, που όλοι λένε ότι σου μοιάζει αλλά εκείνη θυμώνει γιατί κούκλο θεωρεί μόνο τον μπαμπά της (α, ρε Οιδίποδα τι μας έχεις κάνει;). 
«Μην χτυπάς την πόρτα σε εμένα!», ακούς τον εαυτό σου να λέει και κάπου κρύβεις ένα χαμόγελο. Κατά βάθος καμαρώνεις για τη μικρή επαναστάτρια, έναν Τσε Γκεβάρα που διεκδικεί τον δικό της χώρο σε αυτό τον κόσμο. 
Και κάπου εδώ το Δημοτικό τελειώνει. Ολοκληρώθηκε και η παράσταση του σχολείου. Η αυλαία έπεσε με μεγάλη επιτυχία και εκκωφαντικό θόρυβο, μπορώ να πω.

Και κάπως έτσι προετοιμαζόμαστε για το Γυμνάσιο, εκεί όπου μας περιμένουν τα πρώτα σκιρτήματα, οι πρώτες κοπάνες (χμμμμ), ίσως κάποια αποβολή (αχ, Παναγία μου!), μπορεί και οι πρώτοι τσακωμοί με τις φίλες μας και ένα συναρπαστικό ταξίδι στον απαίσιο, πανέμορφο, μοναδικό, ανεπανάληπτο, μαγικό κόσμο της εφηβείας μόλις ξεκίνησε.
Τα υπογλώσσια τα πήραμε;