Να σκοτώσουμε το… Σήφη, από τα Βορίζια, πριν μας φάει!

Του Δημήτρη Καρυωτάκη 

Θυμάστε πριν από μερικά χρόνια στο φράγμα των Ποταμών στο Ρέθυμνο που είχε γίνει η ατραξιόν, ένα σπονδυλωτό μικρό κροκοδειλάκι που κάποιος ή κάποιοι είχαν πετάξει στο νερό προφανώς για να το ξεφορτωθούν; Ήταν τέτοιο το σουξέ που τα αθηναϊκά τηλεοπτικά μέσα εκείνης της εποχής, όπως και τώρα με τα Βορίζια, είχαν οργανώσει αποστολές για να βρουν το… θηρίο, που κάποιος ευρηματικός κρητικός του είχε δώσει και το όνομα Σήφης ο κροκόδειλος!
Ε, κάποια στιγμή το άτυχο ζωάκι, είδε κι απόειδε, με τέτοια δημοσιότητα και τόση προβολή, δεν άντεξε και τα τίναξε , φύγανε και τα κανάλια και η Κρήτη επέστρεψε στη γνώριμη καθημερινότητα της ρουτίνας. 

Στην τωρινή περίπτωση μας βέβαια, το θηρίο  που εκτρέφουμε χρόνια τώρα στην Κρήτη, με την ανοχή μας, την σιωπή μας, το ένοχο σφιχταγκάλιασμα μας, τα κουμπαριλίκια μας και την πολιτική κάλυψη που του προσφέρουμε, έγινε τέρας και μας κατασπάραξε. Χρόνια τώρα αυτός ο συρφετός που λυμαίνεται οκτώ- δέκα χωριά στην Κρήτη, με λίπασμα τη γενικευμένη παραβατικότητα, την υπόθαλψη εγκληματικών πράξεων, το ύποπτο και αδούλευτο χρήμα όπως απέδειξε η περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, μετέτρεψαν τις αρχικές μαγκιές και τα νταϊλίκια, σ’ ένα ιδιότυπο Φαρ Ουέστ, όπου σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αλλά και της αστυνομίας κυριαρχεί εκτός του φόβου μη βρεθεί μπλεγμένος ή κατασκοτωμένος,  η άποψη « άστους να φαγωθούνε μεταξύ τους  μπας και ησυχάσουμε». 

Δυστυχώς η περίπτωση της Ευαγγελίας Φραγκιαδάκη, που απλά βρέθηκε τη λάθος μέρα στο λάθος σημείο, αποδεικνύει πως η λογική αυτή, του αφήνω δηλαδή τα πράγματα στην τύχη τους κι ελπίζοντας πως θα φαγωθούν μεταξύ τους, όχι μόνο δεν οδηγεί πουθενά, αλλά μετατρέπει  μια ολόκληρη περιοχή, η Μεσσαρά εν προκειμένω, σ’ ένα πεδίο συσσωρευμένης ανομίας, όπου μετά το πράγμα δε μαζεύεται εύκολα. Οκτώ μέρες μετά κι ενώ ο πρώτος κύκλος αυτής της θλιβερής ιστορίας κλείνει μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα με τις απολογίες των πρωταγωνιστών, ελπίζουμε πως θα πάρει η κοινωνία στα χέρια της την τύχη αυτού του τόπου. 

Ακούσαμε τον επισπεύδοντα προχθές Χρυσοχοΐδη, που με μέτρα που μερικά τα σκέφτηκε μέσα στο αεροπλάνο που τον κατέβασε στην Κρήτη, να πιστεύει πως με την αυστηροποίηση του νομοθετικού πλαισίου και με αστυνόμους από τα… Lidl, με εκπαίδευση - εξπρές δηλαδή και απόδοση υπό αμφισβήτηση , θα σπάσει το απόστημα. Λες και δεν τα έχουμε ξανακούσει, δεν υπήρξαν και πάλι αγαθές προθέσεις και πομπώδεις υποσχέσεις  που τις πήραν και τις εξαφάνισαν  οι αέρηδες του Ψηλορείτη! 

Αύριο, στη σύσκεψη του Ανδρουλάκη, θ’ ακούσουμε και την κοινωνία, μα τη θέλουμε αφού κοιταχτεί στον καθρέφτη, να πει τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Δεν αρκεί μια επανάληψη των εκκλήσεων, των στρογγυλευμένων λόγων και της αποποίησης των δικών της  ευθυνών, ρίχνοντας το κακό σε κάποιους άλλους και στην απρόσωπη πολιτεία. Εάν δεν κατανοήσουμε εμείς οι ίδιοι πως φταίμε κι οι ίδιοι  και πως αν δεν συμβάλουμε στο να ενταφιάσουμε αυτή την ντροπιαστική εικόνα, τότε ο κροκόδειλος που αρχίζει και μας δαγκώνει το σώμα και την ψυχή μας, θα αποθρασυνθεί κι άλλο και τότε δεν θα μπορέσουμε με τίποτε να τον δαμάσουμε. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς εμάς και ερήμην μας! Στο χέρι μας είναι… το θέλουμε ;