Κάνε το Κούγκι για να βγεις κι από... Πάνο

Του Αντώνη Παντινάκη

Με την ίδια ευκολία που ο Πάνος Καμμένος έταζε την τριετία 2012-2015 ότι θα τραβήξει ανυπερθέτως μία “κόκκινη γραμμή στις πολιτικές της υποτέλειας”, με ανάλογο τρόπο διαβεβαίωνε τον συνομιλητή του ότι θα “καθαρίσει” για χάρη του εκλεκτού του ρασοφόρου με την καίρια μεσολάβησή του στους Αμερικανούς. Όσο παράδοξο κι αν φαντάζει για έναν πολιτικό που είχε ως σημαία την “ελευθερία” και την “εθνική ανεξαρτησία”, να είναι τόσο προσκολλημένος στον ξένο παράγοντα.

Οι αντιφάσεις είναι μέσα στη ζωή, όμως. Αν δεν προσαρμοστείς στην εκάστοτε συνθήκη, δεν επιβιώνεις. Με “κάλυψη – απόκρυψη” και στολή… παραλλαγής (κυριολεκτικά και μεταφορικά), όλα γίνονται.

Το 2015, όταν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ συνθηκολόγησε στο “αναγκαίο κακό”, ενώ προεκλογικά δήλωνε το “αναγκαίο καλό” ως εν δυνάμει κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα, διατεινόταν πως η συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο είναι στην ουσία η κατάργησή τους: αυτό δεν απείχε και πολύ από την πραγματικότητα, γιατί εντελώς θεωρητικά η Ελλάδα εξήλθε (;) από τον ζυγό των δανειστών τρία χρόνια μετά. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, που εμπεριέχει υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας στο υπερταμείο για 99 χρόνια και πολλές άλλες δεσμεύσεις, που ίσως να μην γνωρίζουμε – και να μην μάθουμε ποτέ.

Σε μια ταραχώδη συζήτηση στη Βουλή, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα, από στο βήμα του ομιλητή ο κ. Καμμένος ζητούσε από τον Άδωνη Γεωργιάδη να κάτσει “στα τέσσερα”. Με το πέρας των αυταπατών, μάλλον η χώρα και το ίδιο το πολιτικό σύστημα, βρέθηκαν σε ανάλογη στάση. Οι τότε άσπονδοι πολιτικοί αντίπαλοι, πέρασαν τη μπόρα “αβρόχοις ποσί”, για να φτάσουν σήμερα άλλοι από την ενεργό πολιτική σκηνή κι άλλοι από τη φυσούνα και την “αίθουσα αναμονής”, περιμένοντας οι δεύτεροι το κοινωνικοπολιτικό κέλευσμα, να εμφανίζονται ως “σωτήρες” και τιμητές των πάντων. Τον τελικό λογαριασμό εξακολουθεί να τον πληρώνει πολύ ακριβά η κοινωνική πλειοψηφία.

Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά της τότε εποχής με τη σημερινή; Η αισθητική και η τακτική προσέγγιση του πρώην Υπουργού, που παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο: τόσο στο περιεχόμενο και στην ποιότητα της ρητορικής του, όσο και μετέπειτα όταν καλείται να δικαιολογήσει τα μάλλον… αδικαιολόγητα. Φυσικά και η μόνιμη διάθεση για… Κούγκι.

Με το που βγήκε ο πρώτος διάλογος με φερόμενο ηγετικό στέλεχος “της μαφίας της Κρήτης” έλεγε πώς δεν επικοινώνησαν ξανά. Διαψεύστηκε. Με το που βγήκε και η δεύτερη συνομιλία τους είπε πως έκανε “πλάκα”. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ποιος εμπαίζει ποιον ωστόσο, θα θέλαμε να ξέρουμε.

Ο Πάνος Καμμένος ανέβηκε στο “κύμα” των αγανακτισμένων με μια ακραία επικοινωνιακή πολιτική, ταυτόσημη με το ταραχώδες κλίμα της τότε περιόδου: δεν δίστασε να κατασυκοφαντήσει την οικογένεια Παπανδρέου, διαδίδοντας ότι ο Αντρίκος “επιχείρησε μέσω των CDS να κερδοσκοπήσει από τη χρεοκοπία της χώρας την οποία ο ίδιος γνώριζε”. Παράλληλα, έδειχνε να κλείνει το μάτι στις καφενειακές φήμες συσχέτισης του Ανδρέα Παπανδρέου με την τρομοκρατική οργάνωση της “17 Νοέμβρη”. Ως αντιπολίτευση, καταφερόταν εναντίον των “προσκυνημένων” και των “Γερμανοτσολιάδων”, ηγούνταν της “λαϊκής επανάστασης των Ελλήνων” και καλούσε τον κόσμο να “λιντσάρει τον Πάχτα”.

Τα δημοτικά γλέντια ανήμερα των εθνικών εορτών, η δημόσια προειδοποίησή του - παραμονές του δημοψηφίσματος- παρουσία του Αλέξη Τσίπρα, ότι οι “ένοπλες δυνάμεις διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας” και η τελετή τιμής της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, με τη συμμετοχή κληρικών αν και η μάχη έγινε προ Χριστού (!), είναι ένα σύντομο τρέιλερ – σε τίτλους – των έργων και των ημερών του ως συμπολίτευση που, έκων άκων, αναγκάστηκε να βάλει πολύ νερό στο κρασί του. Το ξετύλιγμα της φολκλόρ συσκευασίας εθνολαϊκισμού ανέδυε ένα άρωμα … χούντας, προς τέρψιν των νοσταλγών του απολυταρχικού καθεστώτος των συνταγματαρχών και προς απογοήτευση όσων διαθέτουν ενεργά δημοκρατικά αντανακλαστικά. 

Επειδή είχε ένα μένος με το ΠΑΣΟΚ, από τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Τσίπρα έφτασε στο σημείο να ειρωνευτεί ακόμα και την Φώφη Γεννηματά για το πρόβλημα υγείας της, με ένα απαράδεκτο tweet του. Τέτοιος ηθικός ξεπεσμός.

Τώρα εμφανίζεται έτοιμος να επιστρέψει: θα είναι μέρος του rebranding που επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας; Μπορούν οι δυο τους να καθίσουν ξανά στο ίδιο τραπέζι μετά την (πολιτική) διάρρηξη των σχέσεών τους απ’ την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών; Ουδείς το γνωρίζει. Ο ίδιος πάντως ο κ. Καμμένος τονίζει με σιγουριά πως θα βρεθεί απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, αν ο πρώην πρωθυπουργός τολμήσει την εκ νέου ίδρυση κόμματος, επειδή το 1993 ο Μεσσήνιος πολιτικός “ανέτρεψε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εξυπηρετώντας τη διαπλοκή”. 

Η προαναγγελία του για μερικούς σηματοδοτεί ένα έμμεσο πολιτικό άνοιγμα στην κομματική μήτρα του, αυτήν της ΝΔ. Λίγο από αριστερά, λίγο (έως πάρα πολύ) από δεξιά, κάτι θα πιάσουμε. Απλώνοντας παντού τα δίχτυα σου από κάπου μπορείς να ψαρέψεις έστω κάτι, ακόμη κι αν τα νερά παραμένουν θολά: είτε από τη λάσπη, είτε από το μελάνι των πολλών απεσταλμένων μηνυμάτων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Υπάρχει – δεν υπάρχει ανταπόκριση. Το κρίσιμο είναι να “ελέγχουμε το σύστημα”…