«Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως» στην εκλογή νέου Μητροπολίτη!

Του Δημήτρη Καρυωτάκη

Κάποιοι προσέτρεξαν στην παροιμοιώδη φράση από τα Απόστιχα του Όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής, μόλις έγινε γνωστό πως δεν υπήρξε χθες  λευκός καπνός στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης όπου επρόκειτο να εκλεγεί νέος Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου. 

Η συγκεκριμένη φράση που η αξία και η σημασία της έχει ξεφύγει από την εκκλησιαστική υμνολογία και αποτελεί σημείο αναφοράς για δικαστικές αποφάσεις και όχι μόνο που έχουν το χαρακτήρα του επείγοντος χωρίς απαραίτητα να διακρίνονται ( αφού είναι βιαστικές ) από ευθυκρισία, ήλθε σε πολλούς που έχουν γνώση τα εκκλησιαστικά μας ζητήματα, εξαιτίας του χειρισμού της κρίσιμης εκλογής από πλευράς Ιεραρχών! Μιας εκλογής που αρχής εξ αρχής ήταν κρίσιμη καθώς η συγκεκριμένη Μητρόπολη θεωρείται το πιο «ακριβό πετράδι» απ’ όλες της κρητικές Μητροπόλεις, εξαιρώντας εκείνην του Ηρακλείου που είναι και η έδρα της Αρχιεπισκοπής. 

Με μια επείγουσα διαδικασία, πριν καν περάσουν 40 ημέρες από την εκδημία του μακαριστού Δαμασκηνού,  εκίνησαν την εκλογή, έχοντας ήδη στο μυαλό τους πως έπρεπε να κινηθούν και κυρίως ποιον να επιλέξουν. Δεν προσμέτρησαν την επιθυμία του πολιτικού παράγοντα, δεν εζύγισαν τη σφοδρή αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου; προφανώς και όχι, εκ του αποτελέσματος. 

Διότι ενώ όλα έδειχναν πως η προαποφασισμένη εκλογή θα γινόταν την Παρασκευή και μάλιστα συνοπτικά, όπως φημολογούνταν, παρά τις αντιδράσεις, όταν έκλεισαν ερμητικά οι πόρτες του Αρχιεπισκοπείου ετέθηκαν όλοι προ των ευθυνών τους! Το έγγραφο της Πολιτείας που αμφισβητούσε τη νομιμότητα της εκ μεταθέσεως εκλογής και κυρίως η ρητή βούληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να σεβαστούν την απόφαση της Πολιτείας δεν άφηναν κανένα περιθώριο. 

Είχαν τη δύναμη οι Ιεράρχες της Κρήτης να πάνε απέναντι στην κυβέρνηση την οποία κάθε ώρα και στιγμή τη θέλουν στο πλάι τους, ή μήπως όσο κι αν κάποιοι επιθυμούσαν να στείλουν ένα μήνυμα και στον Πατριάρχη, ήλπιζαν πως μπορούσαν να… ψελλίσουν; 

Απεδείχθη πως ήταν αδύνατο! 

Κι έτσι επέλεξαν τον (ορθό) δρόμο να χαμηλώσουν τους τόνους έστω κι αν επί της ουσίας ήταν μια υποχώρηση επί των αρχών. Μάλιστα κάποιοι εκ των Ιεραρχών μας θυμήθηκαν πως ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος με τις λαοσυνάξεις του πριν 25 χρόνια που όρθωσε το ανάστημα του κόντρα στη βούληση της τότε Πολιτείας,  ουσιαστικά απέμεινε μόνος του να διαχειριστεί το ζήτημα των ταυτοτήτων. Τι μένει λοιπόν απ’ αυτή την άκαιρα επισπεύδουσα διαδικασία; 

Πως κατουσίαν η επιλογή Αμφιλόχιου παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες ( ουσιαστικά είναι πια εντελώς αδύναμη ). Από την άλλη φαντάζει και η επιλογή εκείνου του Αρχιμανδρίτη που κάποιοι, με πιέσεις και… πλακάτ  προσπάθησαν να επιβάλλουν,  δείχνει κι αυτή να παρασύρεται στη δίνη αυτής της ιδιότυπης σύγκρουσης. Αλλά όλα αυτά προσώρας. Ποτέ σε ό,τι αφορά εκκλησία δεν πρέπει να υποτιμά τη δύναμη της στιγμής και της συγκυρίας. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να φέρει η επόμενη μέρα ( ο λαός το χει πει σοφά πως η νύχτα βγάζει Επίσκοπο κι η αυγή μητροπολίτη ) και κυρίως πώς θα φωτίσει εν τέλει το Άγιο Πνεύμα!