Της Αφροδίτης Φραγκιαδουλάκη
Η τοξικότητα δεν έρχεται πάντα με θόρυβο. Μπορεί να εισβάλει στη ζωή μας ανεπαίσθητα, σαν σκόνη που καλύπτει την ψυχή χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτή. Ένα βλέμμα που μας μικραίνει, μια φράση που σπέρνει την αμφιβολία αντί να ενθαρρύνει τη σκέψη, μια σιωπή που πληγώνει. Είναι εκεί, στις μικρές καθημερινές μάχες, όταν αρχίζουμε να αμφισβητούμε την αξία μας, όχι επειδή τη χάσαμε, αλλά επειδή κάποιος άλλος φρόντισε να τη σκιάσει.
Η τοξικότητα είναι δηλητήριο αραιωμένο στο νερό: δεν το καταπίνεις απότομα, αλλά σταγόνα–σταγόνα. Σε κουράζει, σε σπάει σε κομμάτια, μέχρι που πια συνηθίζεις τη γεύση του και ξεχνάς πώς είναι να αναπνέεις βαθιά. Δεν φωνάζει, αλλά κουράζει το σώμα, βαραίνει την καρδιά, πνίγει την εσωτερική φωνή σου.
Η τοξικότητα φοράει τη μάσκα της αλήθειας. Ντύνεται με μεγαλόστομες φράσεις, με ψεύτικη αγανάκτηση, με φτιασιδωμένες ιστορίες που στόχο έχουν όχι την αλήθεια αλλά την αυτοπροβολή. Είναι τότε που το δηλητήριο γίνεται θέατρο· μια παράσταση όπου ο «δίκαιος» κριτής δεν κάνει τίποτε άλλο από το να χειροκροτεί τον εαυτό του. Κι αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή της: η τοξικότητα που παριστάνει την αλήθεια.
Στον κόσμο μας, τον κόσμο των κοινωνικών δικτύων οι τοξικοί πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο· τρέφονται από την ανάγκη για εικόνα και σύγκριση. Μια αυτοάνοση ασθένεια που στρέφει το σώμα ενάντια στο σώμα και την ψυχή ενάντια στην ψυχή.
Κάθε άνθρωπος δικαιούται έναν χώρο που το μέσα του δεν θα μαραζώνει. Δικαιούται έναν κήπο που ανθίζει. Κι αυτός ο κήπος, όσο κι αν μοιάζει πως εξαρτάται από τους άλλους, ξεκινάει από μας. Από το πώς μιλάμε στον εαυτό μας όταν όλα γύρω μας φαίνονται ανυπόφορα. Από το πώς σκεφτόμαστε. Από το πώς εκλογικεύουμε τα πράγματα. Από την ισχυρή και αδιαπραγμάτευτη απόφαση να μην συνεχίσουμε να «αγοράζουμε» την υποτίμηση και να αφήνουμε τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους. Να αποκαλύπτουν τη δολιότητα. Να επιβραβεύουν τη νηφαλιότητα και τη συνέπεια.
Η τοξικότητα δεν είναι απλά σκοτάδι. Είναι κάτι χειρότερο. Είναι σκιά. Βέβαια, η σκιά υπάρχει μόνο όταν υπάρχει φως. Και το φως, ακόμα κι αν αργεί, επιστρέφει πάντα εκεί που ξεκίνησε: στην ίδια την πηγή του.
