Η παγκόσμια αβεβαιότητα, το αίτημα της ευρωπαϊκής ετοιμότητας

Από την ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης την 25η Μαρτίου 1957, οι χώρες μας, με εθελούσιο και δημοκρατικό τρόπο μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας για την ένταξη τους στην ενωσιακή αρχιτεκτονική, δημιούργησαν σημαντικά οφέλη για το εθνικό τους επίπεδο. Παράλληλα όμως, η ενταξιακή συμμετοχή τους, επέφερε οφέλη και για το σύνολο της Κοινότητας. Η συγκέντρωση διαφορετικών εθνικών προσδιορισμών εντός του κοινού υπερεθνικού συνόλου, ενίσχυσε τα οικονομικά και κοινωνικά πρόσημα. Δίνοντας παράλληλα το έναυσμα και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη να αιτηθούν την ενταξιακή τους προοπτική. Διαδοχικές διευρύνσεις οδήγησαν από τα αρχικά έξι ιδρυτικά κράτη-μέλη της Συνθήκης της Ρώμης του 1957, στην σημερινή ΕΕ των 27 κρατών-μελών.

Άρθρο του Γιώργου Α. Ζερβάκη *

Από την Ρώμη του 1957 έως την ενοποιημένη Συνθήκη του 1992 στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας, τις τροποποιητικές Συνθήκες του 1997 στο Άμστερνταμ, του 2002 στη Νίκαια, της Συνθήκης της Λισαβόνας του 2007, ενισχύθηκαν οι κοινές πολιτικές για την εκπαίδευση, την κατάρτιση, την περιφερειακή πολιτική για τα κράτη-μέλη, την οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Και όλα αυτά προς όφελος των Ευρωπαίων Πολιτών. Σημαντικές κοινοτικές πολιτικές συμφωνήθηκαν για να ενισχύσουν θεμελιώδεις αρχές της ελεύθερης μετακίνησης, της εγκατάστασης, των ταξιδιών, των προγραμμάτων ανταλλαγής Erasmus για τις νέες γενιές των Ευρωπαίων Πολιτών.

Έχοντας επιτύχει όλα αυτά τα πολλά και σημαντικά, δημιουργήθηκαν και στασιμότητες, αντί της εμβάθυνσης και της ταχύτερης ενοποίησης σε ομοσπονδιακό προσανατολισμό, δημιουργήθηκαν ελλειμματικές καταστάσεις και καθυστερήσεις για το σύνολο της Ένωσης, αφήνοντας την χαλαρή διακυβερνητική αντίληψη να νοθεύσει την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Αυτές οι υστερήσεις της ΕΕ επισημαίνονται εμφατικά στις εκθέσεις Λέτα και Ντράγκι.

Σήμερα, πιο επιτακτικά από ποτέ, στην ΕΕ πρέπει να απομακρυνθούμε από τις εθνοκεντρικές αυταπάτες και τα περιοριστικά πλαίσια που δημιουργούν, να ενδυναμώσουμε κοινές πολιτικές για την ευρωπαϊκή άμυνα και την ασφάλεια, την παραγωγή ενέργειας, να χαράξουμε νέες δομές για την κοινωνική πρόνοια, την απασχόληση, την ενίσχυση του δημοσιονομικού χαρακτήρα της Ένωσης, επενδύοντας στην ανταγωνιστικότητα της γνώσης. Ενισχύοντας τις εθνικές μας ιδιοσυγκρασίες μέσα στο κοινοτικό πλαίσιο, για να γίνει η Ένωση των «27» περισσότερο συνεκτική, την στιγμή που μαίνονται πολεμικές συγκρούσεις, που η επιστροφή στην λογική των δασμών δημιουργεί επιστροφή σε παρωχημένες οικονομικές συγκρούσεις.

Η ρωσική εισβολή ενός κατ’ επίφαση δημοκρατικού κράτους στην Ουκρανία και ο πόλεμος που έχει προκαλέσει, οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και όσα προκλήθηκαν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των εξτρεμιστών φθάνοντας στην σημερινή κατάσταση στην Λωρίδα της Γάζας, δημιουργούν ισχυρές τεκτονικές μετατοπίσεις.

Και η Ευρώπη πρέπει να επιδείξει μια νέα ετοιμότητα, που δεν αφορά μεμονωμένα και ξεχωριστά τις εθνικές μας κυβερνήσεις, τα πολιτικά δημοκρατικά συστήματα των κρατών-μελών. Με μια ΕΕ που έχει ανοικτό το ζήτημα της εισβολής, κατοχής και διαίρεσης της Κύπρου από την Τουρκία.

Για μια ΕΕ που πρέπει να εκπέμψει ένα νέο μήνυμα εταιρικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, υποδηλώνοντας τις αρνητικές επιπτώσεις των επιστροφής των δασμών. Σήμερα, που νέες αβεβαιότητες μας κατακλύζουν, έχει έρθει η ώρα για ένα νέο ευρωπαϊκό πραγματισμό, η ΕΕ να επιμείνει με σταθερότητα στην ανάπτυξη ενός παγκόσμιου συστήματος που θα αναπτύσσεται πάνω στις διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες.

Η Ευρώπη πρέπει να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη αμυντικών, ενεργειακών πολιτικών για την εξασφάλιση του κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος. Η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει σε οραματικές πολιτικές παρεμβάσεις, να ξεπεράσει τα θεσμικά ελλείμματα και τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται από τις στενές εθνικές προκαταλήψεις που εγκλωβίζουν την ενωσιακή αντίληψη και προοπτική. 

* Ο κ. Γιώργος Α. Ζερβάκης , είναι εκπρόσωπος των Ευρωπαίων Φεντεραλιστών Κρήτης. Το άρθρο έχει γραφεί για τον ιστότοπο Cretalive.gr