ΑΠΟΨΕΙΣ
Η κλωνοποίηση των συλλαλητηρίων… βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης!
Απέναντι στους 30.000-40.000 πολίτες που κατέβηκαν, την Παρασκευή, στο κέντρο του Ηρακλείου θα συγκρίνουν τους 1032 που θα ξανακατεβούν απόψε;
Τα συλλαλητήρια της περασμένης Παρασκευής σ’ όλη τη χώρα, αποτέλεσαν ιστορικό σταθμό των κινητοποιήσεων, μεταπολιτευτικά, στην Ελλάδα και προφανώς ανάγκασαν τους πάντες να αναδιπλωθούν, να ξαναδούν τον τρόπο με τον οποίο γειώνονται με την κοινωνία, πώς δηλαδή το μήνυμα που εστάλη από τις λαοσυνάξεις, αποκωδικοποιείται και γίνεται "καύσιμη ύλη" που θα δρομολογήσει πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.
Μια "φωνή" ξανά η Κρήτη για τα Τέμπη - Νέες συγκεντρώσεις σήμερα Τετάρτη
Απέναντι σε αυτό το σημαίνον γεγονός ποια ακριβώς είναι η υπεύθυνη στάση κομμάτων, φορέων και συνδικάτων, μα και όλων όσοι κατεβήκαμε στους δρόμους;
Να σταθούμε απέναντι στην κινητοποίηση με σεβασμό, να της αποδώσουμε τις τιμές που της ταιριάζουν, να προσπαθήσουμε άπαντες να κατανοήσουμε χωρίς παρωπίδες τί ακριβώς συνέβη και γιατί κόσμος που δεν "καπελώθηκε" από κανέναν και δεν κινητοποιήθηκε από κανέναν, κατέβηκε στους δρόμους και τις πλατείες, οι περισσότεροι απ’ αυτούς για πρώτη φορά στη ζωή τους!
Αν ήσουν φορέας της κρατικής εξουσίας, κυβέρνηση δηλαδή και άλλοι … παρατρεχάμενοι σ’ αυτό που ο λαός λέει γκουβέρνο, τι θα ήθελες από την πλευρά σου;
Μα, να μικράνεις τη διαμαρτυρία, να τη φέρεις στο μπόι σου, να δείξεις πως ήταν μια φωτοβολίδα της στιγμής, που δεν σε ακούμπησε και δεν σε έκαψε, δεν σε έφτυσαν βρε αδερφέ, απλώς έβρεξε για μια στιγμή κι έφαγες στη μούρη μερικές βροχοσταλίδες.
Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο, κι ενώ ακόμα προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τί ακριβώς έγινε το πρωινό της περασμένης Παρασκευής, κάποιοι χωρίς λόγο και αιτία, σάλπισαν και πάλι το φλάμπουρο της κινητοποίησης, προσδοκώντας άραγε τι;
Απέναντι στους 30.000-40.000 πολίτες που κατέβηκαν, την Παρασκευή, στο κέντρο του Ηρακλείου να συγκρίνουν τους 1032 που θα ξανακατεβούν απόψε;
Ποιες, άραγε, υπηρεσίες προσφέρουν στον αγώνα για την όποια δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών η εικόνα της σύγκρισης ενός παλλαϊκού συλλαλητηρίου και μιας μάζωξης συγγενών και συντρόφων;
Μήπως στο βάθος υπηρετούν όλους όσοι θέλουν να πάνε τα πράγματα παρακάτω, σκεπάζοντας μια ιστορική διαμαρτυρία με το πέπλο της απαξίωσης; Κι αν ήμουν Μητσοτάκης τι άλλο θα έκανα παρά να έτριβα τα… χέρια μου από ικανοποίηση για τους πρόθυμους που ανέλαβαν, με δική τους χορηγία, να χαμηλώσουν και να μειώσουν αυτό που συνέβη την Παρασκευή;
Δεν ξέρω αλήθεια τι να πω για όλους όσοι, ερήμην των συγγενών και του συλλόγου που έχει συγκροτηθεί, ερήμην εκείνων που είχαν το πρόσταγμα για να κατέβει ο κόσμος στις 28 Φεβρουαρίου, αποφάσισαν να προτάξουν το κομματικό και μόνο συμφέρον τους, σε μια προσπάθεια να καταδείξουν πως είναι μπροστάρηδες ενώ κατ' ουσίαν δεν είναι!
Εμένα πάλι μου θυμίζει εκείνο που, χαριτολογώντας, φωνάζαμε στα νιάτα μας για να… τρολάρουμε την επαναστατική γυμναστική που και τότε κάποιοι από τον ίδιο χώρο προέτασαν, αντί της ουσίας: "ενότητα και πάλη"…και πάλι…και πάλι!
Αλλά όταν το "πάλι" σε οδηγεί στην απομάγευση ενός γεγονότος που δημιούργησε ιστορία ή όταν ο «εχθρός» σου, σου χαμογελάει φιλικά πίσω από την πλάτη μετά από μια δράση σου, τότε πρέπει να το πάρεις αλλιώς… γιατί θα βρεις!
