Χοντραίνει το παιγνίδι ο Χαφτάρ… εμείς τι κάνουμε;

Τους πέταξε σαν τα σκυλιά στ’ αμπέλι, τους ευρωπαίους αξιωματούχους ο ηγέτης της Ανατολικής Λιβύης Χαλίφα Χαφτάρ αποδεικνύοντας και πόσο λίγο μετράει σ’ αυτό που λέμε διεθνή σκακιέρα ο παράγοντας Ευρώπη και βέβαια πόσο εκτεθειμένοι είναι η Ελλάδα σ’ αυτά τα δεδομένα. Η Λιβύη, και το βλέπουμε πια όλοι μας,  αλλάζει ρότα και προσανατολισμό, σφιχταγκαλάζεται με την Τουρκία και από ένας παραδοσιακός σύμμαχος μας στην εποχή του Καντάφι επί Ανδρέα Παπανδρέου (πόσο άλλωστε λείπουν και οι δύο αυτές προσωπικότητες από τα ταραγμένα νερά της Μεσογείου) γίνεται πια ένας υποτακτικός του εχθρού μας, άρα εχθρός κι αυτός και μάλιστα απρόβλεπτος! 

Σε αυτή λοιπόν την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση με τις καραβιές να γίνονται εργαλείο στα χέρια ασύμβατων  και χειραγωγούμενων γειτόνων, με την Κρήτη μας να νιώθει ήδη τεράστια πίεση και το ξεκάθαρο χθεσινό μήνυμα από τη Βεγγάζη πως όχι μόνον δεν θα μαζευτούν οι καραβιές αλλά θα ενταθούν  κιόλας, το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε, πώς προστατευόμαστε από τον ακήρυχτο πόλεμο, πώς φυλάσσουμε τα θαλάσσια σύνορα μας, και πώς ενωμένοι βρίσκουμε τρόπο να αντιδράσουμε; 

Απαιτείται ένα σχέδιο που φάνηκε πως δεν υπάρχει. Το πιστοποιεί η εναλλαγή υπουργών στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου που πριν προλάβουν να χαράξουν ένα σχέδιο, εξαϋλώνονταν από το επιτελικό κράτος που ούτε επιτελικό αλλά ούτε και κράτος απεδείχθη εκ του αποτελέσματος. Κι ενώ η πολιτεία πετούσε « χαρταετό» την ώρα που οι φύλαρχοι της Λιβύης κατέστρωναν σενάρια  για να μας δημιουργήσουν πρόβλημα, αφού όπως φάνηκε και στο τουρκολιβυκό μνημόνιο υπάρχει σχέδιο με δάχτυλο Ερντογάν, εμείς βλέπαμε απλά τις βάρκες να ταξιδεύουν, μήνες τώρα. Μα και οι φορείς αντί να βροντοφωνάξουν, να ανέβουν στην Αθήνα και να απαιτήσουν να γίνουν πράγματα για την Κρήτη ( ενίσχυση λιμενικού, με σκάφη, προσωπικό και καλύτερη φύλαξη, με επιτάχυνση της χωροθέτησης της δομής φιλοξενίας, οικονομική ενίσχυση των δήμων που ως πένητες ψάχνουν με εράνους και χορηγίες  για να προσφέρουν τα στοιχειώδη) δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Και τώρα… τρεχάτε ποδαράκια μου! Αυτή την ώρα που η επίθεση είναι πια οφθαλμοφανής και που απαιτείται να γίνουν γρήγορα και αποτελεσματικά πράγματα χωρίς την πολυτέλεια του χρόνου, ας δείξουν πια κυβερνητικοί και αιρετοί πως αφήνουν την αμηχανία και την απραξία στην άκρη και πως θα κάνουν αυτό που πρέπει πριν αυτή η «βόμβα» σκάσει πάνω στην Κρήτη και διαλύσει τον κοινωνικό ιστό: Αμ’ έπος, αμ’ έργον που θα λέγανε οι πρόγονοι μας σ’ αυτό το περίεργο και ασυνήθιστο καλοκαίρι που διάγουμε!