Εμείς, τα παιδιά του Νιόνιου!

Η αναγγελία της χθεσινής είδησης με το θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου μας βρήκε απροετοίμαστους, όπως τους περισσότερους όταν συμβαίνει ένας ξαφνικός θάνατος για έναν δικό μας άνθρωπο. Γιατί κάπως έτσι νιώθαμε τον Σαββόπουλο.

Ως ένα κομμάτι των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων που ξεριζώθηκε, ένα κομμάτι της ψυχής μας, εκείνο που αγνάντευε ανάμεσα στη συνεφούλα, το μακρύ ζεϊμπέκικο και τον πονηρό πολιτευτή. 

Οι πρώτες μας κασέτες ήταν με τα τραγούδια του. Ακόμα θυμάμαι εκείνη, που μαθητούδι απέκτησα, με τη σκιτσογραφημένη φιγούρα του στα "Δέκα χρόνια κομμάτια" για να ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα, που πάντα με αγωνία και προσμονή περιμέναμε να αγοράσουμε. 

Είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης, για κάποιους από μας, που είναι τόσο ταυτισμένος με τα άγουρα και ανυποψίαστα χρόνια μας. Εκείνα της παρέας, της κιθάρας στο ημίφως του καλοκαιριού, των στρογγυλών γυαλιών και της τιράντας που την έκανε μόδα. Τις χαρές και τις λύπες μας, τους έρωτες μας, την αντίδραση μας απέναντι στην καθεστωτική αριστερά, εμείς της ανανέωσης και της αναθεώρησης, τα γλέντια και τα πανηγύρια μας, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ελάχιστα τραγούδια του δεν τα γνωρίζουμε απ' έξω ή δεν τα έχουμε σιγοτραγουδήσει σε κάποια παρέα ή σε κάποια συναυλία. 

Κρατάω δύο προσωπικές αξέχαστες στιγμές: η πρώτη ήταν στο Κηποθέατρο "Ν. Καζαντζάκης", το καλοκαίρι του 1981, θαρρώ, όταν έφερνε στον Μουσικό Αύγουστο του Καρέλη, σε μια ασυνήθιστη για τα εφηβικά αυτιά μου, παράσταση, τη μουσική από τους Αχαρνείς του Αριστοφάνη, που είχε γράψει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. 

Αξέχαστη, γιατί ήταν για τα παιδικά αυτιά μου, μια μεγάλη απογοήτευση. Ανυποψίαστος πήγα να ακούσω το γνωστό Νιόνιο που άκουγα στις κασέτες κι έπεσα πάνω στο… Δικαιόπολη! Που να’ ξερα την αξία του, την κατάλαβα χρόνια μετά. 

Ωστόσο, η δεύτερη εμπειρία μου ήταν συγκλονιστική: Βρέθηκα στην Αθήνα, κανονικός έφηβος πια, στη μεγάλη συναυλία του ‘83 στο Ολυμπιακό Στάδιο παρέα με άλλους 80.000 θεατές! 

Τότε, με το περίφημο αερόστατο σ’ ένα ολοκαίνουργιο στάδιο δημιούργησε συνθήκες σόου, το οποίο εξέπεμπε την προσδοκία του κόσμου για κάτι νέο, διαφορετικό και φωτεινό, που εκείνες τις εποχές έβγαζε η ελληνική κοινωνία. 

Κι εσύ Νιόνιο μας, ήσουν πάντα πρωτοπόρος γιατί οσφριζόσουν το κύμα των καιρών, πού πήγαιναν τα πράγματα κι ας βρέθηκες κόντρα πολλές φορές στο κύμα. 

Αχ βρε Νιόνιο μας, "μπαγάσα" όπως θα σε προσφωνούσε και ο Νικόλας Άσιμος από κει πάνω... Για πρώτη φορά, μας στεναχώρησες τόσο πολύ με το φευγιό σου. Μας στεναχώρησες ακόμα πιο πολύ κι από τότε που πήδηξες τον ιδεολογικό φράχτη κι άφησες σύξυλη την Αριστερά, που μέχρι τότε σε κανάκευε για να βρεθείς στην αγκαλιά των απέναντι. 

Γιατί πάνω απ’ όλα, ό,τι και όσα πίστευες τα φώναζες με παρρησία, χωρίς φόβο για το κόστος κι ας ήξερες πως για κάποιους θα γινόσουν "κόκκινο πανί". 

Καλό σου ταξίδι κι εμείς εκτός από τα υπέροχα τραγούδια σου, τα μουσικά ποιήματα, κρατάμε κι αυτό το φλογερό σου βλέμμα, τον εθνικό και συμπεριληπτικό σου λόγο και μια νεανικότητα που πάντα συνόδευε ό,τι κι αν έκανες!