Δυο μέτρα γης

Του Αντώνη Παντινάκη

Μούδιασμα, οικτιρμός, σιωπή: μια κοινωνία που έχει συνηθίσει τη φρίκη και την παρανομία, εμποτισμένη μέχρι το μεδούλι με μιθριδατισμό, στη θέα ενός χιλιοπαιγμένου αιματοβαμμένου έργου, σύναψε μια άτυπη συμφωνία, πιστή στο νόμο της “ομερτά”, με τα συναισθήματά της. Αναπόφευκτα επήλθε η απονέκρωση.

Πετώντας το προσωπείο του καθωσπρεπισμού, της “λεβεντιάς”, της παραποιημένης “παράδοσής” και του εκφυλισμένου πολιτισμού που διολισθαίνει στην πλάνη του πρόσκαιρου και του τυφλού προσωπικού οφέλους, ξεπροβάλλει το τέρας: κόβεις το ένα κεφάλι, κι αυτομάτως ξεφυτρώνουν πολλά περισσότερα. Με μήτρα την έλλειψη παιδείας και σύνεσης και κυρίως την ανοχή εκτροφής ή εξυπηρέτησης ιδιοτελών σκοπών, ημών κι ημετέρων, κοινωνικοπολιτικής ισχύος σε υπερ-τοπική κλίμακα – ένας σκοτεινός μικρόκοσμος, οι κάθε λογής παρανομίες, μοιάζουν με τη Λερναία Ύδρα · η οποία για να νικηθεί όντως απαιτείται, εκτός από αναγνώριση και καυτηριασμός του όποιου φαινομένου, κοινωνική σύμπνοια και συνεννόηση, κάτι που συνιστά άθλο. Μερικά βήματα πίσω, για να πάμε όλοι μαζί μπροστά. Το θέλουμε; Το αντέχουμε; Βαστά η ψυχή μας; Θυσιάζεις τον εγωισμό σου, για το κοινό καλό;

Κάθε μεγαλοστομία πάταξης της εγκληματικότητας, διαχρονικά, θυμίζει τις σφαίρες που φεύγουν αδιακρίτως, γυρισμό δεν έχουν, στόχο δεν βρίσκουν, τρυπούν τον αέρα και λαβώνουν κάθε ενεργό κύτταρο λογικής, ίσα για να περάσει σαν υπνωτικό η λήθη και ο εφησυχασμός. Μέχρι την επόμενη φορά, κι ενώ όλοι λίγο – πολύ ξέρουμε πώς οι εξαγγελίες θα μείνουν στα λόγια...

Από αυτά χορτάσαμε, όπως και από πόνο και δάκρυ. Εδώ και τώρα απαιτούνται παρεμβάσεις, παντού και σε όλα: από τον τρόπο που οδηγούμε και περπατάμε, μέχρι το πώς διασκεδάζουμε και αντιδρούμε στην όποια αναποδιά · τί θεωρούμε προσβολή, αλλά και πώς αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο, την έννοια του σεβασμού του διπλανού μας και της προσωπικής ευθύνης έναντι της συλλογικής.

Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Χωρίς αλλαγή μυαλών και νοοτροπίας, δεν αλλάζει η ζωή μας, παρά μόνο οι πρωταγωνιστές σε μια θλιβερή ιστορία. Σπίτια θα κλείνουν, ο κύκλος του αίματος όχι.

Πόσο τραγικό είναι να σκοτώνεσαι για τη γη γνωρίζοντας πως στο τέλος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα καταλήξεις μέσα σε αυτή. “Δυο μέτρα γης” παραπάνω που θα σε καταπιούν γρηγορότερα...

Διαβάστε όλα τα ρεπορτάζ από το μακελειό στα Βορίζια
 

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο