Δεν έρχονται για να μας πάρουν κάτι, αλλά γιατί τους τα πήραν όλα!

Image

Σκούντημα στη λήθη

Κύματα μετανάστευσης Ελλήνων στον 20ο αιώνα.

Μικρασιατική Καταστροφή (1922)

Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (1946-1949)

Μεταπολεμική περίοδος ( Β Παγκόσμιος πόλεμος)

Η Ιστορία διδάσκει σοφία αλλά η λήθη καραδοκεί.

Κάθε φορά που τα κύματα φέρνουν ανθρώπους εξαντλημένους, φοβισμένους, αλλά και αποφασισμένους στις νότιες παραλίες της Κρήτης, οφείλουμε να σταθούμε για λίγο σιωπηλοί. Να αφήσουμε τις προκαταλήψεις, τα σύντομα δελτία ειδήσεων, τις πολιτικές κορόνες και να ακούσουμε. 

Γιατί πίσω από κάθε βλέμμα που φτάνει από το πέλαγος, πίσω από κάθε σιωπή που περπατά ξυπόλητη στην άμμο, υπάρχει μια ιστορία. Ένα σπίτι που χάθηκε, μια πατρίδα που έγινε κόλαση, ένα παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ, ένα όνειρο που πνίγηκε για να γεννηθεί ξανά.

Σήμερα, οι παραλίες της Κρήτης δεν είναι απλώς τουριστικοί προορισμοί. Είναι πύλες ελπίδας. Είναι οι πρώτες στεριές της Ευρώπης που αντικρίζουν άνθρωποι διωγμένοι από τον πόλεμο, την πείνα, την καταπίεση και την απόγνωση. 

Άνθρωποι που δεν επιλέγουν τον κίνδυνο, αλλά τον υφίστανται, που δεν έρχονται για να μας πάρουν κάτι, αλλά έρχονται γιατί τους τα πήραν όλα. Το λιγοστό νερό που τους προσφέρουμε, μια κουβέρτα, το πρώτο "καλώς ήρθες", είναι για αυτούς ένα σημάδι ότι μπορεί να υπάρξει ακόμη ανθρωπιά σε αυτό τον κόσμο.

Η Κρήτη με την ιστορία της φιλοξενίας, την καρδιά της αντίστασης και τη βαθιά ριζωμένη έννοια της τιμής δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει σιωπηλή μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Η ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων είναι μια κραυγή που διασχίζει σύνορα και θάλασσες. Και η απάντησή μας δεν πρέπει να είναι ο φόβος, η αδιαφορία ή η εχθρότητα. Πρέπει να είναι μόνο η αλληλεγγύη.

Αλληλεγγύη σημαίνει να δεις τον εαυτό σου στον άλλον. Να καταλάβεις ότι κι εσύ θα μπορούσες να είσαι εκεί, σε μια βάρκα, να κρατάς ένα παιδί αγκαλιά, να κοιτάς μια ακτή και να μην ξέρεις αν αυτή θα σε σώσει ή θα σε απορρίψει. Σημαίνει να μη ρωτήσεις από πού ήρθαν, αλλά πώς είναι. Σημαίνει να αναγνωρίσεις ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι προνόμια των λίγων, αλλά δικαιώματα όλων.

Δεν αγνοούμε τις δυσκολίες, ούτε αφελώς ωραιοποιούμε μια πραγματικότητα σύνθετη. Όμως ως κοινωνία, πρέπει να είμαστε καλύτεροι από τις περιστάσεις.

Να προτείνουμε λύσεις, να απαιτούμε ευρωπαϊκή στήριξη, να προστατεύουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα με πράξεις, όχι απλώς με λόγια. Γιατί αν η Ευρώπη θέλει να παραμένει Ευρώπη, πρέπει να κρατήσει την ψυχή της. Και η ψυχή της είναι ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή πατρίδας.

Εκεί που τελειώνει η θάλασσα για κάποιους ανθρώπους αρχίζει η ελπίδα. έχουμε χρέος να τους την κρατήσουμε ζωντανή.

Δράκος Χαρωνίτης, DDS, MPH, MSc