Αρίνα και Μαρία, σαν τα κρινάκια της Παναγίας που τα πήραν μακριά τα μελτέμια του Σεπτέμβρη

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Είναι η 20χρονη Αρίνα  και η 23χρονη Μαρία. Δεν ξέρω αν η μία γνώριζε την ύπαρξη της άλλης, αν είχαν κοινούς φίλους ή γνωστούς. Ξέρω μόνο ότι τούτα τα φωτεινά πλάσματα ξεψύχησαν βίαια σε μία άσφαλτο, μέσα στο σκοτάδι, με διαφορά λίγων ωρών, πολύ κοντά η μία με την άλλη, υπό διαφορετικές συνθήκες. Ξέρω, ακόμα, ότι τούτες τις δύσκολες ώρες, ο χρόνος έχει «παγώσει» για δύο (ακόμα) μητέρες που δέχθηκαν μέσα στη νύχτα αυτό το καταραμένο τηλεφώνημα. Είναι αυτό το «ντριν» που σε κάνει να πετιέσαι κάθιδρη από τον καναπέ ή το κρεβάτι. Κάποιος άγνωστος κάτι ψελλίζει στο τηλέφωνο για το παιδί  σου, όμως εσύ δεν έχεις οξυγόνο να ανασάνεις, να ακούσεις, να σκεφτείς. Τούτες τις δύσκολες ώρες  δύο ακόμα οικογένειες θρηνούν για τα κρινάκια τους… Ναι, η Αρίνα και η Μαρία  ήταν σαν τα κρινάκια της Παναγίας, εκείνα τα όμορφα λουλουδάκια που φυτρώνουν σε παραλίες, ανθίζουν μέσα στο καλοκαίρι, ευωδιάζουν τον Δεκαπενταύγουστο και με τα μελτέμια του Σεπτεμβρίου τελειώνει η ανθοφορία τους. Τα μελτέμια του Σεπτέμβρη τις πήραν μαζί τους σαν σταγόνες δροσιάς, σαν αερικά… Ούτε που ρώτησαν, ούτε που νοιάστηκαν που θα λείψουν στις μανάδες τους, στα αδέρφια τους, στους φίλους τους...

Κοιτώ μια φωτογραφία της Αρίνα. Είναι μόλις 12 ετών. Ένας ξανθός άγγελος. Χαμογελάει στην αγκαλιά του πατέρα της, μπροστά από ένα Χριστουγεννιάτικο δένδρο. Στο χέρι της κρατάει ένα κίτρινο μπαλόνι. Τι άραγε συνέβη τη νύχτα της τραγωδίας; Τι, αλήθεια, είχε στο μυαλό της; Γιατί δεν την απέτρεψαν; Η απόφαση της να διασχίσει κάθετα ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας ήταν …αυτοκτονία. Στις Αρχές υπάρχει η πληροφορία που αναφέρει ότι γνώριμο σε εκείνη πρόσωπο την είχε αφήσει ένα χιλιόμετρο πριν. Θα περνούσε απέναντι, στο βενζινάδικο, να συναντήσει κάποιον, λένε. Τα πανέμορφα μάτια της σφάλισαν για πάντα και το κίτρινο μπαλόνι των παιδικών της χρόνων χάθηκε στον έναστρο ουρανό.

Για την Μαρία πάλι, που όλοι  υπεραγαπούσαν για την καλοσύνη, την αξιοσύνη και την ευγένεια της, η 11η Σεπτεμβρίου δεν ξημέρωσε ποτέ. Ποιος ξέρει τι σκεφτόταν το άτυχο πλάσμα λίγο πριν πέσει πάνω της και την σκοτώσει ο 27χρονος Αιγύπτιος. Επέστρεφε από την δουλειά της και πήγαινε κανονικά στον δρόμο για το σπίτι της. Δεν έφθασε ποτέ. Δεν της επέτρεψαν να φθάσει. Κάποιος τής «έκλεψε» τη ζωή με τον πιο βίαιο τρόπο και γκρέμισε δεκάδες άλλες. Τόσο απλά. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Κοιτώ τις φωτογραφίες που είναι αγκαλιασμένη με την αδερφή της. Οι δύο τους είχαν σχέσεις λατρείας. Πόσο άδικο, πόσο σπαρακτικό. Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι ταινία ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορείς να πατήσεις το pause και να γυρίσεις λίγο πίσω τον χρόνο. Μία λάθος κίνηση, ένα δευτερόλεπτο, αρκούν να σε διαλύσουν για πάντα.