Αλλαγή πολιτικού παραδείγματος

Του Γιώργου Στειακάκη*

Οι περισσότεροι φαντάζονται ότι κάποια στιγμή, ως δια μαγείας, θα εμφανιστεί κάποιο πολιτικό πρόσωπο σε κάποιο κόμμα, ηθικό και άμεμπτο, με όραμα και καλές προθέσεις, να σπάσει  το απόστημα που λέγεται ελληνικό πολιτικό σύστημα ώστε όλα να πάρουν ένα νέο, πολιτικά υγιή, δρόμο.  Αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός. Από πού άραγε θα έρθει αυτό το άτομο; Θα ξεπηδήσει μέσα από τα πολιτικά κόμματα ως καλός ρήτορας, συμπαθητική φυσιογνωμία  και χαρισματικός δημεγέρτης ή κάποιος που θα επιλέξουν οι εφοπλιστές καναλάρχες; Όλα τα κόμματα εξουσίας και τα στελέχη που τα απαρτίζουν έχουν ανδρωθεί με τα ίδια υλικά και λειτουργούν πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. Υποσχέσεις, παροχές, ρουσφέτια, διαπλοκή με την οικονομική εξουσία και τα μέσα ενημέρωσης, έλεγχος των ανεξάρτητων  Αρχών και της Δικαιοσύνης, νομή του κράτους και των δημόσιων οικονομικών, με απώτερο στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και του εκλογικού σώματος εντέλει.  Ακόμα κι αν κάποιος μπει στην πολιτική και ενταχθεί σε κάποιο κόμμα με καλές προθέσεις, για να επιβιώσει μέσα σε αυτό ή για να εκλεγεί, θα πρέπει να μετέλθει τις ίδιες μεθόδους με τους επιτυχημένους του κόμματος για να τα καταφέρει. Λέμε ότι πρέπει να μπει νέο αίμα στην πολιτική, αλλά μόλις μπει γίνεται  σάρκα εκ της σαρκός τους.  Έτσι διαιωνίζεται το πρόβλημα και μιλάμε για χρόνιες παθογένειες, που δεν είναι δυνατόν να θεραπευτούν από αυτούς που μεταφέρουν τον ιό.

Αντιλαμβάνεστε ασφαλώς πως δεν είναι τυχαίο το ότι  διαιωνίζεται μία αρρωστημένη και ζημιογόνος για τη χώρα και το λαό κατάσταση.  Πώς να αλλάξει με τα ίδια υλικά και την ίδια μεθοδολογία; Βέβαια, εκτός από τις εγγενείς αδυναμίες των κομμάτων και των αιρετών εθνοπατέρων, και κάποιους άλλους ωφελεί αυτή η κατάσταση. Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα (εργολάβοι, καρτέλ σε ενέργεια και τρόφιμα, εφοπλιστές κλπ) εμπιστεύονται τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας, με τα οποία έχουν συναποδεχτεί τους κανόνες αμοιβαίου συμφέροντος.  Γι αυτό και τα αποκαλούμε συστημικά κόμματα.  Υπηρετούν το ίδιο σύστημα εξουσίας  προς όφελος του εκάστοτε κόμματος που είναι στην κυβέρνηση.  Εκλέγεσαι και τα παίρνεις όλα «προίκα» για να τα μοιράσεις κατά βούληση και συμφέρον.

Λογικό μού φαίνεται όλα τα υπάρχοντα κόμματα να φοβούνται τη δημιουργία κάποιου νέου κόμματος  από μη επαγγελματίες πολιτικούς. Μην εμφανιστούν τίποτα παλαβοί – ρομαντικοί και μιλήσουν για όλα αυτά που ο κόσμος θεωρούσε ανέφικτα και τις παθογένειες αναπόφευκτες.  Και αν «το κάνει ο διάβολος» και προσελκύσουν το υγιές τμήμα της κοινωνίας, που τώρα απέχει γιατί σιχαίνεται την πολιτική και τα κόμματα;  Αν μιλήσουν  για επαναπροσδιορισμό του πολιτικού συστήματος και ξυπνήσει το 50% της αποχής στις εκλογές;  Αν ο κόσμος ακούσει ότι πρέπει να επικρατήσει δικαιοσύνη σε όλους τους τομείς της ζωής μας, αλλάζοντας το σύστημα του παιχνιδιού που κρατάει ομήρους την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών; Τι θα κάνουν όλοι αυτοί που ζουν με 800 έως 1.000 ευρώ το μήνα και πληρώνουν ενοίκιο 500; Τι θα κάνουν όλοι αυτοί που δεν συμμετέχουν τώρα σε καμία απόφαση για το μέλλον τους; Θα δώσουν την ευκαιρία ή όχι στην αλλαγή του πολιτικού παραδείγματος; Ούτως ή άλλως το υπάρχον εξυπηρετεί λίγους, τους μισθοφόρους πελάτες  του και κάποιους που έχουν πεισθεί ότι μόνο οι πολιτικοί γνωρίζουν από πολιτική. Ωστόσο, αν το άθροισμα της γνώσης των πολιτικών είναι αυτό που ζούμε σήμερα, η άγνοια είναι χιλιάδες φορές προτιμότερη. Η γνώση κατακτάται, η ηθική και εντιμότητα είναι το ζητούμενο. 

*Ο Γιώργος Στειακάκης είναι δικηγόρος