Της Μαρίας Μαστοράκη*
Με αφορμή τις τελευταίες συζητήσεις σχετικά με τον ρόλο που θα πρέπει να έχει μια γυναίκα μέσα στην κοινωνία και στο σπίτι της, δεν άντεξα να μην αραδιάσω πάλι μερικές σκέψεις…μερικές διαπιστώσεις.
Τι ταλαιπωρημένο ον είναι αυτό πια, που λέγεται κορίτσι-κοπέλα-γυναίκα. Πόσα χρόνια, πόσους αιώνες ταλαιπωρείται , προσπαθώντας να βρει έναν ρόλο που να ταιριάζει γάντι στα θέλω και στις απαιτήσεις μιας άδικης κοινωνίας και που στο τέλος πάλι, κανείς δεν είναι ικανοποιημένος μαζί της.
Από την ώρα που θα γεννηθεί, ο εσωτερικός και εξωτερικός περίγυρος έχει πλάσει ένα τέλειο γι’ αυτήν παραμυθάκι. Να ντύνεται ωραία, σεμνά, να έχει τέλεια μαλλιά, να διαβάζει ώρες ατελείωτες για να είναι μαθήτρια άριστη, να έχει πάρει 2-3 πτυχία, να είναι κοινωνική και φιλική με όλους… και ξαφνικά φτάνει κάπου εκεί μετά τα 30 και διαπιστώνει ότι ο αγώνας της κοινωνικής της αναγνώρισης είναι αέναος. Νιώθει ότι ασφυκτιεί μέσα στο εξουθενωτικό μοντέλο απαιτήσεων που της προτάσσουν κάθε στιγμή της ύπαρξής της.
Και αυτές οι απαιτήσεις μεταφράζονται σε ένα σωρό ερωτήσεις που δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν- έχουμε ξεστομίσει κάποια στιγμή στη ζωή μας. Παντρεύτηκες; Ακόμη δεν παντρεύτηκες; Έκανες μωρέ κανένα παιδάκι; Άντε καλέ , τι περιμένεις; Μα μόνο με ένα παιδάκι θα μείνετε; Ένα ίσο κανένα! Θήλασες; Όχι; Μα πρέπει να θηλάσεις , έστω και λίγο! Μα τι κάνεις τόσα χρόνια στο σπίτι; Δε βαρέθηκες να κάνεις τη νοικοκυρά και να μεγαλώνεις τα παιδιά; Μα με τόσες ώρες που αφιερώνεις στη δουλειά, πού βρίσκεις χρόνο για τα παιδιά και τον άντρα σου; Μα έλεος δεν κάθεσαι και καθόλου μέσα! Συνέχεια θέλεις να κάνεις και κάτι; Μα καλά πού βρίσκεις εσύ χρόνο για τόση αυτοφροντίδα, τα παιδιά σε χρειάζονται συνεχώς δίπλα τους… αχ ,αν συνεχίσω , θα γεμίσω μια σελίδα ολόκληρη…
Το συμπέρασμα; Αφήστε τις γυναίκες ήσυχες! Αφήστε τις να είναι ό,τι αυτές επιθυμούν! Θέλουν να είναι νοικοκυρές, ας είναι! Θέλουν να εργάζονται σκληρά για ώρες, ας εργάζονται! Αφήστε τις να κάνουν όσα παιδιά θέλουν κι αν θέλουν!
Αφήστε τις επιτέλους να αναπνέουν καθαρά, ελεύθερα, γιατί μόνο έτσι θα καταφέρνουν να ανθίζουν κάθε μέρα που περνάει! Μόνο έτσι θα καταφέρουν να είναι ευτυχισμένες και θα μπορούν σιγά σιγά να γκρεμίζουν αδιέξοδα!
*Η Μαρία Μαστοράκη είναι Εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης
