57 χρόνια μετά το Μάη του ΄68

Του Δημήτρη Μιμή

Μεταξύ Μάϊου και Ιουνίου 1968 πραγματοποιήθηκαν στη Γαλλία μια σειρά από γεγονότα και άγριες απεργίες, όπου πρωτοστάτησαν μεγάλα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας, όπως μαθητές Λυκείου, φοιτητές, εργάτες, στελέχη επιχειρήσεων, παράγοντες του πολιτισμού κ.α. Οι σχολές, τα εργοστάσια και τα ιδρύματα μετατράπηκαν σ΄ ένα τεράστιο σκηνικό όπου συζητιόταν με κριτική, η εκμετάλλευση, η αλλοτρίωση, η εξουσία, η κοινωνία, ο γκωλισμός και το πολιτικό σύστημα. 

Πέραν των ίδιων των γεγονότων, ο Μάης του ΄68 αποτελεί μια αλλαγή της γαλλικής κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από την καταπολέμηση και την κατάκτηση, από ηθική άποψη των μειονοτικών δικαιωμάτων και τα δικαιώματα των γυναικών. 

Στις 24 του Μάη 1968 ο Charles De Gaulle αντιλαμβάνεται την κατάσταση της κρίσης και μιλά στην τηλεόραση για την ανάγκη της κοινωνίας ότι κάθε πολίτης πρέπει να συμμετάσχει στον κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μετασχηματισμό που συμβαίνει. Αλλά και ο Γάλλος φιλόσοφος Jean Paul Sartre στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης την 1η Ιουνίου του ΄68 μιλά για την ανάγκη να συνδεθεί ο σοσιαλισμός και η ελευθερία στο ίδιο δόγμα, αν και το ακροατήριο του ήταν φοιτητές προερχόμενοι κυρίως από την αστική τάξη και τους προτρέπει να έρθουν σε ρήξη με την κυρίαρχη κοινωνική τάξη. 

Όμως, πριν τον Μάη του ΄68, είχαν προηγηθεί άλλα επεισόδια που προανήγγελλαν αυτά του Μάιου. Ήταν το κίνημα της 22ης Μαρτίου που ξεκίνησε από το πανεπιστήμιο της Nanterre στο Παρίσι. Το πανεπιστήμιο άνοιξε το 1964 και είχε λειτουργία μόλις τεσσάρων χρόνων. Το κλήμα τότε ήταν πολύ πολιτικοποιημένο και όλα έγιναν σ΄ ένα έδαφος αντιιμπεριαλιστικό και μαρξιστικό. Ο φοιτητικός συνδικαλισμός αναδιαρθρώνεται και το πανεπιστήμιο της Nanterre γίνεται τόπος πρωταρχικής σύγκρουσης μεταξύ των διαφόρων κινημάτων. Εδώ ορθώνεται η Κομμουνιστική Επανάσταση της Νεολαίας με πρωτοστατούντες τους τροτσκιστές αλλά και τους μαρξιστές- λενινιστές ως επίσης και τους αναρχικούς που όλοι τους έχουν μια κοινή συγγένεια, τη δυστυχία σε ένα φοιτητικό περιβάλλον. Όμως στην κίνηση της 22ας Μαρτίου μπήκαν και άλλα θέματα όπως ο πόλεμος και η κρατική βία εναντίον του Αλγερινού λαού αλλά και οι εκδιώξεις των Εβραίων από την γαλλική αστυνομία. Όλα αυτά τόνωσαν την άκρα αριστερά και την παρουσία των Εβραίων στον αγώνα. Αντιθέτως το Κουμμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας έδειξε μια απροθυμία έναντι της Αλγερινής ανεξαρτησίας, μια στάση που ακόμα και σήμερα παραμένει διφορούμενη. Στη συνέχεια, στις 2 του Μάη κλείνει το πανεπιστήμιο της Νάντης. Στις 3 του Μάη οι εξεγερθέντες μετακινούνται στη Σορβόννη όπου κάνουν κατάληψη. Στις 13 του ίδιου μήνα πραγματοποιείται γενική απεργία και στις 30 του Μάη διαλύεται η εθνοσυνέλευση.

Image

Τι απέγιναν όμως όλοι αυτοί οι φοιτητές και εργαζόμενοι που δεν μπορούσαν να πείσουν τους εαυτούς τους να εγκαταλείψουν τον αγώνα; Πολλοί απ΄ αυτούς πέρασαν στον ένοπλο αγώνα, κυρίως στην Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γερμανία κ.α. όπου η βία έγινε σταδιακά χαρακτηριστικό του τοπίου. Όπως είχε πει ο Μάο Τσε Τουνγκ, η επανάσταση είναι μια εξέγερση, μια πράξη βίας με τη οποία μια τάξη ανατρέπει μια άλλη. 

Σήμερα τι έχει απομείνει μετά απ΄ όλα αυτά τα γεγονότα; Υπάρχει μονάχα η μνήμη του Μάη 68 η οποία και αυτή σιγά-σιγά χάνεται, γι, αυτό είναι σημαντικό να την αναβιώσουμε και να θυμηθούμε τι σημαίνει αυτό το γεγονός στη ζωή μας.