Οι άγγελοι δεν έχουν φτερά, φορούν ιατρικές μπλούζες!

Αγαπητό Cretalive,

Πρόσφατα νοσηλεύτηκα στο Βενιζέλειο νοσοκομείο για κάποιο νεφρολογικό πρόβλημα. Χειρουργήθηκα εκτάκτως και η νοσηλεία παρατάθηκε από τις αρχικά εκτιμώμενες δυο τρεις μέρες σε σχεδόν δυο εβδομάδες. 

Όταν κάποιος νοσηλεύεται για τόσο διάστημα διαπιστώνει, θέλοντας και μη, εκ των έσω τη φοβερή παθογένεια της νοσοκομειακής πραγματικότητας. Για παράδειγμα, επί μέρες παρέμενα αδιάγνωστη με δέκατα που δεν έπεφταν γιατί το τμήμα του αξονικού τομογράφου με προγραμμάτιζε το πρωί για εξέταση και ως το βράδυ την ακύρωνε, συχνά χωρίς καμία ενημέρωση. 

Πέραν της παθογένειας όμως και όσων αυτή συνεπάγεται (παράταση της παραμονής στο νοσοκομείο, κίνδυνος επιμολύνσεων, ασφυξία στην πλήρωση των κλινών κλπ) είδα κι άλλα πολλά...

Την συνεχή υπερπροσπάθεια, για παράδειγμα, και το καρατομημένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό  αυτού του νοσοκομείου να κάνουν τη δουλειά τους, όμως, δεν είδα κανέναν τους να την αντιμετωπίζει ως δουλειά. 

Ο καθένας από αυτούς τιμά το έργο που προσφέρει εκεί μέσα, αντιμετωπίζοντάς το ως αυτό που πραγματικά είναι. Ως λειτούργημα. Έγινα μάρτυρας της δράσης αυτών των ανθρώπων που πέραν των ιατρικών πράξεων, που καλούνταν να ενεργήσουν, συνέβαλαν στη βελτίωση της υγείας των ασθενών με τη συμπεριφορά τους. 

Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μας, μάς ανέβαζαν ψυχολογικά με μια υπέροχα ανθρώπινη προσέγγιση (ένα χάδι στον ώμο, ένα χωρατό για να ξεχαστούμε για λίγο και πάντα οι προσφωνήσεις «Καλή μου» και «γλυκιά μου». 

Η Σ. ήταν από πάνω μου στα ρίγη της πυελονεφρίτιδας μέχρι που βεβαιώθηκε ότι ο πυρετος έπεσε κι εγώ ήμουν καλύτερα. Κι αυτό βγαίνοντας από μια νυχτερινή βάρδια που την έβγαλε ολομόναχη. 

Όπως ολομόναχες κάνουν τις νυχτερινές βάρδιες όλες οι νοσοκόμες της κλινικής (ασύλληπτες καταστάσεις). Το ίδιο και όλοι οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες που ήταν από πάνω μας είτε είμαστε 30 είτε 50 είτε 80 ετών σε μια μάχη με το χρόνο και με τις ελλείψεις. Σαν άγγελοι προστάτες. Χωρίς φτερά. Μα με τις ιατρικές τους μπλούζες. 

Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ανθρώπους, που όταν φεύγουν από τη βάρδια τους, έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους θέματα στα σπίτια τους: η μία μεγαλώνει μόνη της τρία παιδιά, η άλλη έχει κάποιον δικό της με θέμα υγείας, η τρίτη πρέπει να στηρίξει την κόρη της που έχει προβλήματα και πάει λέγοντας… 

Δύσκολες πραγματικότητες πίσω και πέρα από την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν στο νοσοκομείο, εκείνη του πόνου, της αγωνίας και συχνά της απώλειας. Και αυτή η εναιώρηση στο τεντωμένο σχοινί γίνεται με χάρη, με γλύκα και γνήσιο ενδιαφέρον. 

Το Βενιζέλειο Νοσοκομείο υπήρξε ανέκαθεν ένας φάρος ελπίδας για τους ασθενείς του Ηρακλείου της Κρήτης και των Δωδεκανήσων εξαιτίας του εξαίρετου έμψυχου δυναμικού του. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα, ακόμα και μετά από την αδικαιολόγητη επίθεση στον πυρήνα του, που ειναι ακριβώς οι γιατροί και οι νοσηλευτές του και όχι τα υπερσύγχρονα μηχανήματα και το πανεπιστημιακό γκλάμουρ, οι ασθενείς ανακουφίζονται όταν εφημερευει. Γιατί είναι δίπλα τους, γιατί δεν είναι χαοτικό, γιατί το νιώθεις πιο οικείο αφού μ´αυτό μεγάλωσες. 

Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει: γιατί τέτοια επίθεση, όχι μονο με τη μορφή αδιαφορίας αλλά με ανήκουστες ενέργειες (σταδιακή και ξεδιάντροπη απογύμνωση από γιατρούς, αναισθησιολόγους, χειρουργούς, αιματολόγους, από κάθε ειδικότητα). Γιατί; Δεν κατανοούν τα εκάστοτε κέντρα αποφάσεων ότι η επίθεση στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό είναι απευθείας επίθεση στους ίδιους τους ασθενείς; 

Και ότι ακόμα και αν ανθρωπιστικά αυτό δεν τους αφορά, αυτή η επίθεση δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο όπου η αδιαφορία προκαλεί επιδείνωση των ασθενών και η επιδείνωση των ασθενών επιβαρύνει ακόμα περισσοτερο ένα ήδη ζορισμένο σύστημα για το οποίο τελικά πάλι θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά;

Σεβαστείτε ένα θρυλικό νοσοκομείο. Που η καρδιά του εδώ και χρόνια πάλλεται γιατί αποτελείται από τις καρδιές των γιατρών και των νοσηλευτών του, που πάλλονται όλες μαζί. 

Σεβαστείτε εμάς τους ασθενείς. 

Σεβαστείτε αυτό, το οποίο ταχθήκατε να υπηρετήσετε. 

Σεβαστείτε έστω αυτό που θα θέλατε να έχει το παιδί σας, η μάνα σας, εσείς οι ίδιοι. Σεβασμό. 

Κ.Φ. 

Ουρολογική κλινική 

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο