Αγαπητό CretaLive, χρόνια πολλά κι ευλογημένα σε όλες κι όλους.
Πείτε το υπερβολική ευαισθησία, πείτε το γραφικότητα ή όπως αλλιώς θέλετε. Θα ήθελα να σταθώ σε ένα ζήτημα που το βλέπω κάθε μέρα. Λόγω της δουλειάς μου διασχίζω κάθε μέρα το δρόμο της Φοινικιάς εις όλον το μήκος του. Επί μια δεκαετία οδηγώ εκεί λίγο μετά τις 6.30. Κάθε πρωί λοιπόν βλέπω αυτούς τους μικρούς μαθητές και μαθήτριες που περιμένουν να περάσει το σχολικό λεωφορείο για να επιβιβαστούν. Δεν είναι τα μόνα παιδιά που το κάνουν αυτό αλλά αυτά αποτέλεσαν αφορμή για αυτό το σχόλιο μου. Είναι πολύ συγκινητικό καθώς τα βλέπεις να μεγαλώνουν. Βλέπεις την πορεία τους. Για αρκετά χρόνια η ξανθή μητέρα συνόδευε τον γιο της στο σημείο της επιβίβασης. Άλλοτε με κρύο, άλλοτε με μια ομπρέλα, άλλοτε καθιστοί κι άλλοτε όρθιοι. Κάποτε αγκαλιά, μετά χέρι χέρι και τώρα το παιδί είναι αρκετά μεγάλο και περιμένει μόνο του με υπομονή. Παρακάτω πηγαίνοντας ένα άλλο αγόρι το ίδιο. Το σπίτι του βρίσκεται επάνω στο δρόμο και οι οδηγίες που έλαβε τηρούνται ευλαβικά. Περιμένει πάνω στη σκάλα. Μόνο οταν σταματήσει το λεωφορείο θα κατέβει με ασφάλεια για να επιβιβαστεί.
Πιο πέρα τρια κοριτσάκια περιμένουν ανέκφραστα με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν. Είναι πολύ πρωί για αυτά. Δυο μεγαλόσωμα σκυλιά τους κρατούν συντροφιά μέσα από έναν μαντρότοιχο. Προφανώς τα γνωρίζουν. Στο τέρμα της διαδρομής είναι ο οικισμός της Φοινικιάς. Εκεί, συγκεντρώνονται τα περισσότερα παιδιά. Τρυφεροί γονείς, φέρνουν τα βλαστάρια τους και βλέπεις με πόση κατανόηση και αγάπη τους κρατούν λίγη συντροφιά μέχρι να φύγουν για το σχολείο. Κρύβουν το άγχος της καθημερινότητας που έχουν για να νιώσουν τα παιδιά τους ασφάλεια και να παραμείνουν ήρεμα. Κάποια τα φέρνουν οι παππούδες. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται. Θα πει κανείς: Καλά, πότε πρόλαβες να δεις όλα αυτά και να τα συμπεράνεις;
Μα κάθε πρωί τα βλέπω και το σημαντικότερο, όταν ο άνθρωπος δεν ξέρει πως τον κοιτούν τότε είναι ελεύθερος και το πρόσωπό του εκπέμπει την ψυχολογία του. Κλείνοντας, δεν είναι μόνο τα παιδιά της Φοινικιάς που το κάνουν αυτό. Είναι χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα αλλά στο πρόσωπο αυτών των παιδιών και των συνοδών τους θέλω να πω ότι κάποιοι τα βλέπουν και από εδώ τους λένε μπράβο και τους εύχομαι καλή πρόοδο κι ότι μας συγκινεί η καθημερινή προσπάθειά τους κι ο αγώνας τους. Τόσο ο δικός τους όσο και των γονιών τους.
Καλό Πάσχα!
M.M.
Φωτογραφία αρχείου
