ΚΡΗΤΗ
Τέμπη- Μ. Φρουδαράκη στο Cretalive: «Αν ήμουν σε άλλο βαγόνι, τώρα δε θα ήμουν εδώ»
Δύο χρόνια μετά το τραγικό περιστατικό, η 22χρονη σήμερα Μιχαέλα από την Κρήτη μιλά στο Cretalive για όσα έζησε το μοιραίο βράδυ.
Της Κατερίνας Μυλωνά
Είναι στιγμές που επιλέγεις να σιωπήσεις, ακόμα και οι ερωτήσεις φεύγουν με δυσκολία από τα χείλη σου. Κάτι ψελίζεις και κρατάς τα αυτιά σου ανοιχτά για να ακούσεις μία συγκλονιστική μαρτυρία από ένα γεγονός που σημάδεψε για πάντα τη ζωή ενός ανθρώπου, όπως έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια και στην πορεία μιας ολόκληρης χώρας.
Η Μιχαέλα Φρουδαράκη, από τον Μοχό του Δήμου Χερσονήσου, είναι σήμερα 22 χρονών, τότε, όταν το ημερολόγιο έγραφε 28 Φεβρουαρίου 2023, ήταν στο βαγόνι Νο 4 της αμαξοστοιχίας που τη μετέφερε από την Αθήνα, όπου είχε πάει για βόλτα, στη Θεσσαλονίκη, τον τόπο σπουδών της.
Ήθελε να γίνει ζαχαροπλάστρια και σήμερα ακολουθεί αυτό το όνειρό της.
Όμως, οι εφιάλτες πάντα τη συνοδεύουν… Μας είχε μιλήσει και τότε, στον Σταύρο Καραϊνδρο είχε πει ότι ζει από θαύμα. Τα τραύματά της δεν ήταν τόσο σοβαρά, τα τραύματα στο σώμα, γιατί με την ψυχή τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά…
Η Μιχαέλα, 20 ετών τότε, ήταν στο 2ο έτος των σπουδών της. Είχε πάει στην Αθήνα, όπου ζούσαν κάποιες φίλες της. Ήταν ένα δρομολόγιο που δεν έκανε πολύ συχνά, όταν, όμως, αποφάσιζε να κατηφορίσει προς την πρωτεύσουσα, πάντα επέλεγε να ταξιδέψει με τρένο, την εξυπηρετούσε περισσότερο.
"Ζω από θαύμα!" Συγκλονίζει η Κρητικιά φοιτήτρια που βγήκε από τις φλόγες
Δεν ήταν κάποιος μαζί της, είχε δει συμφοιτητές της σε άλλα βαγόνια του τρένου. Εκείνη είχε επιβιβαστεί στο βαγόνι Νο 4, αν ήταν σε κάποιο μπροστινό βαγόνι σήμερα δε θα είχαμε τη δική της μαρτυρία για όσα έγιναν.
Ξαφνικά όλα ανατράπηκαν μέσα σε λίγες μόνο στιγμές και η ίδια, αν και τραυματίστηκε, άργησε να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της καταστροφής. Είχε κακώσεις στα γόνατα, το κεφάλι, μετακίνηση στον αυχένα και μελανιές… Αυτός ήταν ο απολογισμός για τα σημάδια στο κορμί της που σιγά- σιγά επουλώθηκαν.
Καθόταν στη μεριά της τζαμαρίας, ακριβώς στο σημείο, όπου έφτασε το 2ο τρένο της σύγκρουσης. Γύρω της υπήρχαν βαριά τραυματισμένοι, «μία κοπέλα, πίσω μου, είχε κοπεί σε όλο το πρόσωπό της, ήταν γεμάτη τζάμια, είχε καταπιεί γυαλιά. Το ίδιο φώναζαν και άλλοι. Στην αρχή έκλαιγα. Είναι κάτι που δεν μπορείς να διαχειριστείς διαφορετικά. Όμως, δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να αντιληφθώ το μέγεθος της τραγωδίας. Όταν έφυγε το πρώτο σοκ, τότε κατάλαβα…», μας περιγράφει η ίδια.
Δεν ήθελε να πάρει τηλέφωνο τους γονείς της, που ήταν στην Κρήτη. «Δεν μπορείς να καλέσεις τη μαμά σου τέτοια ώρα, να είσαι στη Θεσσαλονίκη, οι δικοί σου στην Κρήτη και να τους λες ότι κόντεψες να πεθάνεις. Εκείνοι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την κατάσταση, αν όντως είσαι καλά… Είναι κάτι που δε ρισκάρεις», αναφέρει.
Έκανε μια κλήση στην αδελφή της, η οποία είχε χαμηλωμένο το τηλέφωνο και δεν το άκουσε. Έστειλε ένα μήνυμα για να ενημερώσει ότι είναι ασφαλής και, τελικά, τους κάλεσε νωρίς το πρωί, όταν γνώριζε πως θα είχαν ήδη σηκωθεί, για να τους εξηγήσει τι συνέβη. Το τι έγινε, το έμαθαν από την κόρη τους, δεν είχαν δει ακόμα τις εικόνες που είχαν κατακλύσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν είχαν προλάβει να αναρωτηθούν αν η Μιχαέλα τους ήταν κάπου στα συντρίμμια ή κατάφερε να βγει ζωντανή…
Στο πλευρό της, το ίδιο βράδυ, βρέθηκαν δύο καλές φίλες της, που την οδήγησαν ως το νοσοκομείο. Οι γιατροί της είπαν ότι έπρεπε να μείνει καθώς είχε υποστεί ελαφριά διάσειση, εκείνη, όμως, προτίμησε να πάει σπίτι της. Η αδελφή της ταξίδεψε ως τη Θεσσαλονίκη για να είναι κοντά της.
Άλλαξε η ζωή μου
Η ζωή της Μιχαέλας δεν είναι πια η ίδια, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, έχει κοντά της την οικογένεια και τον σύντροφό της και παλεύει με τις φριχτές αναμνήσεις της.
Μπήκε ξανά σε τρένο και, όπως περιγράφει, ήταν μία εμπειρία δραματική, πλέον στο μυαλό της έχει ότι κάτι μπορεί πάντα να πάει στραβά…
Ένας ήχος, από όπου και αν προέρχεται, την κάνει να τινάζεται και στην αρχή ξεσπούσε σε λυγμούς. Δεν μπορούσε να μείνει μόνη της, ήθελε να έχει κάποιον δίπλα της. Η ψυχολογική της αστάθεια ήταν έντονη και απευθύνθηκε σε επαγγελματία για να λάβει βοήθεια.
Η συζήτησή μας έγινε λίγο μετά τη μεγαλειώδη πορεία και στο Ηράκλειο για τα Τέμπη και, μοιραία, τη ρωτήσαμε αν η ίδια θεωρεί πως τέτοιες αντιδράσεις έχουν νόημα. Απάντησε θετικά αλλά είπε πως εκείνη δεν μπορεί να συμμετέχει, το έχει κάνει αλλά με δυσκολία.
Πολλοί είναι εκείνοι που τείνουν να υψώσουν το δάκτυλο, να της υποδείξουν τι «πρέπει» και τι «δεν πρέπει» να κάνει. Ωστόσο, όπως μας λέει, κανείς δεν τη ρωτάει αν μπορεί. Της λένε ότι «πρέπει» να συνεχίσει ο δικαστικός αγώνας, «πρέπει» να δηλώνει παρούσα στις πορείες.
«Δεν έχουμε όλοι την ψυχική δύναμη, προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Οφείλουμε, πιστεύω, να είμαστε ενήμεροι για όλα και συνειδητοποιημένοι», αναφέρει.
Υπάρχουν στιγμές, όμως, που είναι αδύνατο να μην αντιδράσει. Όταν ακούει στη Βουλή ότι οι συγγενείς των θυμάτων θέλουν απλώς χρήματα, η οργή ξεχειλίζει. «Πώς θα αντιδρούσαν αν ήταν τα δικά τους παιδιά μέσα στο τρένο;», αναρωτιέται και προσθέτει πως «αν ήμουν στο βαγόνι Νο1 ή Νο2, αν καθόμουν πιο μπροστά, δε θα ήμουν τώρα εδώ να σας μιλήσω. Ένας γονιός έχει προσφέρει τα πάντα για να μεγαλώσει το παιδί του και λόγω ανευθυνότητας άλλων έρχεται μια μέρα που δεν το βλέπει ποτέ ξανά ή το αντικρίζει ένα παιδί και ξέρει ότι ποτέ θα είναι το ίδιο, όπως πριν», αναφέρει.
Η Μιχαέλα θεωρεί πως ο αγώνας πρέπει να συνεχίσει. Ωστόσο, υπάρχουν φορές που αμφιβάλλει για το κατά πόσο θα είναι αποτελεσματικός καθώς πιστεύει πως υπάρχει έντονη συγκάλυψη, αναπάντητα ερωτηματικά. Παρόλα αυτά, επιμένει να μη χάνει την πίστη της.
«Θέλουμε δικαίωση! Ακόμα και αν είναι δύσκολο πιστεύω πως θα έρθει κάποια στιγμή. Κάθε μέρα, η μάχη συνεχίζεται και αξίζει ένα τεράστιο «μπράβο» σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή», τονίζει.
Όπως λέει, όλοι μας μπορούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι, ακόμα και με το να δίνουμε το «παρών» σε κάποια διαδήλωση. Η ίδια θα παρευρεθεί στο συλλαλητήριο καθώς θεωρεί πως είναι χρέος της να το πράξει, όσο ψυχοφθόρο και αν είναι.
«Δεν πρέπει να ξεχαστεί ό,τι έγινε. Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση με το να κρατάει το θέμα στην επιφάνεια και να δίνει θάρρος σε όσους αγωνίζονται», τονίζει.
Όπως περιγράφει, υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιούμε πως η ζωή μας δεν είναι δεδομένη. Τότε, ευχαριστούμε τον Θεό που καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί με ένα θαύμα.
Η Μιχαέλα, ωστόσο, θεωρεί πως για μία μητέρα που έχασε το παιδί της, ο Θεός στα μάτια της από σωτήρας φαντάζει τιμωρός.
Η ίδια προσεύχεται να αναπαυτούν οι ψυχές όσων χάθηκαν, να έρθει η στιγμή της δικαίωσης και οι γονείς να βρουν το θάρρος να συνεχίσουν να αγωνίζονται.
