Επιτυχημένη η Εκδήλωση στα Παράσυρτα Εμπάρου για τη μάχη της «Μαγερεύτρας»

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της ΚΟ Κεντρικής Υπαίθρου Ηρακλείου την Κυριακή 6 Ιούλη στην τοποθεσία Παράσυρτα Εμπάρου για τη μάχη της «Μαγερεύτρας» που έδωσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας τον Ιούνη του 1947, ενάντια σε κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις. 

Στη σχετική ανακοίνωση των διοργανωτών επισημαίνονται τα εξής:

«Στην τοποθεσία αυτή έχει αναγερθεί μνημείο από την Τομεακή Επιτροπή Ηρακλείου του ΚΚΕ προς τιμήν των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν Σάββας Βασιλειάδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής του ΚΚΕ, αντιπρόσωποι του παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο Κωστής Μωυσάκης, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Βιάννου με τη Λαϊκή Συσπείρωση καθώς και πλήθος κατοίκων της Εμπάρου και των γύρω χωριών.

Την εκδήλωση άνοιξε η Άννα Παπαστεφανάκη,  στέλεχος του ΚΚΕ ενώ την κεντρική ομιλία έκανε η Ηλέκτρα Παρίντα, μέλος της Τομεακής Επιτροπής του ΚΚΕ όπου ανάμεσα σε άλλα, τόνισε: 

"Τιμάμε τα 77 χρόνια από τη μάχη της Μαγερεύτρας, της ομάδας του ΔΣΕ στην Έμπαρο, με καπετάνιο τον κομμουνιστή Βασίλη Πλαγιωτάκη. Βρισκόμαστε εδώ γιατί είναι χρέος μας είναι να τιμήσουμε τον ηρωικό ΔΣΕ και τη σκληρή, άνιση, αλλά δίκαιη πάλη του, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για μία δίκαιη κοινωνία για όλους, για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί. Ο αγώνας του ΔΣΕ υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. 

Image

(…) Γιατί η αλήθεια που γράφτηκε με αίμα δε σβήνεται. Και η αλήθεια είναι ότι, εκείνη τη περίοδο, δεν αναμετρήθηκαν αδέρφια με αδέρφια, Έλληνες με Έλληνες Αναμετρήθηκαν δυο μεγάλα στρατόπεδα που βρίσκονται σε συνεχή διαπάλη μέσα σε αυτό το σύστημα, αναμετρήθηκε τάξη με τάξη. Από τη μία ήταν οι λαϊκοί αγωνιστές, οι μαχητές του ΔΣΕ, το Κόμμα της εργατικής τάξης το ΚΚΕ, που εξέφραζαν την εργατική τάξη και την πλειοψηφία του λαού, και από την άλλη, ο αστικός εθνικός στρατός, η αστική τάξη, τα διάφορα τσιράκια της, ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός και οι πολιτικοί υπηρέτες της και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοι της, με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ. 

(…) Στις 28 Οκτώβρη του 1946 ιδρύεται το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών, ιδρύεται ο ΔΣΕ. Μέχρι και τις αρχές του 1947, δεν έχει φουντώσει ακόμα ο αγώνας του ΔΣΕ στην Κρήτη. Η αστική τάξη και οι αμερικάνοι θεωρούν το νησί ακόμα ως τα τέλη του 1946 ασφαλές μετόπισθεν και πηγή άντλησης εφεδρειών για την μάχη στο κύριο μέτωπο με το ΔΣΕ, στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Το τρίτο δεκαήμερο του Απρίλη του 1947 συγκροτούνται οι πρώτες αντάρτικες ομάδες του ΔΣΕ με απόφαση του ΓΠ Κρήτης του ΚΚΕ και επικεφαλής τον Γιάννη Ποδιά, οι οποίες κάνουν την εμφάνισή τους στα Λασιθιώτικα βουνά και τις Χανιώτικες Μαδάρες. Παράλληλα, στις πόλεις του Ηρακλείου και των Χανίων, οξύνεται η ταξική πάλη, με καθοδηγητές τα Εργατικά Κέντρα Ηρακλείου και Χανίων αντίστοιχα και μπροστάρηδες τους κομμουνιστές. Στην όξυνση αυτή της ταξικής αναμέτρησης το αστικό κράτος απαντά με τη δολοφονία του Στρατή Περγαλίδη, κομμουνιστή προέδρου του ΕΚΗ, στα γραφεία της Ασφάλειας Ηρακλείου, καθώς και των συνδικαλιστών Χρήστου και Κώστα Χατζηγεωργίου, και τον τραυματισμό δεκάδων απεργών εργατών από τις σφαίρες του στρατού.

Image

Στις 20 Απρίλη του 1947, 20μελής ομάδα ανταρτών, με επικεφαλής τον καπετάνιο Γιάννη Ποδιά, παραλαμβάνει περίπου 60 σκαπανείς, που απέδρασαν από το στρατόπεδο του Αγίου Νικολάου, η οποία κινήθηκε στη θέση Σκοτεινά Λακκάκια, στο Καθαρό. 

(…) Την Τρίτη 22 Απρίλη 1947,η ομάδα του ΔΣΕ έδωσε μάχη στα Σκοτεινά Λακάκια. 

(…) Παρά τη σύντομη διάρκεια, περίπου 2,5 μηνών, που είχε η δράση του ΔΣΕ στην περιοχή αυτή, χαρακτηρίζεται από μεγάλο ηρωισμό και ορισμένες επιτυχίες, Επιπλέον διαψεύτηκε η αστική προπαγάνδα της εποχής που καλλιεργούσε αυταπάτες για τη δυνατότητα αποφυγής του εμφυλίου πολέμου στην Κρήτη. Έτσι, με την επιτυχημένη μάχη της Ιεράπετρας στις 9 Μάη του 1947, συντρίφτηκε η συκοφαντία περί «ξενοκίνητου ΕΑΜοβουλγάρικου» στρατού, καθώς σε ένα από τα νοτιότερα αστικά κέντρα της επικράτειας, ο ΔΣΕ δηλώνει την ύπαρξή του τσαλαπατώντας το γόητρο του αστικού στρατού.

Βασική πηγή προέλευσης των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ ήταν η γενιά που πρωτοστάτησε στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, που πάλεψαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή κατοχή, την ιταλική, γερμανική και βουλγάρικη

(…) Στα τέλη του Μάη του 1947,  αποφασίζεται ο κύριος όγκος της ομάδας του ΔΣΕ με επικεφαλής τον Γιάννη Ποδιά να κατευθυνθεί προς τον Ψηλορείτη, και να ενωθεί με την εκεί ολιγομελή ομάδα του ΔΣΕ, ενώ θα παρέμενε στα Βιαννίτικα βουνά ολιγομελής ομάδα με επικεφαλής τον Πλαγιωτάκη Βασίλη, με στόχο τη συγκρότηση μαζικής ομάδας του ΔΣΕ στο νομό Ηρακλείου.

(…) Όμως, η θέση της ομάδας προδόθηκε και ξημερώνοντας 27 Ιούνη, πολυπληθής δύναμη παρακρατικών του Μπαντουβά, με επικεφαλής τον Κυριαζή και τον Κρασαδάμη, καθώς και τμήμα της χωροφυλακής και του στρατού, παρατάχτηκε στις αντικριστές κορφές της χαράδρας, Κασέλα και Κεφάλα, με βαρύ οπλισμό να σημαδεύει προς το λημέρι.

(…) Στη μάχη που δόθηκε εκείνο το πρωί, ανάμεσα στην ομάδα του ΔΣΕ με καπετάνιο τον Πλαγιωτάκη Βασίλη και τους Μπαντουβάδες, επικράτησαν οι δεύτεροι μετά από λίγες ώρες, οι οποίοι, είχαν το πλεονέκτημα του ύψους, των υπέρτερων δυνάμεων, του οπλισμού και του αιφνιδιασμού. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν 13 μαχητές του ΔΣΕ, 2 συνελήφθησαν κοντά στο χωριό Κατωφύγι και 2 διέφυγαν.

Image

Οι 11 από τους 13 σκοτωμένοι μαχητές του ΔΣΕ και οι 4 συλληφθέντες φορτώθηκαν σε μουλάρια και καμιόνια, ενώ ένας αποκεφαλίστηκε. Αφού περιφέρθηκαν σε όλα τα χωριά της διαδρομής από την Έμπαρο ως το Ηράκλειο, τα νεκρά σώματα των συντρόφων μας «πετάχτηκαν» στο παλαιό νεκροταφείο, στα Καμίνια του Ηρακλείου, όπου τάφονταν πρόχειρα οι μαχητές του ΔΣΕ, τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ που εκτελούνταν με αποφάσεις του έκτακτου στρατοδικείου Ηρακλείου.

Οι τιμημένοι μαχητές του ΔΣΕ δεν παραδόθηκαν στα βουνά της Εμπάρου. Έμειναν αλύγιστοι. Δεν υπολόγισαν τη ζωή τους, αλλά μόνο τον αγώνα για μια άλλη κοινωνία, απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου ο λαός θα απολαμβάνει τον πλούτο που παράγει, νοικοκύρης στον τόπο του.

Ο ΔΣΕ στη Κρήτη, με τη δράση του, κατάφερε για ένα διάστημα να ανακόψει τη σταθερή ροή στρατολόγησης φαντάρων από την Κρήτη στον εθνικό στρατό και να απασχολήσει έναν, μικρό έστω, αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων που θα αξιοποιούνταν σίγουρα στο κύριο μέτωπο στο Γράμμο και το Βίτσι. Στην Κρήτη, όπως και στα άλλα νησιά, δεν υπήρχαν «μετόπισθεν», γεγονός που μεγάλωνε τις δυσκολίες του αγώνα, αλλά παράλληλα, αποτελούσε και απόδειξη της αποφασιστικότητας και του ηρωισμού των εν λόγω αγωνιστών, οι οποίοι παρόλο που τα γνώριζαν αυτά, ρίχτηκαν στη φωτιά της ένοπλης πάλης.

(…) Ο ΔΣΕ ήταν λαϊκός στρατός, που γεννήθηκε από τα σπλάχνα του ΕΛΑΣ στην Κατοχή και το Δεκέμβρη του ‘44. Τον ένωναν δεσμοί αίματος με το λαό, που τον τροφοδοτούσε με κάθε είδους βοήθεια, έμψυχο δυναμικό, τροφή και ρουχισμό, στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, στη συγκέντρωση πληροφοριών, στην οργάνωση της Λαϊκής Πολιτοφυλακής. Η Έμπαρος, το Ξενιάκο, αλλά και το Μηλλιαράδο με δυναμική συμμετοχή κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου.

(…) Σήμερα, που οι τελευταίες εξελίξεις έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι κάθε μέρα συσσωρεύεται εύφλεκτη ύλη για τη γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τη γενικευμένη πολεμική προετοιμασία στην ΕΕ και στη χώρα μας, με προγράμματα δισεκατομμυρίων να κατευθύνονται στις πολεμικές βιομηχανίες και τη μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική. Αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι έξοδος από τον πόλεμο και διέξοδος υπέρ του λαού υπάρχει μόνο στην πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, με αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με τη διαμόρφωση σχέσεων με όλα τα κράτη και τους λαούς στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Παρά τις «εκεχειρίες» και τις «διαπραγματεύσεις» οι πόλεμοι κλιμακώνονται.

Οι πόλεμοι τους γίνονται για το μοίρασμα αγορών και εδαφών, την απόκτηση γεωπολιτικών στηριγμάτων, το άνοιγμα και τον έλεγχο εμπορικών δρόμων σε όλο τον πλανήτη, τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα για το ποιος θα έχει τον πρώτο ρόλο στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η σύγκρουση ανάμεσα τους αποκτά πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. 

Μαζί και η αστική τάξη της χώρας μας που κυνηγά να αποκτήσει έναν πιο αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Ωστόσο, όπως ομολογούν και οι ίδιοι, η πολιτική της εμπλοκής της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς καθιστά την Ελλάδα μαγνήτη αντιποίνων. Ιδιαίτερα στην Κρήτη, η βάση της Σούδας αναβαθμίζεται σημαντικά παρέχοντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές προκειμένου να σφαγιάζουν τους λαούς, καθιστώντας το λιμάνι της Σούδας, ένα Περλ Χάμπορ της εποχής μας. 

Ο λαός δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με την αστική τάξη της χώρας ούτε σε περίοδο ειρήνης ούτε σε περίοδο πολέμου. Οι ίδιοι που ευθύνονται για την ένταση της εκμετάλλευσης, την 13ωρη δουλειά, την ακρίβεια, τις εργασιακές σχέσεις – λάστιχο, τα σκάνδαλα τους,  ευθύνονται και για την εμπλοκή στον πόλεμο. Για τα δικά τους συμφέροντα συμμετέχει η χώρα στους πολέμους. Ο λαός και η νεολαία, δεν πρόκειται να δεχθούμε να γίνουμε κρέας στα κανόνια των εκμεταλλευτών μας και των συμμάχων τους, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. 

(…) ο συσχετισμός δυνάμεων θα αλλάξει. Το ζητούμενο είναι αυτό να γίνει το γρηγορότερο για να σταματήσει να σπέρνεται ο θάνατος και η δυσωδία! Να εκφραστεί παντού η αγανάκτηση και η οργή. Συνεχίζουμε κάτω από την ίδια σημαία, με την ίδια θέληση και αισιοδοξία. Παίρνουμε τη σκυτάλη ενός και πλέον αιώνα αγώνων και θυσιών του Κόμματός μας. 

Στους επώνυμους και ανώνυμους ήρωες! Σε όσους συνεχίζουν σήμερα απτόητοι, αποφασισμένοι και αλύγιστοι! Μέχρι την τελική νίκη!»

Η εκδήλωση έκλεισε με κατάθεση στεφάνων. Εκ μέρους του ΚΚΕ κατάθεση στεφάνων έκανε ο Νίκος Μανωλακάκης, στέλεχος του ΚΚΕ, και εκ μέρους του παραρτήματος Ηρακλείου της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ ο Νίκος Σπανάκης. Στη συνέχεια κάτοικοι του χωριού μαζί με την Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Υπαίθρου έστησαν ένα καλοσώρισμα για τους παρευρισκόμενους».

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο