Ο Νικ Άλεν, Βρετανός τενόρος με χρόνια στην όπερα, ταξίδεψε στην Ανταρκτική και βρέθηκε στην (παγωμένη) παραλία για να δει τους πιγκουίνους. Λίγο το απόκοσμο τοπίο, λίγο η συμπάθειά του για τα πτηνά, του ξύπνησε την ανάγκη να χαρίσει στους φτερωτούς κατοίκους λίγη από την τέχνη του.
Η αντίδραση των πιγκουίνων στο πρωτόγνωρο άκουσμα ήταν απροσδόκητη...
Ο Άλεν, ντυμένος με χοντρά ρούχα αλλά χωρίς το κρύο να δαμάζει το θάρρος ή το λαιμό του, επέλεξε το O Sole Mio. Το πασίγνωστο τραγούδι εξυμνεί τον ήλιο και, όπως απέδειξε το πείραμα στην Ανταρκτική, υπάρχει τελικά λόγος που είχε γραφτεί στην ηλιόλουστη Νάπολη.
Οι πιγκουίνοι που βρίσκονται πίσω από τον Άλεν στέκονται αμέριμνοι μέχρι που ο Άλεν ρίχνει την πρώτη νότα και το τραγούδι του τους σαστίζει. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, του δείχνουν πόσο δυνατή είναι η τέχνη του...