Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «από την περουβιανή λογοτεχνία έως τη ρωσική στρατιωτική ιστορία, και από την ανεξαρτησία της Καταλονίας έως το Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν στη Βρετανία, λίγα είναι τα θέματα για τα οποία, όπως φαίνεται, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν έχει ενθουσιώδη άποψη. Αλλά τη δεδομένη στιγμή, το άμεσο ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο συνέδριο των Podemοs το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, που θα επιβεβαιώσει την κατεύθυνση του κόμματός του και το οποίο, πολύ πιθανό, ή θα φτιάξει ή θα καταστρέψει την πολιτική του καριέρα».
Και κάνει λόγο για ένα «πολιτικό και φιλοσοφικό δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι Podemos, τρία χρόνια μετά τη δυναμική εμφάνισή τους στην πολιτική σκηνή. Βέβαια, κάποιοι ίσως μιλήσουν για εμφύλιο πόλεμο», γράφει ο Guardian, σχολιάζοντας έτσι το γεγονός ότι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας θα τεθεί αντιμέτωπος για την ηγεσία του κόμματος με τον «παλιόφιλό του και νούμερο δύο στην ιεραρχία των Podemos, Ινίγο Ερεχόν».
«Οι Podemos πρέπει να καταλάβουν ότι η πολιτική ναι μεν αφορά τους θεσμούς και την κυβέρνηση, αλλά αφορά και την οικογένεια που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μέχρι το τέλος του μήνα, αφορά και τους φοιτητές που δεν μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρά τους, αλλά και τους συνταξιούχους που βλέπουν τις συντάξεις τους να μειώνονται ή οι οποίοι πρέπει να πληρώνουν για πολλά από τα φάρμακά τους», είπε ο Ιγκλέσιας στον Guardian.
Και γι' αυτό, όπως λέει ο Ιγκλέσιας, το κόμμα πρέπει «να σκέφτεται πέρα από το Κοινοβούλιο και να παραμείνει ένα κίνημα που είναι συνδεδεμένο με τον λαό και ασχολείται με τους φόβους και τις επιθυμίες των Ισπανών πολιτών». Αυτές ακριβώς οι θέσεις του, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, έχουν φέρει τον ίδιο και τους οπαδούς του (τους «παμπλίστας») σε κόντρα με τον Ερεχόν, «υπαρχηγό» των Podemos.
«Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο λοιπόν -συνεχίζει το δημοσίευμα- θα δώσει στο κόμμα τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ της άποψης του Ιγκλέσιας και αυτής του Ερεχόν». Και όπως λέει ο Ιγκλέσιας στην εφημερίδα, «υπάρχουν δύο σχέδια, δύο ομάδες, δύο υποψήφιοι ηγέτες και είναι καλό που τα μέλη μας μπορούν να επιλέξουν την άποψη που είναι πιο πειστική».
«Δεν μπορούμε να δένουμε τους εαυτούς μας σε καρέκλες. Και πρέπει να παραδεχθούμε ότι, από πολιτικής άποψης, απλώς είμαστε περαστικοί», είπε ο Ιγκλέσιας
Ο Ερεχόν και οι οπαδοί του (οι «ερεχονίστας») πρεσβεύουν μια πιο ρεαλιστική και λιγότερη «ριζοσπαστική» προσέγγιση, γράφει ο Guardian: «Θέλουν μια πιο στενή σχέση με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και αμφισβήτησαν την επιλογή των Podemos -λίγο πριν απο τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου- να συνάψουν συμμαχία με την Ενωτική Αριστερά, έναν συνασπισμό που περιελάμβανε και το Κομμμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας».
Στη συνέχεια, το δημοσίευμα αναφέρεται στην απρόσμενη τροπή που πήραν οι εκλογές για τους Podemos, καθώς εκεί που θεωρούνταν φαβορί (από τις δημοσκοπήσεις) για τη 2η θέση, βρέθηκαν τρίτοι σε ψήφους και μάλιστα με μείωση του ποσοστού τους. Πάντως, ακόμα και σήμερα, όπως αναφέρει η εφημερίδα, ο Ιγκλέσιας υπεραμύνεται της επιλογής του να κατέβει στις εκλογές με την προαναφερθείσα συμμαχία.
Οσο για το επικείμενο συνέδριο, αν νικήσει ο Ιγκλέσιας, υπόσχεται να τείνει χείρα φιλίας προς όλους και να προσπαθήσει να επαναφέρει την ενότητα στο κόμμα. Αν χάσει, τα πάντα είναι ξεκάθαρα: θα αποχωρήσει από την ηγεσία των Podemos, αλλά δεν θα τους εγκαταλείψει ποτέ.
«Δεν θέλω να είμαι γενικός γραμματέας (σ.σ.: αρχηγός του κόμματος δηλαδή) αν οι ιδέες μου είναι μειοψηφία και η ομάδα μου καταλήξει να είναι μειοψηφία. Για μένα, είναι ζήτημα συνέπειας: δεν μπορούμε να δένουμε τους εαυτούς μας σε καρέκλες. Και πρέπει να παραδεχθούμε ότι, από πολιτικής άποψης, απλώς είμαστε περαστικοί», είπε με απόλυτη ειλικρίνεια στον Guardian ο Ιγκλέσιας.
«Νομίζω πως οι γροθιές που δεχθήκαμε μας έκαναν πιο δυνατούς»
Και κατέληξε: «Το να είσαι στην πολιτική διευρύνει τους ορίζοντές σου. Και ξέρετε τι λένε: "Ο,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό". Και νομίζω πως οι γροθιές που δεχθήκαμε μας έκαναν πιο δυνατούς».
Οπως και να 'χει, υπάρχουν φόβοι ότι η μονομαχία Ιγκλέσιας-Ερεχόν, η οποία καθίσταται όλο και πιο έντονη ανάμεσα στους δύο πανεπιστημιακούς, φίλους εδώ και 14 χρόνια και συνιδρυτές του Podemos, μπορεί στο τέλος να προκαλέσει «τραυματισμούς» μέσα στο κόμμα.