Έπειτα από πολλές ημέρες κινητοποιήσεων, η απεργία των σιδηροδρομικών γίνεται τώρα διαρκείας, με αποτέλεσμα ο Γάλλος πρόεδρος να αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση της θητείας του, από την άνοδό του στην εξουσία τον Μάιο 2017.
Τα συνδικάτα της δημόσιας επιχείρησης σιδηροδρόμων SNCF διαμαρτύρονται για την κατάργηση των προσλήψεων με ειδικό καθεστώς, για τον τρόπο που ανοίγει ο τομέας στον ανταγωνισμό, καθώς και για τη μετατροπή της SNCF σε ανώνυμη εταιρεία, γεγονός που ανοίγει - σύμφωνα με τους ίδιους - τον δρόμο για μια μελλοντική ιδιωτικοποίηση, κάτι που αρνείται η κυβέρνηση. Το σχέδιο μεταρρύθμισης «έχει στόχο να καταστρέψει τη δημόσια σιδηροδρομική υπηρεσία από καθαρό ιδεολογικό δογματισμό» και «δεν θα λύσει το ζήτημα του χρέους ούτε αυτό των δυσλειτουργιών», υποστηρίζουν τα συνδικάτα.
Με τις κινητοποιήσεις τους, το πλάνο των οποίων προβλέπει 36 ημέρες απεργίας μέσα σε τρεις μήνες, οι σιδηροδρομικοί ποντάρουν στην κόπωση της κοινής γνώμης που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, εκτιμά προς το παρόν ότι η απεργία αυτή είναι αδικαιολόγητη. Οι σιδηροδρομοί ελπίζουν ωστόσο ότι η στάση αυτή θα μπορούσε να μεταστραφεί, αν η κυβέρνηση συνεχίσει να επιδεικνύει την ίδια αδιαλλαξία.
Η διεύθυνση της SNCF προβλέπει μια πολύ σκληρή σύγκρουση. Αύριο αναμένει ότι θα κυκλοφορήσουν κατά μέσο όρο μία TGV (αμαξοστοιχία υψηλής ταχύτητας) στις οκτώ και ένα περιφερειακό τρένο στα πέντε. Μόνο η διεθνής κυκλοφορία θα αντιμετωπίσει μικρά μόνο προβλήματα, με τρία Eurostar στα τέσσερα να κυκλοφορούν και σχεδόν ομαλή κυκλοφορία στα Thalys που εκτελούν δρομολόγια προς το Βέλγιο.
Αντιθέτως κανένα τρένο δεν θα εκτελέσει δρομολόγια προς την Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελβετία. Για τους 4,5 εκατομμύρια καθημερινούς ταξιδιώτες της SNCF, οι ερχόμενες εβδομάδες προαναγγέλλονται περίπλοκες.
Η γαλλική κυβέρνηση επιδεικνύει την αποφασιστικότητά της να εκσυγχρονίσει τον κλάδο, υπενθυμίζοντας πως «το να κινηθεί ένα τρένο στη Γαλλία κοστίζει 30% πιο ακριβά απ' ό,τι αλλού». «Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών αρχίζουν μια μακρά και τιμωρητική απεργία την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε διάλογο», δήλωσε η υπουργός Μεταφορών Ελιζαμπέτ Μπορν.
Ο πρόεδρος Μακρόν, ο οποίος έχει δεσμευθεί να «μεταμορφώσει τη Γαλλία σε βάθος», έχει στοιχηματίσει στο συγκεκριμένο θέμα, στο οποίο πολλές κυβερνήσεις έχουν κάνει πίσω στο παρελθόν, ιδιαίτερα αυτή της δεξιάς το 1995, όταν μια μαζική απεργία είχε παραλύσει τη χώρα για εβδομάδες. Ο αρχηγός του κράτους έχει καταγγείλει τόσο την ακινησία και τον φόβο για μεταρρυθμίσεις των προκατόχων του, ώστε δύσκολα μπορεί τώρα να υπεκφύγει χωρίς να διακινδυνεύσει μεγάλη πολιτική ζημιά.
«Σύγκλιση των μαχών»
Για τα συνδικάτα επίσης, το αγωνιστικό τους «ραντεβού» έχει κρίσιμη σημασία για να μπορούν να ελπίζουν ότι στο μέλλον θα μετράει η γνώμη τους σε άλλα μεταρρυθμιστικά προγράμματα που έχουν στόχο κυρίως τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους. Ο Φιλίπ Μαρτινέ, ο επικεφαλής του μεγαλύτερου γαλλικού συνδικάτου, της CGT, κάλεσε σε «σύγκλιση των μαχών», την ώρα που η δυσαρέσκεια υποβόσκει και στους συνταξιούχους, τους φοιτητές ή ακόμη τους οδοκαθαριστές και τους εργαζομένους στον ενεργειακό τομέα, που απεργούν επίσης αύριο Τρίτη.
Το ίδιο και στον ιδιωτικό τομέα, όπως στην Air France. Αύριο οι οργανώσεις προσωπικού της εταιρείας απεργούν για τέταρτη φορά σε λίγο περισσότερο από έναν μήνα για να ζητήσουν γενική αύξηση των μισθών κατά 6%.
Τρεις άλλες απεργίες προβλέπεται να πραγματοποιηθούν στις 7, 10 και 11 Απριλίου. Η κινητοποίηση αυτή δεν έχει άμεση σχέση με τις μεταρρυθμίσεις του Μακρόν. Όμως ενισχύοντας τις τάξεις των δυσαρεστημένων, συμβάλλει στην άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση.
«Η Γαλλία είναι κουρασμένη. Ποιος θα την κουράσει περισσότερο; Μια συνδικαλιστική οργάνωση που επιμένει πεισματικά να κρατάει τα παλιά της οχυρά; Ή η προεδρική βούληση να γυρίσει οριστικά τη σελίδα;», αναρωτιέται στο κύριο άρθρο της η περιφερειακή εφημερίδα Sud-Ouest.
Πηγές: ΑΜΠΕ, AFP