Γαλλία - Επίθεση Μπατακλάν: Εκείνοι που επέζησαν από τη φρίκη των επιθέσεων για να αυτοκτονήσουν στη συνέχεια, θύματα του Μετατραυματικού Στρες

Ο νεαρός χημικός Γκιγιόμ Βαλέτ και ο καρτουνίστας Φρεντ Ντεβίλντ επέζησαν του μακελειού στο Bataclan. Αγωνίστηκαν επί πολλά χρόνια με το δηλητήριο των επιθέσεων της 13ης Νοεμβρίου 2015. Και στο τέλος αυτοκτόνησαν, θύματα των ψυχικών τους τραυμάτων.

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον ήχο αυτών των πολυβόλων», είχε πει στους γονείς του ο Γκιγιόμ, θυμούνται η Αρλέτ και ο Αλέν Βαλέτ οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του γιου τους.
Σε ηλικία 31 ετών, αυτοκτόνησε στο ψυχιατρικό ίδρυμα που τον φιλοξενούσε, δύο χρόνια μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι και στο Σεν-Ντενί που στοίχισαν τη ζωή σε 130 ανθρώπους και τραυμάτισαν 350.
Εκείνη την Παρασκευή, το συγκρότημα Eagles of Death Metal εμφανιζόταν στο Bataclan. Και ακολούθησε η φρίκη, οι ριπές των καλάσνικοφ, οι κραυγές των θυμάτων. Ενενήντα άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνο το βράδυ στην αίθουσα συναυλιών του Bataclan.

Μετά από αυτό, «ο Γκιγιόμ έχασε το χαμόγελό του», εξηγούν οι γονείς του. Χτυπημένος από Μετατραυματικό Στρες, συνεχίζει να εργάζεται, αλλά «σωματοποιεί τα άγχη του».
Υποφέρει από υπερεπαγρύπνηση, εφιάλτες και επαναλαμβανόμενες αναβιώσεις της τραυματικής εμπειρίας. Φοβάται να βγει έξω: αυτά είναι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του ψυχικού τραυματισμού που απεικονίζει ο σκιτσογράφος Φρεντ Ντεβίλντ.

Με τα μολύβια του, προσπαθεί να εκφράσει στους άλλους το ανείπωτο της εσωτερικής οδύνης που απομονώνει τα θύματα στην απελπισία, που τα αποκόπτει από το κοινωνικό περιβάλλον και επιδεινώνει το ρήγμα στη ζωής τους, διηγείται η σύντοφός του Μαριάν Μαζάς.
Ψυχή του συλλόγου των θυμάτων Life for Paris, ο Φρεντ Ντεβίλντ αυτοκτονεί με τη σειρά του τον Μάιο 2024, εννέα χρόνια μετά τις επιθέσεις.

Ενα τρίτο θύμα των επιθέσεων αυτοκτόνησε το 2021. Αλλά στην περίπτωση αυτή «η οικογένεια δεν έχει επιβεβαιώσει ξεκάθαρα τη σχέση με την 13η Νοεμβρίου», εξηγεί ο Αρτύρ Ντενουβό, πρόεδρος του Life For Paris.

«Τους τον εμπιστεύτηκα και μου τον επέστρεψαν νεκρό, τον γιο μου»

Χρόνια μετά, αν δεν υπάρξει η σωστή φροντίδα, τα βαριά ψυχικά τραύματα αυτού του τύπου «παραμένουν το ίδιο έντονα και προκαλούν την ίδια απόγνωση. Δεν είναι σαν κακή ανάμνηση που η έντασή της θα αμβλύνεται με τον καιρό», εξηγεί ο ψυχίατρος Τιερί Μπομπέ, ειδικός στο Μετατραυματικό Στρες.
Τα θύματα πολέμου, επιθέσεων ακόμη και ατυχημάτων χρειάζονται ειδική ιατρική φροντίδα, φροντίδα που δεν είχε ο Γκιγιόμ Βαλέτ, όπως πιστεύουν οι γονείς του.
«Υπήρξε θύμα της επίθεσης και υπήρξε θύμα της ψυχιατρικής οργάνωσης, γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να απευθυνθεί εκεί όπου υπήρχαν πραγματικά οι ειδικοί», σύμφωνα με τον πατέρα του. Η μητέρα του έχει μετανιώσει για τη νοσηλεία του σε ένα ίδρυμα όπου δεν υπήρχε ψυχίατρος επί πολλούς μήνες, για το αίσθημα της μοναξιάς: «Τους τον εμπιστεύτηκα και μου τον επέστρεψαν νεκρό, τον γιο μου».

«Το 2015 δεν υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι ειδικευμένοι στην φροντίδα των ψυχικών τραυμάτων», λέει ο Τιερί Μπομπέ. Εκτοτε το γαλλικό κράτος έχει δημιουργήσει ειδικευμένα τοπικά κέντρα και το Cn2r, κέντρο πληροφοριών για τα θύματα, τους συγγενείς και τους επαγγελματίες.
Σε ορισμένες περιοχές της Γαλλίας παραμένει δύσκολη η λήψη φροντίδας, λόγω της έλλειψης ψυχιάτρων και επαρκών δημόσιων δομών.

«Δεν είναι ποτέ αργά»

Αλλο εμπόδιο που συναντούν τα θύματα είναι ο φόβος ότι δεν θα γίνουν κατανοητά, επισημαίνει ο ψυχίατρος.
«Σήμερα ακόμη υπάρχουν θύματα της 13ης Νοεμβρίου που δεν είναι καλά και δεν έχουν αναζητήσει φροντίδα. Και το σημαντικό μήνυμα είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά».
«Μπορεί κάποιοι να μην έχουν πλέον συμπτώματα. Ή σχεδόν. Ή να παραμένει μια ελαφριά υπερεπαγρύπνηση που δεν τους εμποδίζει να ζήσουν, να αγαπήσουν, να νιώσουν ευχαρίστηση».
Μετά τον θάνατό του, οι γονείς του Γκιγιόμ Βαλέτ αγωνίστηκαν ώστε ο γιος τους να αναγνωριστεί το 131ο θύμα των επιθέσεων. Πλέον το όνομά του βρίσκεται δίπλα στο όνομα του Φρεντ Ντεβίλντ στις αναμνηστικές πλάκες των επιθέσεων της 13ης Νοεμβρίου.